Wioska Monjurgaon, położona jest na odległych, zalesionych wzgórzach na granicy między Assamem a Bhutanem, w trudno dostępnym obszarze, co ogranicza możliwość usług i inicjatyw rozwojowych. Lokalna gospodarka jest słaba i opiera się głównie na rolnictwie na własne potrzeby oraz dorywczej pracy, a możliwości zatrudnienia są bardzo ograniczone. Większość rodzin boryka się z ubóstwem, bezrobociem i sezonową migracją. Społeczność musi również zmagać się z poważnymi wyzwaniami, takimi jak częste powodzie w porze monsunowej, surowe warunki w czasie zimy, niszczenie domów i upraw przez dzikie słonie, analfabetyzm, uzależnienie od alkoholu oraz marginalizacja społeczna, co dotyczy zwłaszcza migrantów wewnętrznych z plemienia Santali oraz osób wyznania chrześcijańskiego.
Dzięki tej nowej kaplicy ludzie mają teraz do dyspozycji godne i stałe miejsce do sprawowania Eucharystii, sakramentów oraz wspólnej modlitwy. Regularne niedzielne celebracje eucharystyczne, obchody świąt oraz takie praktyki, takie jak Droga Krzyżowa i modlitwy do Miłosierdzia Bożego, wzmocniły osobistą wiarę i życie duchowe miejscowych chrześcijan. Ta kaplica przyczyniła sią również do wzmocnienia poczucia przynależności wspólnoty wiernych z Santali do Kościoła, będąc również powodem do dumy i wzmaniając chrześcijańską tożsamość miejscowych mieszkańców.
Ponadto kaplica służy obecnie jako bezpieczna przestrzeń do prowadzenia lekcji katechizmu, spotkań młodzieżowych i organizowania spotkań formacyjnych w duchu wychowania do wiary. To miejsce stanowi zachętę dla ludzi młodych do regularnego uczestnictwa w proponowanych spotkaniach o charakterze edukacyjnym, ucząc również dyscypliny, umiejętności kierowania grupą, przekonując, że przedwczesne kończenie edukacji jest złym krokiem, a także uświadamiając zagrożenie łączące się z nadużywaniem substancji psychoaktywnych i migracją. Wielu młodych ludzi zaczęło także brać aktywny udział w życiu liturgicznym i parafialnym, śpiewając w chórze i podejmując różne czynności na rzecz lokalnej społeczności.
Również kobiety, które stanowią większość tej społeczności, mają teraz bezpieczne miejsce, gdzie mogą się spotykać, oddać modlitwie, refleksji i prowadzić różnego typu aktywność o charakterze wspólnotowym. Kaplica ta wzmocniła również życie rodzinne, zachęcając do wspólnego uczestnictwa w nabożeństwach i pielęgnowania wartości chrześcijańskich, wpierając jednocześnie harmonię, wychowanie moralne i wzajemny szacunek w rodzinach.
Simon Tudu, katecheta z wioski, stwierdził: „Gdy tej kaplicy nie było, nie mieliśmy odpowiedniego miejsca na Mszę św. i modlitwę. Podczas deszczu lub w porze zimowej nie mogliśmy się spotykać. Wiele osób stopniowo przestało przychodzić na modlitwę. Dzieci nie miały stałego miejsca na katechezę. Pod względem duchowym ludzie tracili entuzjazm i nadzieję. Teraz wszyscy z radością i dumą mówią o nowej kaplicy. Nawet niektórzy sąsiedzi, którzy nie są chrześcijanami, doceniają piękno i solidarność naszej wspólnoty, a ogólnie rzecz biorąc, darzy się nas teraz większym szacunkiem”.
