Z tą konkretną misją przybyli pierwsi salezjanie. Na czele nowej wspólnoty stanął ks. Aurelio Pischedda, pierwszy dyrektor dzieła, któremu towarzyszyli księża Esteban Ortiz i Roberto Guglierminotti. Cała trójka osiedliła się w pomieszczeniach kościoła Matki Bożej z Chilla, znajdującego się w Parque La Madre, gdzie rozpoczęli swoją posługę duszpasterską.
Już w swoich pierwszych wystąpieniach ks. Pischedda wyjaśnił charakter projektu apostolskiego, stwierdzając: „Jako salezjanie chcemy poświęcić się w szczególny sposób duszpasterstwu młodzieży, czyniąc to poprzez ośrodki młodzieżowe, które my, salezjanie, nazywamy oratoriami świątecznymi”. To stwierdzenie odzwierciedla istotę charyzmatu odziedziczonego po Księdzu Bosku: towarzyszenie młodzieży poprzez bliskość, radość, ducha rodziny oraz propozycję wychowawczą, która łączy wiarę, wartości i zaangażowanie społeczne.
Salezjańska inspektoria Ekwadoru pw. Najświętszego Serca Jezusowego (ECU) przyjęła to wyzwanie w prawdziwym duchu misyjnym. Jej zamiarem nie było jedynie założenie dzieła, ale współpraca z lokalnym Kościołem w perspektywie wzmocnienia go od strony duszpasterskiej. W tych pierwszych latach salezjani skupili swoją uwagę na dwóch podstawowych obszarach: towarzyszeniu podstawowym wspólnotom kościelnym oraz pracy duszpasterskiej skoncentrowanej zwłaszcza na młodzieży. Od katechezy, przez spotkania formacyjne i celebracje, aż po projekty na rzecz rozwoju ludzkiego, salezjanie umacniali swoją obecność, stojącą pod znakiem bliskości i zaangażowania, w dzielnicach robotniczych.
Wierna powołaniu i będąca tam, gdzie najbardziej potrzebna jest nadzieja, wspólnota salezjańska rozszerzyła swoją obecność na południowe dzielnice miasta. Tam, pośród wielu inicjatyw społecznych, zaczęła kiełkować działalność duszpasterska, która była ukierunkowana na troskę o życie, godność i wiarę ludzi, a która zaowocowała utworzeniem parafii pod wezwaniem Matki Bożej Miłosierdzia.
Z czasem to miejsce stało się przestrzenią spotkań, refleksji nad Słowem Bożym, konkretnej solidarności, obrony praw oraz katechezy. Działające podstawowe wspólnoty kościelne przyczyniły się do budowania Kościoła bliskiego wiernym, angażującego ich w życie wspólnoty i zakorzenionego w codziennej rzeczywistości ludzi.
Z upływem lat dzieło salezjańskie w Machali rozrosło się i wzmocniło, dostosowując się do czasów, nie tracąc jednak istoty charyzmatu. Obecnie jego działalność duszpasterska obejmuje trzy obszary wychowawczo-duszpasterskie, z których każdy ma swoją tożsamość i szczególną misję, ale wszystkie łączy jedn cel, jakim jest służenie, wychowanie i ewangelizacja.
Parafia i Sanktuarium
To miejsce stanowi duchowe serce całej działalności. Dzięki życiu sakramentalnemu, katechezie, wspólnym uroczystościom i wychowaniu do wiary parafia i sanktuarium są miejscem spotkań setek rodzin. Prowadzone tu duszpasterstwo ma charakter misyjny, jest bliskie wiernym i wrażliwe na realia każdego środowiska.
Oratorium – Ośrodek młodzieżowy
Jest to miejsce, które w bezpośredni sposób nawiązuje do pierwotnej wizji założycieli. Zgodnie z duchem oratorium, oferuje dzieciom i młodzieży przestrzeń, w której panuje atmosfera gościnności, zabawy, formacji, wzrastania w dobrym przywództwie, wsparcia i wszechstronnego rozwoju. Warsztaty, grupy młodzieżowe, rekolekcje, obozy letnie i zajęcia rekreacyjne tworzą atmosferę tego miejsca, które wielu młodych ludzi uważa za swój drugi dom.
Dzieła i Służby Społeczne
Ten trzeci obszar odzwierciedla zaangażowanie salezjanów w rozwój człowieka. Realizowane są projekty mające na celu wspieranie rodzin znajdujących się w trudnej sytuacji, służbę na rzecz społeczności, szkolenia rzemieślnicze, pomoc psychologiczną oraz działania solidarnościowe, które mają na celu przywrócenie godności osobom żyjącym w trudnych warunkach.
Dzisiaj, po wielu dziesięcioleciach tego poświęcenia, placówka salezjańska w Machali nadal się rozwija, pozostając wierną duchowi, który dał jej początek. Tam, gdzie dziecko potrzebuje przyjęcia, gdzie młody człowiek poszukuje sensu życia, a rodzina oczekuje pocieszenia i wsparcia, przychodzi z pomocą duch salezjański. Dzieło to wciąż się rozwija dzięki wspólnej pracy salezjanów, świeckich, młodych animatorów i rodzin, którzy realizują marzenie Księdza Bosko: stworzyć miejsce, w którym każde dziecko i każdy młody człowiek może czuć się kochany, wspierany i chroniony.
Ks. Servio Rojas
Dyrektor Wspólnoty w Machali
Źródło: Salesianos.org.ec
