(ANS – Meruri) – W dniu 15 lipca 2026 r. przypada 50. rocznica śmierci sług Bożych ks. Rudolfa Lunkenbeina SDB i Simão Bororo, zamordowanych w misji salezjańskiej w Meruri w stanie Mato Grosso (Brazylia).

Ten dzień będzie dla salezjańskiej inspektorii Campo Grande okazją do dziękczynienia, upamiętnienia i modlitwy przy grobach tych braci, łącząc to  z podziękowaniem Bogu za wszystkie łaski otrzymane od czasu, w którym ks. Lunkenbein i Simão przypieczętowali własną krwią przymierze zawarte przez nich z ludem Boe Bororo i z błogosławioną ziemią Meruri. To dziękczynienie obejmie również drogę przebytą w ostatnich latach, zwiazaną z prcesem uznania ich męczeństwa.

Proces diecezjalny, który został rozpoczęty 31 stycznia 2018 r., zakończył się i został zatwierdzony przez Stolicę Apostolską w 2020 r. Potem miało miejsce opracowanie i przekazanie „Positio super Martyrio” do Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie 28 listopada 2024 r.; to zostało pozytywnie ocenione przez cenzorów teologów 20 listopada 2025 r. Teraz pozostaje jeszcze zwyczajna sesja kardynałów i biskupów z ich decyzją.  

15 lipca 2026 r. będzie zatem dniem dziękczynienia: za tę świętą ziemię, za rozwój i umocnienie miejscowego ludu, za nieustanną pamięć, świadectwo i proroctwo, które na stałe naznaczyły historię i życie ludu Bororo, Zgromadzenia salezjańskiego oraz Kościoła na tej ziemi w Brazylii.

Ten dzień będzie okazją, by świętować, wraz z Jezusem, wiernym Świadkiem (Ap 1,5),  triumf przebaczenia i pokoju nad złem i nienawiścią, zgodnie z tym, co powiedział papież Franciszek podczas audiencji generalnej 28 czerwca 2017 r.: „Jest bowiem pośród nas Ktoś, kto jest silniejszy niż zło, silniejszy niż mafie, niż mroczne zamysły, niż ci, którzy bogacą się kosztem desperatów, niż ci, którzy narzucają innym swoją wolę… Ktoś, kto od zawsze słucha głosu Abla, wołającego z ziemi. Chrześcijanie muszą zatem być zawsze po «drugiej stronie» świata, tej wybranej przez Boga — nie jako prześladowcy, lecz prześladowani; nie aroganccy, lecz łagodni; nie szarlatani, lecz podporządkowani prawdzie; nie oszuści, lecz uczciwi”.

Rudolf i Simão wyróżniają się wśród tych świadków Ewangelii jako znaki nadziei i ziarna pokoju.

Rudolf Lunkenbein urodził się 1 kwietnia 1939 roku w Döringstadt w Niemczech. Już jako nastolatek, dzięki lekturze publikacji salezjańskich, poczuł pragnienie zostania misjonarzem. Został wysłany do Brazylii jako misjonarz i odbył asystencję w misji Meruri w stanie Mato Grosso, gdzie pozostał do 1965 roku. Święcenia kapłańskie przyjął 29 czerwca 1969 roku w Niemczech, wybierając jako motto: „Przyszedłem, aby służyć i oddać życie”. Następnie powrócił do Meruri, gdzie został przyjęty z wielką serdecznością przez lud Bororo, który nadał mu imię „Koge Ekureu” (Złota Ryba). W 1972 roku uczestniczył w założeniu Rady Misyjnej Ludności Rdzennej (CIMI) i walczył o ochronę rezerwatów rdzennej ludności. 15 lipca 1976 roku został zamordowany na podwórzu misji salezjańskiej.

Simão Bororo, przyjaciel ks. Lunkenbeina, urodził się w Meruri 27 października 1937 r. i został ochrzczony 7 listopada tego samego roku. Był członkiem grupy Indian Bororo, która towarzyszyła misjonarzom – księdzu Pedro Sbardellotto i salezjaninowi koadiutorowi Jorge Wörzowi – na pierwszej placówce misyjnej wśród Indian Xavantes, w misji Santa Teresina, w latach 1957–1958. W latach 1962–1964 brał udział w budowie pierwszych domów z cegły dla rodzin Bororo z Meruri, stając się doświadczonym murarzem i poświęcając resztę swojego życia temu zawodowi. Został śmiertelnie ranny podczas próby obrony życia księdza Lunkenbeina 15 lipca 1976 roku. Przed śmiercią przebaczył swoim napastnikom.