Pokój jest raczej “praktyką” niż kierunkiem myślenia: wśród misjonarzy doświadczamy go na własnej skórze. Nawet jeśli nie słyszymy, jak wyrażają swoje skargi i apele, dostrzegamy, że ich codzienne działania stanowią prawdziwy kontrast wobec przemocy i konfliktów zbrojnych. Wielu z nich żyje pośród wojen i sami są ofiarami wojen, gdy bomby i grupy zbrojne atakują wioski i dzielnice. Jeśli mogą, stawiają opór, nie ustając w swoim dziele przyjmowania uchodźców, przeciwstawiając edukację destrukcji, wyciągając rękę, aby nakarmić ludność wiosek dotkniętych różnymi nieszczęściami spowodowanymi w różny sposób chciwością “najeźdźców” i spekulantów.

Czynią to modlitwą i liturgią, przekonani i ufni: wiedzą, że Bóg wysłuchuje ubogich i niewinnych i że ich obecność sama w sobie jest wyrazem tego słuchania. W deszczu wpadającym do chat, kapiącym z gałęzi dachu na chleb i wino ofiarowane na ołtarzu, celebrują wcielenie i odnawiają obietnicę otrzymaną przez Izajasza.

Misjonarze powtarzają także nam (będącym po stronie dominującej), że naród nie będzie już podnosił miecza przeciwko innemu narodowi, nie będzie się już uczył sztuki wojennej. Papież ma rację, mówiąc, że ludzkość może odkryć, że jest kochana jedynie wtedy, gdy się o ktoś o nią zatroszczy, ponieważ to właśnie widzimy, gdy udamy się do Afryki, Ameryki, Azji i Oceanii, aby odwiedzić dzieła otwarte dla chłopców i dziewcząt dotkniętych marginalizacją, wyzyskiem, przemocą; do społeczności pozbawionych wody pitnej i energii; spotkamy się z młodymi matkami i dziećmi opuszczonymi przez ojców czy z młodymi ludźmi nie widzącymi przyszłości.

Misjonarze nie mają wiele rzeczy do przekazania, a mimo to są punktem odniesienia dla poszukujących schronienia, możliwości spełnienia marzeń, ratunku. Należą do budowniczych pokoju, gdyż są prawdziwie natchnieni, jak pisze Leon XIV, „ewangeliczną otwartością i pokorą”, rozbrojeni, a przez to zdolni do burzenia barier.

Jako kapłan i biskup, który doświadczył misji, przypomina nam, że pokój buduje się poprzez postępujące wzajemne skażenie. Św. Augustyn słusznie nam przypomina, że eśli chcemy przyciągnąć innych do pokoju, najpierw sami go musimy mieć w sobie. Aby rozpalić innych, trzeba zapalić w sobie światło.

Możemy się cieszyć, że są kobiety i mężczyźni, konsekrowani i świeccy, którzy to robią. To, co staramy się robić, pomimo odległości geograficznej, to przynieść odrobinę oliwy tym potrzebującym, zapalić światło i podzielić się świadectwami, które do nas docierają.

Missioni Don Bosco ONLUS