W pierwszej sesji ks. Fabio Attard odczytał „Ricordi confidenziali” (Poufne wskazania), tekst wysłany przez Księdza Bosko do pierwszego dyrektora, ks. Michała Rua, w 1863 roku. Ten zawierał wskazówki założyciela będące wyrazem jego troski ludzkiej: „Unikaj surowości w jedzeniu” i „każdej nocy odpoczywaj siedem godzin”. Wskazówki te Przełożony Generalny podał jako antidotum na współczesny stres: „Wyczerpany dyrektor nie może uosabiać miłości duszpasterskiej. Dbanie o siebie, dalekie od egocentryzmu, jest aktem miłosierdzia wobec powierzonych mu młodych ludzi”. Zdrowie psychiczne i fizyczne jest tutaj wskazane nie jako luksus, ale jako „warunek konieczny” do realizacji misji.

Drugim tematem dnia było ryzyko „horyzontalizmu” w działalności edukacyjnej. Komentując list pokapitulny „Maria wstała i poszła z pośpiechem”, Przełożony Generalny ostrzegł przed przekształceniem placówek salezjańskich w zwykłe agencje usługowe: „Nie możemy pozwolić sobie na przekształcenie naszego posłannictwa w zwykłą działalność organizacji NGO lub non-profit”. Wyzwał przy tym lokalnych odpowiedzialnych za placówki do wyjścia poza logikę wyników i statystyk, powracając do pierwotnego źródła charyzmatu: „Wychowywać ewangelizując i ewangelizować wychowując”.

I na koniec w czasie tego spotkania odniesiono się również do kwestii „warunkowej dyspozycyjności”, krytycznie oceniając tendencję do angażowania się tylko w przypadku gwarantowanych sukcesów lub uznania. Uczestnicy byli zgodni co do tego, że przywództwo salezjańskie musi być wyrazem „zrównoważonego człowieczeństwa”, unikając sytuacji, w której indywidualizm lub dążenie do osobistego uznania przesłaniają wspólnotowy charakter misji.

{gallery}ITALIA Incontro Direttori ILE e RM 2026{/gallery}