Współpraca między Zgromadzeniem Salezjańskim a miastem Yanji w Chinach sięga 1995 roku. W tym czasie salezjanie otworzyli “Yanji International Cooperative Technical School” przy “Salesian High School”, starając się realizować nauczanie Księdza Bosko: „Zapewnijcie biednej młodzieży chleb, edukację i niebo”. Zawarta wtedy umowa przewidywała współpracę z miastem przez 70 lat, do 2065 roku, ale jako że uznano, że założone cele zostały osiągnięte, obie strony zgodziły się zakończyć współpracę na początku 2025 roku, po 30 latach. 

W uroczystości zakończenia działalności tej placówki, która odbyła się 15 grudnia w Yanji, stronę koreańską reprezentowali: ks. Marcello Baek, przełożony salezjańskiej inspektorii Korei Południowej; ks. Henry Bonetti, który od początku był zaangażowany w ten projekt; salezjanin koadiutor Hilario Seo Jeong-kwan, który brał udział w rozmowach na poziomie operacyjnym w kontekście porozumienia końcowego, a także kapłani salezjanie Ahn i Jeon, którzy opiekowali się tym miejscem do samego końca. Natomiast stronę chińską reprezentowali: wiceburmistrz miasta Yanji, Zhang Xuebin, oraz inni wysocy rangą urzędnicy, którzy wyrazili swoją głęboką wdzięczność salezjanon za te wszystkie lata działalności. Zabierając głos, wiceburmistrz pochwalił salezjanów, stwierdzając: „Ta trzydziestoletnia współpraca była niezwykłą drogą rozwoju opartą na zaufaniu”.

Ks. Baek ze swojej strony podkreślił wkład salezjanów w edukację na tym terenie: „W ciągu ostatnich 30 lat inwestowaliśmy nie tylko w budynki i wyposażenie, ale także w autentyczną edukację”. Potem stwierdził, że „inwestowanie w budowę budynków z czasem traci na wartości, ale inwestycje, które oferują ubogim uczniom możliwości nauki, pozostaną wiecznym światłem nadziei, które nigdy nie zgaśnie”.

Po zakończeniu współpracy salezjanie przekazali miastu szkołę wraz z jej wyposażeniem. W odpowiedzi władze szkolne miasta obiecały ustanowić fundusz stypendialny w wysokości 1 miliona juanów (około 130 000 dolarów), w ramach którego przez 20 lat corocznie będą wspierani uczniowie znajdujący się w trudnej sytuacji materialnej. Będzie to jakby kontynuacja ducha salezjańskiego, wyrażająca się we wsparciu „edukacji ubogiej młodzieży”, także po odejściu synów Księdza Bosko.

Zakończenie działalności tej placówki w Yanji przywołuje po raz kolejny “piąty sen misyjny”, w którym mowa jest o Pekinie, a który ks. Bosko miał w 1886 roku. Mając tę wielką wizję obszaru misyjnego, rozciągającego się od Santiago do Pekinu, martwił się, że „odległości są ogromne, a robotników niewielu”, na co otrzymał w śnie taką oto odpowiedź: „To dzieło zostanie wykonane przez twoich synów i ich synów”.

To zainwestowanie w edukację w Yanji ze strony inspektorii koreańskiej jest znaczącym krokiem w kierunku realizacji tego snu. Dyrektor szkoły, Bok-nam Jo, wyraził nadzieję na zawiązanie nowej formy współpracy, stwierdzając: „Miłość, która przekracza góry i morza, pozostaje nienaruszona na każdym etapie rozwoju szkoły”. Jest to uwaga, która wyraża głębokie pragnienie, aby mimo braku fizycznej obecności salezjanów duch salezjański pozostał w osobach innych członków Rodziny Salezjańskiej, kontynuując współpracę i wymianę doświadczeń. 

Powrót salezjanów Josepha Ahn i Michaela Jeona do kraju oznacza zarówno zakończenie projektu, jak i kolejny punkt wyjścia dla inspektorii Korei Południowej, która zainteresowana jest nowymi obszarami misyjnymi.

Jak stwierdził wcześniej ks. Pascual Chávez SDB, emerytowany przełożony generalny, Korea przeszła już od bycia „Kościołem, który przyjmuje” do bycia „Kościołem, który dzieli się” i bierze na siebie odpowiedzialność za przewodzenie w erze „interkulturowości” wykraczającej poza wielokulturowość.

Jak wspomniano, 30 lat pracy w Yanji stanie się cennym doświadczeniem i kompasem dla działań, które inspektoria będzie podejmować w krajach rozwijających się tego regionu, takich jak Mongolia. Działalność w Yanji w Chinach będzie bez wątpienia solidną podstawą do kontynuowania misji “ad gentes” inspektorii koreańskiej.