PRZESŁANIA PRZEŁOŻONEGO GENERALNEGO, Ks. Fabio Attard
Przypowieść o bogaczu i biednym Łazarzu, którą znajdujemy w Ewangelii Łukasza, rozdział 16,19-31, nie jest po prostu opowieścią o sprawiedliwym podziale dóbr materialnych. Jest to opowieść, która dotyka sedna ludzkiej kondycji, stawiając nas przed niepokojącym pytaniem: kto tak naprawdę należy do kogo? Czy bogacz posiadał swoje bogactwo, czy też to bogactwo zawładnęło nim, czyniąc go swoim niewolnikiem?
To odwrócenie perspektywy otwiera przestrzeń do głębokiej refleksji. Człowiek z przypowieści nie został potępiony za kradzież lub wyzysk, ale za to, że stał się ślepy i głuchy. Jego tragedia nie polegała na posiadaniu, ale na tym, że nie widział i nie słyszał. Żył w świecie ograniczonym wyłącznie do wymiarów swojego domu, swoich dóbr, swojego bezpośredniego dobrobytu. U progu jego domu leżał Łazarz, pokryty ranami, które lizały psy, ale ten biedak był dla niego niewidzialny, a jego cichy krzyk niesłyszalny.