Medytacja, jaka miała miejsce, oscylująca wokół tematu „Ewangelia jest świętem”, która została zaproponowana jako szczególny moment słuchania, modlitwy i przyswojenia duchowego w piątek przed południem, stanowiła głębokie odczytanie w kluczu duchowym jednego z najbardziej znanych fragmentów Ewangelii św. Jana, podkreślając jego symboliczną wymowę i aktualność dla życia chrześcijańskiego i salezjańskiego.

Scena ewangeliczna – ukazująca pierwszy z cudownych znaków opisanych przez Jana – rozpoczyna się w klimacie radości, relacji międzyludzkich i wspólnej uroczystości. Już w tym kontekście prowadzący podkreślił, że Ewangelia nie dystansuje się od konkretnego życia, ale w pełni wchodzi w jego ludzki wymiar, i to nie tylko w jego najtrudniejsze i najbardziej bolesne aspekty: „Niewolnicy i trędowaci krzyczeli z rozpaczy, a Jezus zaczyna nie od nich, ale od uczty weselnej. Skoro tak, musi być w tym coś bardzo ważnego: to nowe oblicze Boga, Boga, który przychodzi w kontekście święta”.

Jeśli więc uczta jest tutaj kontekstem, to główną rolę odgrywa wino, którego zaczyna brakować: „Nie brakuje chleba, nie brakuje tego, co niezbędne do życia, ale brakuje wina, które nie jest niezbędne, ale jest niekoniecznym „dodatkiem”, no chyba że z wyjątkiem uczty weselnej czy określonego poziomu życia” –  zauważa De Martino. Przygląda się następnie Maryi, która „w Kanie jest wspomożycielką par excellence”. Ona bowiem „uczestniczy w uczcie, rozmawia, je, śmieje się, delektuje się winem, tańczy, ale jednocześnie obserwuje to, co dzieje się wokół niej”, czyniąc to z uwagą, która „już jest formą modlitwy”.

Jej prośba, jaką kieruje do sług – „Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie” – to pierwsze i jedyne słowa wypowiedziane przez Marię w Ewangelii św. Jana, które odzwierciedlają postawę wierzącego, który potrafi natychmiast połączyć słowa z czynami, otworzyć nowe przestrzenie, nawet jeśli nie do końca rozumie, co się dzieje.

W tekście służącym do medytacji zostało zaznaczone również, że znak dokonany przez Jezusa nie jest spektakularnym gestem, ale cichym, niemal ukrytym działaniem, które zachodzi dzięki współpracy innych osób. Stągwie wypełnione wodą, służba sług, proste posłuszeństwo usłyszanemu słowu stają się integralną częścią cudu. Należy zauważyć, że Jezus nie stwarza wina, ale bierze wodę – „najprostszą i najbardziej banalną rzecz, jaka istnieje” – aby przekształcić ją w coś cennego i dającego radość. Tak samo Bóg postępuje z każdym ludzkim życiem: niezależnie od tego, czy jest ono małe czy wielkie, Bóg zamieszkuje w nim na co dzień i jeśli zostanie przyjęty, może przekształcić je w coś pięknego.

„Jakże wspaniale jest wiedzieć, że Bóg nie zmienia naszego życia, ale je przemienia. To woda zostaje przemieniona w wino. Bóg potrzebuje czegoś, co już zostało dane, czegoś, co było wcześniej, aby móc wykonać swoje dzieło, dlatego wykorzysta moje człowieczeństwo, dla mnie skażone, ale dla Niego tak cenne, by stało się przedmiotem cudu” – stwierdził na koniec diakon.

W tym kontekście z wielką stanowczością zwrócił się do wszystkich obecnych: „Kiedy nadal wierzymy, należymy do Kościoła, do Rodziny Salezjańskiej, pomimo jej oczywistych ograniczeń, kiedy nie poddajemy się w trudnych warunkach naszych smutnych peryferii i gromadzimy się, aby modlić się, rozmawiać o Chrystusie, głosić Słowo, napełniamy dzbany wodą”.

I jeszcze na progu nowego roku życzył: „Niech tak jak w Kanie ten nowy rok Rodzina Salezjańska rozpocznie w prostocie i zdumieniu. Cokolwiek się wydarzy, ten rok będzie czasem, w którym chcemy ofiarować Panu naszą niedoskonałą wierność, nasze skamieniałe życie, aby ostatecznie zobaczyć, jak przemienia się ono w nowe wino Królestwa”.

Ta “lectio divina”, dzięki swojej bogatej treści i wymowie, pomogła uczestnikom połączyć Ewangelię z konkretnym życiem Rodziny Salezjańskiej, zachęcając wszystkich obecnych – oraz tysiące osób śledzących to na żywo online  – do bycia znakami wiarygodnej radości w dzisiejszym świecie.

Pod koniec tej sesji uczestnicy zostali podzieleni na grupy językowe, w ramach których kontynuowali refleksję nad poruszonymi kwestiami, korzystając również z pytań zaproponowanych do medytacji. W dalszej części czasu przedpołudniowego to, co było omawiane w grupach, zostało podsumowane i zakończone modlitwą. 

Dodatkowe zdjęcia z tego dnia są dostępne na stronie ANSFlickr.