Sesja, prowadzona przez światowy zespół Salezjanów Współpracowników, skupiała się na temacie: „Prorocze marzenie Księdza Bosko trwa: historia i korzenie – marzenie żyje dzisiaj w przyszłości”, oferując Rodzinie Salezjańskiej organiczną interpretację tożsamości, drogi i misji Salezjanów Współpracowników w dzisiejszym świecie.

U źródeł wspólnego marzenia

Spotkanie otworzył Italo Canaletti, Światowy Radca Regionu Włochy–Bliski Wschód–Malta, który prześledził historyczne i charyzmatyczne korzenie Stowarzyszenia. Punktem odniesienia pozostaje data 9 maja 1876 r., kiedy to Pius IX nadał Stowarzyszeniu Salezjanów Współpracowników status Stowarzyszenia Papieskiego. Jednak, jak wspomniano, Salezjanie Współpracownicy byli już od dawna obecni w sercu, umyśle i dziełach Księdza Bosko, jako konkretna odpowiedź na rosnące potrzeby edukacyjne i duszpasterskie.

Dzięki tekstom samego Księdza Bosko i znaczącym etapom historycznym jasno wyłoniła się prorocza wizja świętego młodzieży: powołanie salezjańskie przeżywane w świecie przez świeckich i księży diecezjalnych, mężczyzn i kobiety zdolnych do bycia ewangelicznym zaczynem w społeczeństwie. Była to intuicja wyprzedzająca swoje czasy, która znalazła pełne uznanie w posoborowym rozwoju Kościoła.

Szczególny nacisk położono na ewolucję tożsamości wyrażoną również w języku: od „Współpracowników Salezjańskich” do „Salezjanów Współpracowników” – nie jest to zwykła zmiana nazwy, ale głębsza świadomość powołania i charyzmatu. Dzisiaj Stowarzyszenie liczy ponad 30 000 członków, obecnych w 102 krajach, zorganizowanych w 11 regionach, i jest uznane za publiczne Stowarzyszenie wiernych, integralną część Rodziny Salezjańskiej.

Oblicza i historie żywego powołania

Po refleksji historycznej nastąpiły osobiste świadectwa, które ucieleśniały charyzmat w codziennym życiu. Noemi, salezjanka współpracowniczka, opowiedziała o powołaniu, które dojrzewało w głęboko salezjańskim środowisku rodzinnym, a dziś przeżywa jako żona, matka i babcia, obok młodych ludzi i rodzin, jako osoba wychowująca i wierząca. Alfonso, ksiądz diecezjalny i salezjanin współpracownik, podzielił się swoją drogą, która rozpoczęła się w oratorium i centrum młodzieżowym, naznaczoną spotkaniem z ważnymi postaciami Córek Maryi Wspomożycielki, a dziś przeżywana w duszpasterstwie parafialnym, wprowadzając styl salezjański do zwykłej posługi duszpasterskiej. Różne historie, połączone jednym przekonaniem: być salezjanami na świecie, tam, gdzie wzywa życie.

Trzy lata na wspomnienia, odnowę i ponowne rozpoczęcie

Druga część sesji dotyczyła teraźniejszości, z wystąpieniem Borji Péreza, Światowego Radcy Regionu Iberyjskiego, który przedstawił trzyletni plan przygotowań do 150. rocznicy, zainicjowany przez Radę Światową w 2023 roku.

Trzy czasowniki wyznaczają tę drogę:

• Pamiętać (2023–2024): marzenie, początki, synodalność, poczucie przynależności i uniwersalność Stowarzyszenia.
• Odnowić (2024–2025): przyrzeczenia i formację, z odnowioną centralną rolą Projektu Życia Apostolskiego, przeżywanego jako wspólna „księga życia”.
• Ożywienie (2025–2026): spojrzenie w przyszłość poprzez wsłuchiwanie się w rzeczywistość społeczną, kościelną i stowarzyszeniową, w ramach przygotowań do VI Światowego Kongresu.

Droga przeżywana w stylu synodalnym, która objęła wszystkie regiony świata, poprzez spotkania online, międzyregionalne webinaria, wspólne modlitwy, intensywną działalność komunikacyjną i dzielenie się setkami świadectw.

Przyrzeczenie, serce ofiarowanego życia

Nowe świadectwa przywróciły znaczenie przyrzeczenia apostolskiego. Enzo opisał przyrzeczenie jako codzienną wierność, przeżywaną w normalnym życiu rodzinnym i zawodowym, obok słabości i nadziei spotkanych osób. Antonio Lloret, salezjanin współpracownik z Madrytu, mówił o przyrzeczeniu jako o początku drogi, która trwa przez całe życie, składającej się z ciągłego formowania, konsekwencji i gotowości do służby Stowarzyszeniu.

W kierunku przyszłości: służyć z ufnością

Trzecia część spotkania była poświęcona przyszłości. Światowy Koordynator Salezjanów Współpracowników Antonio Boccia przedstawił szeroko zakrojoną refleksję na temat roli Salezjanów Współpracowników w dzisiejszym świecie w świetle Wiązanki 2026: „Róbcie to, co wam powie”.

Odwołując się do ewangelicznej ikony sług na weselu w Kanie, Boccia nakreślił powołanie świeckich jako pokorną, konkretną i ufną służbę, zdolną napełnić „amfory” historii wodą codzienności, pozostawiając Bogu przemianę. Świeckość salezjańska jawiła się zatem jako siła prorocza, pomost między Kościołem a ulicą, szczególnie bliska młodym ludziom, powołana do dawania świadectwa wiarygodnej, wcielonej i przeżywanej Ewangelii.

Wystąpienie zakończyło się silnym wezwaniem: tworzyć środowiska, które przyjmują, proponować doświadczenia służby, inwestować w formację i doceniać piękno powołania świeckich, aby marzenie Księdza Bosko nadal rodziło życie.

Pieśń, aby iść razem

Ukoronowaniem tego momentu była premiera hymnu VI Światowego Kongresu Salezjanów Współpracowników, muzycznego wyrazu międzynarodowego i misyjnego wymiaru Stowarzyszenia: „Salezjanie Współpracownicy, ty i ja jesteśmy misją”.

Sesja zakończyła się podziękowaniami i słowami zachęty ks. Fabio Attarda, który uznał Salezjanów Współpracowników za żywą i nieodzowną obecność w Kościele i Rodzinie Salezjańskiej, znak wiary, która nadal rodzi przyszłość.