O Verze Gricie – salezjance współpracownicy, służebnicy Bożej (1923-1969) – mówi się, że była „prawdziwą damą, zawsze bardzo hojną”, i to pomimo trudności finansowych, które dotknęły ją z różnych powodów. Ta służebnica Boża – córka szlachcianki Marii Anny Zacco della Pirrera i fotografa-portrecisty, miłośnika piękna (Amleto Grity), siostra Giuseppiny, która pod pseudonimem „Casgrì” malowała i brała udział w krajowych i międzynarodowych wystawach, oraz Liliany, która opublikowała godne uwagi wiersze – była kobietą dyskretną, elegancką w swojej prostocie, niosącą radość i pasjonującą się pięknem, które rozjaśnia mroki życia.
Stąd też podwójnie cenna jest ta inicjatywa – silnie wspierana przez salezjanów Księdza Bosko – poświęcenia Verze, także w kontekście zbliżającego się święta Księdza Bosko, szczególnej uwagi w Bazylice Najświętszego Serca w Rzymie, odwiedzając dedykowaną jej wystawę. Powstała ona pod kierunkiem rektora Bazyliki i dyrektora wspólnoty Siedziby Generalnej Salezjanów, ks. Francesco Marcoccio SDB, a została zorganizowana dzięki zaangażowaniu Ilarii Mondati, pedagog i artystki. Wystawa zostanie otwarta w Bazylice w dniu 24 stycznia 2026 r., w święto św. Franciszka Salezego, i będzie ją można zwiedzać do 31 stycznia, święta św. Jana Bosko.
Na tę wystawę skałada się 8 paneli przybliżających jej życie i działalność, a każdemu z nich będzie towarzyszyć jakieś dzieło sztuki, wykonane przez wspomnianą Ilarię lub innych młodych artystów: Adriano A. Manzo, Noemi Tiranti, Francesco Poddu. W ten sposób biografii służebnicy Bożej, będącej pod silnym wpływem charyzmatu eucharystycznego, który silnie ją naznaczył – aż stała się w Kościele rzeczniczką “Opera dei Tabernacoli Viventi” (Dzieła Żywych Tabernakulum) – będzie towarzyszył język sztuki, który wyraża to samo ukochanie Boga i świata przez Verę poprzez własny sobie styl.
29 stycznia, po zakończeniu Eucharystii pod przewodnictwem ks. Marcoccio, w obecności innych salezjanów, w tym postulatora generalnego ks. Pierluigiego Cameroniego, Lodoviki Marii Zanet, jego współpracownicy, będzie mieć miejsce prezentacja postaci Very Grity i wprowadzenie w wystawę jej poświęconą. Następnie, również w Bazylice, odbędzie się spektakl taneczny zatytułowany „Sacri Cuori Viventi” (Święte Żywe Serca) w wykonaniu zespołu Sonii Nifosi.
Sonia, członkini Narodowej Akademii Tańca Neoklasycznego i Współczesnego w Rzymie (https://www.sonianifosi.it/biografia/), choreografka, scenarzystka i portrecistka, która studiowała i pracowała z mistrzami choreografii z całego świata i występowała również w Sali Nervi w Watykanie, odkryła postać Very Grity i poczuła się głęboko jej „siostrą”, pozwalając się poruszyć i zaangażować jej świadectwem. Postanowiła więc poświęcić jej spektakl, który zrodził się z doświadczenia wiary i służby oraz z pragnienia podzielenia się nim z innymi ku chwale Boga.
Inspirując się obrazem „Żywego Tabernakulum”, gdzie Jezus pomaga Verze zrozumieć, że ten, kto przyjmuje Go w Komunii św., staje się Jego „tabernakulum”, przekazując Jego Miłość Eucharystyczną każdemu bratu i siostrze, Sonia Nifosi i jej grupa poprzez taniec zaprezentują spektakl „Święte żywe serca”, gdzie serca ludzkie stają się mieszkaniem eucharystycznego i miłosiernego Serca Jezusa oraz sercem misyjnym na drogach świata.
Dla tych, którzy zwiedzą tę wystawę, może to być okazja do pogłębienia albo ponownego odkrycia wiary, jako że ostatni panel – być może najważniejszy – wyraźnie wskaże na „misję” dla każdego, kto (chcąc być pokornym narzędziem Boga, jakim była Vera Grita) spotkał Jezusa pragnącego być przyjętym i wprowadzonym do naszego życia, do życia wszystkich, począwszy od rodzin.
Wszyscy są zaproszeni: salezjanie Księdza Bosko i córki Maryi Wspomożycielki, a także inni członkowie Rodziny Salezjańskiej, młodzi ludzie… Każdy mający nieco czasu do odjazdu pociągu, każdy chcący się nieco zatrzymać w tym ferworze życia stolicy, każdy dotknięty ubóstwem i egzystencjalnymi ranami… może przekroczyć próg Bazyliki, pozwalając się zaskoczyć Żywemu Jezusowi i Przyjacielowi, który oddaje całego siebie i prosi tylko o to, by stać się częścią naszej codzienności, co jest tak bardzo przez Niego pożądane, nieodzowne i cenne.
