Często wystarczyły dwa lub trzy zdania, aby zmienić atmosferę w całym domu, rozładować napięcie lub otworzyć serce jakiegoś chłopca, który być może nigdy nie znalazłby odwagi, aby porozmawiać sam na sam z dyrektorem. Ostatnim słowem dnia nie był hałas ani zmęczenie, ale słowa ojca, który ukierunkowuje serce.

Biuletyn Salezjański przypomina, że Ksiądz Bosko uważał „słówko na dobranoc” za „potężny środek perswazji” i „klucz do moralności i sukcesu przedsięwzięcia wychowawczego”. Sekret tkwił w trzech podstawowych elementach: zwięzłości (kilka minut), konkretności (jedna jasna, centralna kwestia) i klimacie uczucia (słowa skierowane do dzieci, które wiedzą, że są kochane). W ten sposób Ksiądz Bosko potrafił skłonić tych młodych ludzi do refleksji, nie męcząc jej. Nic dziwnego, że wielu świadków pamięta, jak po tym słówku w sypialni nadal szeptano o tym wypowiedzianym zdaniu lub przywołanym obrazie: w ten sposób ta krótka katecheza przedłużała się spontanicznie w przyjaznym klimacie.  

Wiele z tych „słówek na dobranoc” wyraźnie odzwierciedlało system prewencyjny. Ksiądz Bosko nie czeka, aż problem wybuchnie, aby interweniować, a raczej wychodzi od drobnego zdarzenia – braku szacunku, jakiejś kłótni, wspaniałomyślnego gestu – i komentuje je w pozytywny sposób, zapobiegając złu i doceniając dobro. To samo podejście pojawia się w stosunku do współbraci: w „słówku na dobranoc” z 1877 roku zachęca ich do troskliwej czujności względem chłopców, aby zapobiec niebezpieczeństwu związanemu ze złymi lekturami lub złym towarzystwem. Zapobiegać, a nie stosować represji: wychowywać sumienie, zanim błąd się zakorzeni, pomagać każdemu rozpoznać konsekwencje własnych wyborów. W tym sensie te wieczorne słówka stają się małą codzienną szkołą rozeznania, gdzie Ewangelia oświeca konkretne życie.

Badania nad systemem prewencyjnym wykazują, że obecność wśród młodych ludzi – opieka – jest elementem nieodzownym. Wychowawca spędza dzień z młodzieżą, a wieczorem wręcza jej klucz do interpretacji tego, co się wydarzyło. „Słówko na dobranoc” staje się więc momentem, w którym codzienne doświadczenia stają się jasne: to, co wydarzyło się na podwórzu, w klasie lub w laboratorium, jest interpretowane w świetle wartości ludzkich i chrześcijańskich. Młody człowiek nie czuje się osądzany z zewnątrz, ale towarzyszy mu ktoś od wewnątrz; czuje, że ktoś widział, rozumiał i nosił w sercu jego trudy i radości, a teraz oddaje mu je w formie dobrych słów.

Nie jest przypadkiem, że Konstytucje salezjańskie i główne dokumenty Zgromadzenia Salezjańskiego zachowały tę tradycję jako jedną z najbardziej charakterystycznych praktyk, którą należy dostosować do czasów, ale nigdy nie zaniedbywać. Nawet dzisiaj wychowawca, który każdego wieczoru znajduje dwie minuty, aby powiedzieć dobre słowo – w oratorium, domu rodzinnym, szkole lub wspólnocie parafialnej – kontynuuje styl Księdza Bosko. W świecie pełnym hałasu, różnych przekazów i ciągłych wiadomości ta krótka chwila słuchania i dzielenia się słowem może stać się małym codziennym sanktuarium serca. Tak właśnie działa system prewencyjny: poprzez słówko skierowane wieczorem, wypowiedziane z miłością, zdolne ukierunkować wolność i rozbudzić w młodym człowieku pragnienie trochę lepszego jutra.