W biografiach, wypowiedziach i świadectwach jemu współczesnych często pojawia się ten znajomy obraz: Ksiądz Bosko powierza Maryi wydatki domowe, nieuregulowane wynagrodzenia za prace, nabycie codziennego chleba, tak jakby to ona była niebiańską administatorką jego dzieł. I nie jest to poetyckie wyrażenie, ale konkretny klucz do zrozumienia jego doświadczenia: całkowite zaufanie co do tego, że kiedy dzieło jest dla młodzieży i dla Boga, Maryja nie pozwoli, by zabrakło tego, co niezbędne.

Bazylika Maryi Wspomożycielki, zbudowana w ciągu zaledwie trzech lat w warunkach niemożliwych do wykonania z ludzkiego punktu widzenia, jest najbardziej widocznym znakiem tej jego wiary. Jak czytamy w źródłach, Ksiądz Bosko wybrał tytuł Wspomożycielki Chrześcijan właśnie po to, aby wyrazić wdzięczność za tak wiele otrzymanej „pomocy”, powierzając Matce Bożej opiekę nad powstającym zgromadzeniem. Historia budowy wydaje się być ciągiem śmiałych decyzji i opatrznościowych interwencji: zakup ziemi bez posiadania niezbędnych środków finansowych, rozpoczęcie wykopów, podczas gdy ekonom ma poważne wątplikowości co do powodzenia tego przedsięwzięcia, a ponadto loterie zorganizowane w celu pokrycia długów, ofiary, które dotarły w ostatniej chwili, pozwalające zapłacić robotnikom za wykonane prace. Słynna pozostaje odpowiedź Księdza Bosko skierowana do ekonoma, który namawia go do zaprzestania prac: „Czy kiedykolwiek rozpoczęliśmy jakieś dzieło, mając na to pieniądze? Trzeba przecież pozostawić coś Opatrzności i Matce Bożej”.

Podczas gdy długi rosły, a robotnicy domagali się zapłaty, Ksiądz Bosko zachęcał do modlitwy i zapewniał wszystkich, że Matka Boża nie pozwoli, aby zabrakło tego, co niezbędne. Liczne epizody opowiadają o nieoczekiwanych ofiarach, niespodziewanych dobroczyńcach, nagłych rozwiązaniach poważnych trudności. Ksiądz Bosko nigdy nie traktował tych wydarzeń jako zwykłych zbiegów okoliczności: dla niego były to „cuda Opatrzności”, które wydarzyły się dzięki wstawiennictwu Maryi. W szczególnie krytycznych momentach, kiedy musiał wybierać między kontynuowaniem prac a zapewnieniem chleba chłopcom, nie wahał się: najpierw młodzież i tak było zawsze. Budowa była wstrzymywana, a Matce Bożej powierzano zadanie wznowienia prac, gdy nadejdzie to, co niezbędne.

Wizja ta została dobrze ujęta w kilku przypisywanych mu stwierdzeniach, takich jak: „Opatrzność Boża nam pomoże, nigdy nas nie opuściła”, a przede wszystkim w przekonaniu, że Maryja była naprawdę „administratorką” jego dzieł: gotową zapewnić wszystko, co potrzebne dla dobra młodzieży, unikając w tym przesady. Jeden z dokumentów przypomina jego jasne kryterium: Pan udziela tego, co jest niezbędne do misji, a nie tego, co służy próżności. Stąd bierze się typowa dla Księdza Bosko równowaga: śmiałość i umiar. Odważa się na wielkie rzeczy dla młodzieży, ponieważ wie, że nie tworzy ich sam, ale odrzuca marnotrawstwo i to, co zbędne, będąc przekonany, że Matka Boża nie „finansuje” tego, co nie służy zbawieniu dusz.

Toczące się codzienne życie przy Bazylice to również „znak” obecności Maryi Wspomożycielki. Sny – takie jak ten o chlebie, w którym Ksiądz Bosko widzi chłopców podzielonych według rodzaju otrzymanego chleba – stają się dla niego kluczem do duchowego i konkretnego zrozumienia ich sytuacji. Potwierdzają one to, że nigdy nie brakowało im tego, co niezbędne, na stole, a co zawsze łączyło się z troską o pożywienie dla duszy. W „Memorie Biografiche” stale jest mowa o różnych znakach działania Opatrzności: worki mąki dostarczone w ostatniej chwili, dobroczyńcy poruszeni zwykłą wizytą w domu na Valdocco, chłopcy dzielący się tym, co mają. Dla Księdza Bosko nie są to przypadkowe epizody, ale spotkania z Maryją, która „dostrzegała” i dbała o wszystko.

Dla kontynuatorów dzieła Księdza Bosko mówienie dziś o Maryi Wspomożycielce jako „prawdziwej administratorce Valdocco” uczy patrzeć na realizowane dzieła z taką samą wiarą. Tam, gdzie misja na rzecz młodzieży jest realizowana w ubóstwie, z odwagą i wiernością, tam Opatrzność nadal działa: nie zawsze w sposób spektakularny, ale poprzez ludzi, spotkania i okazje, które pojawiają się „w odpowiednim momencie”.

Jak nauczał Ksiądz Bosko, to właśnie trudności materialne są miarą prawdziwego zaufania: trzeba bez strachu nadal służyć ludziom młodym, podczas gdy Maryja po cichu nie przestaje zajmować się sprawami wszystkich.