To wieczorne spotkanie rozpoczął ks. Francesco Marcoccio, rektor Bazyliki, który powitał obecnych, podkreślając wartości charyzmatu salezjańskiego i jego istotny związek z młodzieżą oraz drogą wychowawczą Kościoła.

Zabierając następnie głos, Benedetta Rinaldi podzieliła się osobistym świadectwem, przywołując swoje doświadczenia związane z Salezjańskim Ruchem Młodzieżowym, przyznając przy tym, że radość, uśmiech i wsparcie, jakie otrzymała, głęboko wpłynęły na jej drogę życiową i zawodową. Stąd pierwsze pytanie skierowane do Przełożonego Generalnego było następujące: Jak dziś żyć chrześcijańską tożsamością w świecie, który nie lubi pójścia pod prąd i stawia na popularność?

Ks. Fabio Attard odpowiedział, odnosząc się do obecnej sytuacji, znaczonej kruchością i lękami, ale także silnym pragnieniem sensu. Świat się zmienił, stwierdził, ale młodzi ludzie nie stracili zdolności do poszukiwania prawdziwego szczęścia. W tej sytuacji grupa salezjańska nie jest ucieczką przed światem, ale „kuźnią”, który kształtuje wnętrza i przygotowuje do stawiania czoła rzeczywistości z silnym kręgosłupem, zdolnym do dawania świadectwa, czyniąc to bez agresji i pójścia na kompromis. 

A wracając do tematu grupy, dziennikarka zwróciła uwagę na ryzyko związane z faktem, iż doświadczenia młodzieży mogą nie wystarczyć lub stać się autoreferencyjne. Na to ks. Attard odpowiedział zdecydowanie: autentyczna salezjańska grupa jest z natury „otwarta na świat”. Nie jest miejscem, które zatrzymuje, ale środowiskiem, które pobudza do odpowiedzialności i wzajemności. Grupa, podkreślił, nie ogranicza się tylko do zajęć, ale tworzy relacje i kształtuje osoby zdolne do służby.

W tym kontekście Przełożony Generalny podzielił się doświadczeniami związanymi z różnymi kontekstami międzynarodowymi – od Hiszpanii po Amerykę Łacińską – opowiadając o młodych ludziach, którzy decydują się „dać” od siebie to, co otrzymali w oratoriach i ośrodkach młodzieżowych. Gesty te są często ciche, ale pełne ewangelicznej mocy, dzięki czemu grupa staje się światłem i wsparciem dla najsłabszych.

Szczególną uwagę przyciągnęło drugie pytanie: Jak przebaczyć także wtedy, gdy nie chcemy przebaczyć? Ks. Attard stwierdził w odpowiedzi, że przebaczenie nie wynika z dobrowolnego wysiłku. Wybaczenie nie oznacza zaprzeczania bólowi ani usprawiedliwiania zła, ale wybór, by nie pozostawać więźniem doznanej rany. Często, jak wyjaśnił, przebaczenie jest decyzją, która poprzedza uczucie: jest powierzeniem Bogu tego, czego serce nie jest jeszcze w stanie zapomnieć. Jest to droga, która wymaga czasu, prawdy i towarzyszenia, ale która otwiera na przyszłość pokoju, także w życiu grup.

W tym kontekście Przełożony Generalny podkreślił, że doświadczenie związane z grupą nie jest kwestią przeszłości, ale żywego dziedzictwa. Nie jest czymś do umieszczenia w archiwum, ale stanowi spuściznę wychowawczą i duchową, która nie przestaje ukierunkowywać wyborów, relacji i odpowiedzialności na przestrzeni czasu.

Trzecie pytanie, zadane przez Benedettę Rinaldi, dotyczyło kwestii protagonizmu młodzieży, często sprowadzanego do czego, co musi być widoczne i osobistego sukcesu. Ks. Attard odpowiedział, że protagonizm w charyzmacie salezjańskim oznacza podejmowanie konkretnej odpowiedzialności. Ksiądz Bosko wyznaczał wychowankom prawdziwe zadania do wykonania, ponieważ wierzył w ich możliwości. Przykładem może być tutaj Michał Rua, wyznaczony do  kierowania oratorium w wieku zaledwie szesnastu lat. Bycie protagonistą nie oznacza bycie widocznym, ale służenie i budowanie.

Spotkanie zakończyło się pytaniem zadanym przez młodych ludzi, którzy zapytali ks. Fabio Attarda o jego doświadczenie związane z towarzyszeniem młodym ludziom. Przełożony Generalny, dziękując za to pytanie, w prosty sposób przedstawił swoją posługę towarzyszenia jako jedno z najbardziej wymagających i owocnych doświadczeń: kroczenie obok, nie zastępując, szanując czas i kruchość. Dodał przy tym, że w relacjach z młodymi ludźmi wychowawcy są tymi, którzy się od nich uczą: młodzi ludzie uczą dorosłych wzrastania w nadziei.

To spotkanie, odbywające się klimacie Triduum i w ramach przygotowań do święta Księdza Bosko, pozostawiło jasne przesłanie: tylko młodzi ludzie, którzy są zdolni do przebaczenia, odpowiedzialności i radości, mogą stać się wiarygodnymi znakami nadziei w dzisiejszym świecie.