Jeden z miejscowych salezjanów tak opisuje sytuację na tym obszarze: „Wojna domowa rozpoczęła się w listopadzie 2020 r. Do momentu osiągnięcia porozumienia pokojowego w listopadzie 2022 r. trwały aktywne starcia między armią federalną a siłami rebeliantó w wyniku których zginęły setki tysięcy ludzi po obu stronach. Niedobór żywności rozpoczął się około listopada 2020 r., zbiegając się w czasie z początkiem konfliktu w Tigraj; wraz z postępem wojny dostęp do żywności znacznie został utrudniony, co przyczyniło się do zaostrzenia kryzysu humanitarnego”.

Salezjanie stanowią podstawowe oparcie dla osób najbardziej dotkniętych wojną w Tigraj; ci pomagają głównie  w Mekelle, Adigrat, Adwa i Shire. Starają się w miarę możliwości odpowiedzieć na pilne potrzeby humanitarne, koncentrując się jednocześnie na długoterminowej odbudowie i wzmocnieniu odporności tych ludzi.

Ta pomoc humanitarna była również możliwa dzięki współpracy z platformą „Flexport.org”, która zajęła się wysyłką i pokryła jej koszty. „Salesian Missions” chce tę współpracę kontynuować przy kolejnych wysyłkach pomocy humanitarnej, które są już zaplanowane.

Salezjanie przygotowali również i rozdali kosze z artykułami spożywczymi, zawierające podstawowe produkty, takie jak pszenica, ryż i olej, dziesiątkom tysięcy osób wewnętrznie przesiedlonych i rodzinom, którym brakuje żywności. Realizują programy pomocy dla osób najsłabszych, w szczególności niedożywionych dzieci, kobiet w ciąży i matek karmiących, dostarczając produkty o wysokiej wartości odżywczej, takie jak wzbogacona mąka, pozwalające zwalczać ostre niedożywienie; przekazują również artykuły nieżywnościowe, takie jak koce, materace i inne rzeczy pierwszej potrzeby.

W związku ze zniszczeniem podstawowej infrastruktury, synowie Księdza Bosko podjęli działania mające na celu przywrócenie dostępu do wody pitnej i obecnie pracują nad naprawą uszkodzonych studni i nad odwiertami.

Ponadto salezjanie, zgodnie ze swoim charyzmatem, zapewniają dzieciom, młodzieży, a także dorosłym edukację i szkolenia zawodowe. Jeden z salezjanów powiedział: „Edukacja jest zawsze w centrum działań, jakie podejmujemy w tych społecznościach. Jako salezjanie w znacznym stopniu przyczyniliśmy się do ponownego uruchomienia szkół, dostarczając książki i długopisy, naprawiając zniszczone sale lekcyjne i wypłacając motywacyjne wynagrodzenia nauczycielom, którzy w przeciwnym razie nie chcieliby pracować. Dzieciom, które przerwały naukę szkolną, zapewniamy nieformalne lekcje w środowisku osób wewnętrznie przesiedlonych, organizując tymczasowe miejsca do nauki, aby pomóc im nadrobić zaległości. Starszej młodzieży i dorosłym umożliwiamy dostęp do kształcenia zawodowego, organizując dla nich kursy techniczne i zawodowe, a także wręczając im niezbędne narzędzia, dzięki którym mogą zarabiać na życie i uzyskać pewne dochody”.  

Salezjanie byli obecni w tych społecznościach na długo przed wybuchem wojny i pozostaną w nich jeszcze długo po jej zakończeniu. Zaufanie, jakim się tam cieszą, pozwala im działać tam, gdzie międzynarodowe organizacje pozarządowe nie mają dostępu. Ma to kluczowe znaczenie dla oszacowania potrzeb żywieniowych, gwarantując, że rzeczywiście przekazane dostawy żywności trafią do najbardziej potrzebujących.

Źródło: Mission Newswire