W liście z 1943 r. ówczesny przełożony salezjańskiej inspektorii São Paulo, ks. Orlando Chaves – później mianowany biskupem Cuiaby – już przeczuwał, że zasiane tam dobre nasienie przyniesie Boże błogosławieństwo, doprowadzając do powstania wielkiego dzieła, które będzie służyć zarówno jako schronienie dla sierot, jak i kolebka nowych powołań zakonnych.

Do tej misji przystąpiono nie czekając na powstanie imponującego budynku, który dzisiaj dominuje w krajobrazie dzielnicy Patafufo. 3 marca 1946 r., w prowizorycznym ośrodku, jeszcze na terenie budowy, którą koordynował salezjanin koadiutor Aldo Maia da Silva, otworzyło swoje podwoje oratorium świąteczne, przyjmując na początku 32 chłopców. To pierwsze podwórko, tętniące radością typową dla oratorium Księdza Bosko, okazało się natychmiastowym sukcesem; pod koniec tego samego roku było tam już 140 oratorianów, potwierdzając, iż prawdziwą siłą napędową było pragnienie lokalnej młodzieży, by znaleźć odpowiednie schronienie, ciepło, miejsce edukacji i wsparcia. 

W ciągu następnych ośmiu dekad “Patronato” funkcjonowało jako prawdziwe „miasteczko-szkoła”, gdzie nauka szkolna zawsze szła w parze z kształceniem technicznym i wychowaniem moralnym. W warsztatach dla szewców, krawców, stolarzy i piekarzy młodzi praktykanci nie tylko uczyli się zawodów przydatnych w przyszłym życiu, ale od razu mieli możliwość wsparcia swoich rodzin.

Prowadzona tam produkcja rolna i hodowla uczyły cenić ziemię i całe stworzenie, do czego przyczynili tacy wybitni salezjanie, jak ks. André Roque, który w “Patronato” przeprowadzał różne eksperymenty botaniczne, czy  ks.  João Bertoldi, którego kompetencje techniczne związane z prowadzeniem sady były równie znaczące, jak jego posługa w konfesjonale.

To całkowite poświęcenie się pracy i modlitwie ukształtowało całe pokolenia „dobrych chrześcijan i uczciwych obywateli”, z których wielu zostało później znaczącymi osobami duchownymi i prawdziwymi fachowcami.

Droga tego Instytutu charakteryzowała się również momentami prób, które ukształtowały charakter jego społeczności, takimi jak poważny kryzys wodny pod koniec lat 50. Podczas wielu miesięcy poważnej suszy zaopatrzenie w wodę było znacznie ograniczone, co zmusiło uczniów i salezjanów do pokonywania długich dystansów, aby odbyć kąpiele w rzece Ribeirão Paciência, dbając o higienę osobistą przy użyciu niewielkiej ilości wody, która była przydzielana przez ekonoma Francisco do Vala. Wyzwania te nigdy nie podważyły jednak szacunku, jakim mieszkańcy Pará de Minas darzyli i nadal darzą to salezjańskie dzieło, co jest również widoczne w nazwach różnych ulic miasta dedykowanym takim salezjanom, jak ks. Pedro Rosa Zanor i ks. Ambrósio Newton, co wyraża się również w fakcie ogłoszenia Księdza Bosko patronem edukacji w gminie w 2003 roku.

Dzisiaj, pod nazwą Salezjański Ośrodek Młodzieżowy „São Domingos Sávio”, instytucja ta nadal odzwierciedla swoją chwalebną przeszłość, dostosowując się do potrzeb XXI wieku. Działając jako organizacja filantropijna zajmująca się wzmacnianiem więzi rodzinnych i społecznych, “Patronato” prowadzi warsztaty informatyczne, muzyczne, sportowe, artystyczne, judo, a także zapewnia wsparcie szkolne i inne formy pomocy dla młodzieży znajdującej się w trudnej sytuacji.

Dzięki wsparciu brazylijskiej inspektorii pw. św. Jana Bosko (BBH) oraz prężnej sieci byłych wychowanków i współpracowników, dzieło to istnieje już 80 lat, potwierdzając swoją pozycję jako „oczko w głowie” w Pará de Minas, niosąc nadal nadzieję i pozostając wierne  salezjańskiej pedagogice miłości i obecności wśród młodzieży.