Już tradycyjnie w tym wydarzeniu wzięli udział przedstawiciele różnych obrządów chrześcijańskich z Jerozolimy, którzy zastanawiali się nad znaczeniem Soboru w kontekście zjednoczenia wspólnot chrześcijańskich. W seminarium uczestniczyli m.in. biskupi William Shomali, wikariusz Jerozolimy i Palestyny, oraz Giacinto Marcuzzo, emerytowany biskup Patriarchatu Łacińskiego w Jerozolimie.

O. David M. Neuhaus SI, wykładowca na Salezjańskim Wydziale Teologicznym, wygłosił referat pt. „Sobór, Credo i Kanon. Rola Nicei w kształtowaniu kanonu biblijnego”, analizując relacje między cesarzem Konstantynem, Euzebiuszem z Cezarei i Atanazym z Aleksandrii, “osobami o szczególnym znaczeniu w tej dyskusji”, odnosząc się tutaj zwłaszcza do kwestii zamówienia pięćdziesięciu egzemplarzy Biblii, o które Konstantyn poprosił biskupa Euzebiusza, „aby zostały spisane na pergaminie w sposób czytelny oraz w przystępnej i przenośnej formie”.

Archimandryta Christodoulos, opat grekoktolickiego klasztoru Świętego Krzyża w Jerozolimie, podzielił się refleksjami na temat duchowej wizji Nicei, która dotyczy kultu, modlitwy i wyznania, kończąc swoje wystąpienie stwierdzeniem, że „łaska Boża nie pozwala, by członki Chrystusa zostały rozbite na kawałki, ale wzywa wszystkich do jedności na fundamencie jednej wiary i w ramach wspólnego życia eucharystycznego Kościoła”.
Marie-Armelle Beaulieu, redaktor naczelna serwisu Terresainte.net, przybliżyła natomiast wkład biskupów palestyńskich obecnych na Soborze, których było aż 18, dając szeroki obraz Kościoła palestyńskiego IV wieku n.e., skupiając się w szczególności na Makarym z Jerozolimy, głównym twórcą budowy bazyliki Grobu Pańskiego, czczonym jako święty zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie.

Kanonik Richard Sewell z Wspólnoty Anglikańskiej, przedstawiając „całościową perspektywę anglikańską”, podzielił się refleksjami na temat Nicei jako fundamentu jedności chrześcijan w dzisiejszych czasach, stanowczo stwierdzając, że „jeśli cokolwiek może ocalić nas i cały Kościół przed brakiem wiary, powodowanym naszymi decyzjami, to jest to właśnie dokument założycielski pierwotnej jedności Kościoła, którym jest właśnie Credo Nicejsko-Konstantynopolitańskie”.

Na marginesie tego wydarzenia odbyła się również prezentacja pozycji “Nicea I a 1700: ricordare il Concilio e rinnovare la fede” (Nicea I w 1700 r.: pamiętać o Soborze i odnowić wiarę), która jest zbiorem artykułów opracowanych pod redakcją prof. Vincenta Bosco SDB, wykładowcy na Wydziale Teologii UPS w Jerozolimie, i prof. Stanleya Jayakumara Yesudassa SDB, wykładowcy z „Don Bosco Theological Centre” w Chennai w Indiach. W książce tej znajdują się artykuły kilkunastu badaczy, którzy dogłębnie analizują dziedzictwo Soboru z różnych perspektyw; stanowi ona owoc badań oraz współpracy między dwoma ośrodkami naukowymi i ich wykładowcami. 

Oprócz istotnych treści, jakie zostały przedstawione i zaprezentowane w czasie tego sympozjum, już samo zorganizowanie tego spotkania miało szczególną wartość: „W ostatnich tygodniach zastanawialiśmy się, czy nie należałoby przełożyć tego seminarium na spokojniejsze czasy, ale potem doszliśmy do wniosku, że być może właśnie dzisiaj, w tej trudnej i niepokojącej sytuacji historycznej, w atmosferze wojennych nastrojów, które tylko pogłębiają podziały, to seminarium może być skromnym wkładem, przypominając, że aby zapewnić naszym społecznościom przyszłe życie w pokoju, należy zacząć od tego, co nas łączy, zwracając uwagę na nasze wspólne korzenie i odkładając na bok elementy, które wydają się nas dzielić” – stwierdzili na koniec organizatorzy tego wydarzenia.