Chronologicznie sytuuje się on zaledwie dwa lata po beatyfikacji świętego. Od 31 marca 2026 r. obraz ten jest na stałe wystawiony w sali muzeum poświęconej beatyfikacji i kanonizacji, harmonizując ze słynnymi innymi wizerunkami, których autorami są Angelo Enrie (1928) i Lodovico Pogliaghi (1929).

Dzieło wyróżnia się precyzją pociągnięć pędzla i bogactwem wyrazu, ukazując wyjątkową zdolność artysty do przeniesienia na płótno autentycznego wizerunku Księdza Bosko. Najprawdopodobniej malarz ten stworzył kompozycję opartą na słynnej fotografii wykonanej przez Joaquina Pascuala (Kimma) 3 maja 1886 r. w Barcelonie, w Villa Martí-Codolar.

Giuseppe Cavalli zajmuje ważne miejsce w historii sztuki turyńskiej. Ten, urodzony w Turynie 18 stycznia 1859 roku, kształcił się pod okiem wybitnych mistrzów, takich jak Angelo Moja, Rodolfo Morgari, Enrico Gamba i Andrea Gastaldi. Jego kariera była pełna sukcesów, budząc uznanie krytyków: od debiutu w “Società Promotrice” w 1882 roku aż po wielkie dzieła sakralne i świeckie. Oprócz tematyki salezjańskiej warto wspomnieć tutaj o portretach kardynała Alimondy oraz wybitnych przedstawicieli toruńskiego społeczeństwa. Cavalla, który był już wykładowcą w “Accademia Albertina”, był znaną i cenioną postacią w środowisku Valdocco. W 1909 roku namalował portret księdza Rua, pierwszego następcy Księdza Bosko, który jest uważany za jeden z najwierniejszych jego wizerunków. Wspomniane dzieło, wykonane na podstawie dostępnego oryginału, uzupełnione zbiorem współczesnych fotografii, zostało wydrukowane na Valdocco w niezliczonych egzemplarzach; te, zyskując ogromną popularność, do dziś zdobią salezjańskie domy. Obecne odkrycie potwierdza zatem, że Cavalla był jednym z najlepszych “interpretatorów” rysów twarzy Założyciela i jego pierwszego następcy.

Dla badaczy i wiernych odnalezienie tego obrazu stanowi okazję do pogłębionych badań i refleksji w kontekście kluczowego okresu między beatyfikacją (1929) a kanonizacją (1934). Odkrycie to stanowi uzupełnienie najnowszych badań dotyczących ikonografii i kultury wizualnej, gdy chodzi o przedstawienie wizerunku świętego przez sztuki plastyczne.  Jednocześnie dzieło to stanowi pewnego rodzaju narzędzie pobożności: w tym portrecie sztuka staje się niejako pomostem między historią a wiarą, pozwalając obserwatorowi dostrzec w spojrzeniu Księdza Bosko niestrudzoną miłość „Ojca i Nauczyciela młodzieży”.

Ana Martín García
Koordynatorka generalna Muzeum-Domu Księdza Bosko