Umycie nóg, ustanowienie Eucharystii oraz sam fakt, że wszystko to miało miejsce w godzinie zdrady i ludzkiej porażki, były trzema głównymi punktami poruszonymi przez XI następcę Księdza Bosko.

Najpierw skupił uwagę wiernych, którzy wypełnili Bazylikę salezjańską, na akt „głębokiej pokory”, jakim było umycie nóg, gest zwykle zarezerwowany dla niewolników, ludzi najniższej kategorii. Ks. Attard podkreślił przy tym, że gest Jezusa, który przepasał się prześcieradłem i pochylił nad uczniami, myjąc im nogi, ukazuje prawdziwe oblicze Boga: Boga, który się uniża, który służy i który obejmuje zranioną ludzkość.

Naturalny opór Piotra, jeśli się nad tym dobrze zastanowić, odzwierciedla zatem naturalną ludzką niechęć do zaakceptowania tego, że nasze słabości mogą zostać uleczone. „Wolimy stanąć przed Bogiem z czystymi stopami, z czystymi rękami, z uporządkowanym życiem. Ale Jezus nie czeka, aż sami się oczyścimy: przychodzi, by nas umyć tam, gdzie jesteśmy brudni” – powiedział ks. Attard.

Po geście umycia nóg, który symbolicznie zapowiada krzyż, ma miejsce “drugi ruch”, jakim jest ustanowienie wzniosłego daru Eucharystii, który jest „ostateczną formą Miłości Bożej: nie pamięcią, ale obecnością, nie symbolem, ale pamiątką, prawdziwym darowaniem samego siebie”.

W tym kontekście Przełożony Generalny podkreślił nie tylko radykalność tego całkowitego oddania, ale także symboliczną rzeczywistość chleba i wina, kruchych elementów, w których Bóg zgadza się zamieszkać, aby być niesionym „do najciemniejszych zakątków świata”, w formie nieustannego dawania.

Na koniec ks. Attard zwrócił uwagę na aspekt sceny często pomijany w przypadku Ostatniej Wieczerzy, a mianowicie na paradoks polegający na tym, że odbywa się ona w kontekście, który z ludzkiego punktu jest wyrazem całkowitej porażki: Judasz już postanowił zdradzić, Piotr – mimo dobrych intencji – zaprze się Go, a pozostali uczniowie, z wyjątkiem Jana, Go opuszczą.

Jednak Jezus „nie czeka na lepszych uczniów ani na bardziej godną ludzkość. Nie odkłada tego na czas późniejszy, gdy warunki będą bardziej sprzyjające… Ponieważ Eucharystia nie jest nagrodą dla sprawiedliwych: jest lekarstwem dla zranionych”. I właśnie ta okoliczność ukazuje prawdziwą wartość Eucharystii, która przemienia porażkę w łaskę „nie dlatego, że ignoruje zło, ale dlatego, że je przemienia”.

I dlatego, jak powiedział na koniec ks. Attard, miłość Pana „aż do końca” jest początkiem nowych, nieskończonych dróg możliwych dla całej ludzkości.

Potem miał miejsce obrzęd umycia nóg, podczas którego ks. Attard umył nogi 12 parafianom, reprezentującym różne grupy społeczne: dwóm ubogim, dwóm młodym ludziom, dwóm zakonnikom, dwóm katechumenom, dwójce dzieci z grup katechetycznych oraz jednej parze.

Na sam koniec, po procesji z Najświętszym Sakramentem w kierunku “Ciemnicy”, rozpoczął się długi czas adoracji i towarzyszenia Panu na drodze do kolejnego etapu Triduum Paschalnego: celebracji Jego Męki i Śmierci w Wielki Piątek, w oczekiwaniu na pełnię Zmartwychwstania w dzień Wielkanocy.

Na dole strony dostępny jest tekst homilii ks. Attarda.