W centrum tego spotkania znalazła się celebracja eucharystyczna, która była prosta, a zarazem głęboko przyeżywana, w czasie której Słowo Boże znalazło swoje miejsce wśród wielu pokiereszowanych historii tych młodych ludzi, stając się otwartym spotkaniem dla wszystkich. W tym szczególnym kontekście orędzie Wielkanocy nabrało jeszcze bardziej konkretnego znaczenia: zmartwychwstały Chrystus przychodzi szukać wszystkich, bez barier, bez odległości, zwłaszcza tam, gdzie życie wydaje się najcichsze i najsłabsze. Dalsza część czasu popołudniowego upłynęła pod znakiem ewangelizacji przeżywanej w stylu salezjańskim, znaczonej bliskością, słuchaniem i dzieleniem  się. Udało się stworzyć rodzinną atmosferę, w której nawet najprostsze gesty były szczerymi wyrazami autentycznych relacji.

Szczególnie znaczący był moment „rozbicia” jajka wielkanocnego, przeżywanego jako znak świętowania i komunii. Wokół tego gestu spontanicznie wytworzyła się atmosfera braterstwa, która udzieliła się nie tylko dzieciom z tego zakładu, ake również pracownikom zakładu, pokonując wszelkie dystanse w świetle udziału we wspólnym doświadczeniu człowieczeństwa.

Nie zabrakło zabaw, uśmiechów i chwil beztroski, czyniąc to popołdunie bardzo miłym i w pełni integracyjnym przeżyciem. W tym niezbyt radosnym miejscu do głosu doszło silne poczucie wspólnoty, to nic, że tylko na kilka godzin.

„Właśnie w takich doświadczeniach rozpoznajemy istotę propozycji salezjańskiej: bycie tam, w sposób dyskretny i wierny, przy boku tych młodych ludzi, szczególnie najsłabszych, kierując do nich nie tylko słowa, ale i obdarowując ich swoją obecnością, zawiązując relacje i niosąc konkretną nadzieję” – powiedział ze swojej strony ks. Zof.

Ten powiedział na koniec: „Nawet w więzieniu może rozkwitać Wielkanoc”.