Nie ma dokładnych danych, ale szacuje się, że na całym świecie od 100 do 150 milionów dzieci żyje na ulicy. Bez dachu nad głową, bez opieki i z dala od swoich rodzin, te dziewczynki i chłopcy walczą o przetrwanie w środowiskach naznaczonych ubóstwem, przemocą i brakiem perspektyw. Są to dzieci niewidoczne dla większości społeczeństwa, których podstawowe prawa, takie jak dostęp do pożywienia, opieki zdrowotnej czy edukacji, są nieustannie łamane. Dzieci, które zbyt wcześnie stały się dorosłymi, ucząc się przetrwania i zapominając o zabawie…

Zjawisko to występuje przede wszystkim w Azji, Afryce i Ameryce, ale spotyka się z powszechną obojętnością na wszystkich kontynentach i stale się nasila z powodu niekontrolowanego rozwoju miast, konfliktów rodzinnych i wykluczenia społecznego. Wiele z tych dzieci zostało porzuconych lub wyrzuconych z domów; inne uciekają przed przemocą. Dla wszystkich z nich ulica staje się jedynym schronieniem, ale także środowiskiem ciągłego zagrożenia.

Historie takie jak ta André z Kinszasy w Demokratycznej Republice Konga odzwierciedlają tę rzeczywistość. Przez lata starał się jakoś przeżyć, śpiąc w porzuconych samochodach i szukając drobnych prac, aby się wyżywić. Ulica była jego jedynym domem, dopóki nie nawiązał kontaktu z salezjanami. Dziś uczestniczy w programie edukacyjnym, dzięki któremu odzyskał równowagę i bezpieczeństwo, doświadczając rodzinnej atmosfery i marząc o lepszej przyszłości.

Podobnie jak André tysiące dzieci śpią na targowiskach, dworcach czy na wysypiskach śmieci; pracują w  warunkach zagrożenia lub żyją w grupach, aby zapewnić sobie ochronę w nocy. Dziewczynki są ponadto szczególnie narażone na przemoc i wykorzystywanie seksualne.

Wychodzenie naprzeciw tym dzieciom na ulicach jest pierwszym krokiem do uratowania ich przed różnego rodzaju niebezpieczeństwami.

W kontekście tej sytuacji salezjanie opracowali różne programy w wielu krajach, aby tym dzieciom pomóc. Poprzez multidyscyplinarne zespoły – złożone z wychowawców, pracowników socjalnych, psychologów i personelu medycznego – zapewniają im schronienie, wyżywienie, wsparcie, opiekę zdrowotną i edukację, mając na celu ich reintegrację społeczną i rodzinną.

Pierwszym krokiem jest odzyskanie tego, co najważniejsze: poczucia bezpieczeństwa i godności. Spanie w łóżku, posiadanie czystych ubrań i trzy posiłki dziennie to zmiany, które wyznaczają początek nowej drogi. Stopniowo dzieci uczą się zgodnego życia z innymi, zaufania, budując program swojego przyszłego życia z dala od ulicy.

Edukacja staje się wówczas kluczowym narzędziem zmiany. Pozwala im przezwyciężyć traumy, odzyskać poczucie własnej wartości i rozwinąć umiejętności, które otwierają drzwi do innej przyszłości. Realizowane programy mają także na celu odnalezienie ich rodzin lub stworzenie bezpiecznego środowiska, w którym będą mogli dorastać pod opieką kogoś zaufanego.

Poprzez zrealizowane filmy dokumentalne, takie jak „Los niños de la rúa” czy „Diamantes en Lixeira”, “MISIONES SALESIANAS uwidaczniają tę rzeczywistość i dają głos tym, którzy rzadko go mają. Historie te pokazują nie tylko ciężar życia na ulicy, ale także zdolność do przetrwania.

Międzynarodowy Dzień Dzieci Ulicy, obchodzony w niedzielę 12 kwietnia, stanowi okazję do ponowienia zobowiązania “MISIONES SALESIANAS” oraz salezjanów działających na pięciu kontynentach do dalszego towarzyszenia, ochrony i zapewniania szans najbardziej potrzebującym dzieciom. Żadne dziecko nie powinno dorastać bez domu, bez edukacji i bez przyszłości.

Źródło: Misiones Salesianas