Rekolekcje poprowadził ks. Pascual Chávez Villanueva, który zaproponował bogatą i stopniową ścieżkę refleksji, charakteryzującą się szeroką wizją kościelną, głęboką intuicją salezjańską i silnym osobistym tonem duchowym. Jego konferencje skupiały się na różnych, powiązanych ze sobą tematach: Odkrywanie siebie na nowo, Słuchanie naszych czasów poprzez rozeznanie ewangeliczne, Refleksja nad encykliką Dilexit Nos papieża Franciszka, Stawianie czoła wyzwaniom nadziei, Życie zakonne w świetle Słowa Bożego oraz Przyszłe kierunki rozwoju Zgromadzenia.

Odkrywanie na nowo tożsamości w celu odnowienia misji

Wstępna refleksja, skupiona na „odkrywaniu na nowo samych siebie”, zachęciła członków Rady Generalnej do powrotu do sedna ich powołania i misji. Nie była to po prostu indywidualna praktyka duchowa, ale wspólna droga mająca na celu odnowienie jasności, jedności i głębi w ich służbie dla Zgromadzenia.

Ten fundamentalny temat w naturalny sposób doprowadził do wezwania do odczytania obecnej chwili poprzez ewangeliczne rozeznanie. Wykraczając poza analizę socjologiczną czy planowanie strategiczne, ks. Chávez zachęcał do kontemplacyjnego spojrzenia na rzeczywistość, zdolnego do rozpoznania obecności Boga w znakach czasu i pozwolenia Duchowi Świętemu na kierowanie decyzjami i kierunkami działania.

Zakorzenieni w miłości, wspierani nadzieją

Znacącym momentem rekolekcji była refleksja nad Dilexit Nos, która podkreśliła centralną rolę miłości Chrystusa jako źródła i fundamentu każdego działania duszpasterskiego oraz życia wspólnotowego. Z tej perspektywy życie konsekrowane odnawia się nie poprzez aktywizm, ale poprzez powrót do doświadczenia bycia kochanym przez Chrystusa i posłanym przez Niego.

Z tego fundamentu wyłonił się temat nadziei – nie jako abstrakcyjnego ideału, ale jako wymagającej i konkretnej odpowiedzialności. Nadzieja, podkreślił ks. Chávez, wymaga odwagi, wierności i gotowości do podejmowania obecnych wyzwań z ewangeliczną ufnością.

Medytacja nad życiem zakonnym w świetle Słowa Bożego jeszcze bardziej pogłębiła duchowy wymiar rekolekcji. Słuchanie Słowa zostało przedstawione jako serce życia konsekrowanego: miejsce, w którym tożsamość jest nieustannie oczyszczana, misja oświecana, a braterstwo umacniane.

Pamięć i proroctwo na przyszłość

Refleksje końcowe dotyczyły przyszłych dróg Zgromadzenia. W swoim podsumowaniu ks. Chávez podkreślił, że autentyczne życie konsekrowane jest zawsze zarówno pamięcią, jak i proroctwem: mocno zakorzenione w tradycji, z której się wywodzi, i odważnie otwarte na nowości inspirowane przez Ducha.

Podkreślił potrzebę ciągłego czerpania ze źródła tożsamości salezjańskiej, aby wytyczyć jasną i wiarygodną drogę ku przyszłości. W tej perspektywie zwrócił uwagę na komplementarność doświadczenia i mądrości starszych współbraci oraz entuzjazmu i kreatywności młodszych, które razem stanowią istotny zasób dla odnowy i wzrostu.

Atmosfera braterstwa i kontemplacji

Otoczenie Nemi w znacznym stopniu przyczyniło się do głębi tego doświadczenia. Otoczeni pięknem natury i wspierani silnym poczuciem braterstwa, członkowie Rady Generalnej mogli przeżyć dni pełne skupienia, otwartości i szczerego dialogu.

Obecność i towarzyszenie Przełożonego Generalnego oraz jego Wikariusza wzmocniły wspólnotę w Radzie, a chwile ciszy i osobistej modlitwy pozwoliły każdemu uczestnikowi przyswoić sobie poruszane tematy i pogłębić proces rozeznania.

Rekolekcje te stały się wyjątkową przestrzenią, w której refleksja osobista i życie wspólnotowe ściśle się ze sobą przeplatały. Rytm słuchania, modlitwy i dzielenia się sprzyjał atmosferze zaufania i jedności, wspierając zarówno rozeznanie indywidualne, jak i zbiorowe.

Podczas gdy Rada Generalna przygotowuje się do wznowienia sesji, ten czas odnowy duchowej jawi się jako moment orientacji i łaski, pomagający wyostrzyć perspektywy, pogłębić wspólnotę i wzmocnić zaangażowanie w kierowanie Zgromadzeniem z jasnością, wiernością i nadzieją.