O pokoju papież mówił podczas spotkania w katedrze św. Józefa: był to czas wielkiej intensywności, wypełniony śpiewami, ale przede wszystkim entuzjazmem wiernych, być może wciąż niedowierzających, że Leon XIV wybrał również Bamendę jako przystanek swojej podróży po Kamerunie. Frekwencja jest wysoka, w ławkach podzielonych na kolorowe sektory znajdują się wszystkie grupy tej społeczności i obszaru naznaczonego ubóstwem i zniszczeniem. Przedstawiciele kościołów protestanckich, religii islamskiej, księża, zakonnicy, katecheci i wierni z różnych grup językowych słuchają słów papieża, które ten wypowiada w duchu braterstwa i rozejmu ogłoszonego przez grupy separatystyczne z okazji jego wizyty. Jest to namacalny znak potrzeby i pragnienia usłyszenia słów pocieszenia i pokoju w tym „udręczonym regionie”, jak określa go Leon, w społeczności ogarniętej „bólem”, która jednak, nigdy nie opuszczona przez Boga, mogąc zacząć wszystko od nowa.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój 

Prześladowania i cierpienie nie rozróżniają wyznań, ras, języków ani kolorów skóry – wszyscy doświadczają traumy i potrzebują uzdrowienia psychicznego i duchowego. Świadczą o tym relacje przedstawione Papieżowi, który chwali działalność Ruchu na rzecz Pokoju, zainicjowanego przez wspólnoty chrześcijańskie i muzułmańskie w ramach próby „pośredniczenia między stronami konfliktu”. To oni niosą światu całemu przesłanie pokoju, pomimo prób wykorzystywania religii do własnych celów.

Błogosławieni ci, którzy wprowadzają pokój! Biada jednak tym, którzy naginają religie i nawet samo imię Boga do własnych celów wojskowych, ekonomicznych i politycznych, wciągając to, co święte, w to, co jest najbardziej brudne i mroczne. Tak, moi drodzy siostry i bracia, wy, złaknieni i spragnieni sprawiedliwości, wy, ubodzy, miłosierni, cisi i czystego serca, wy, którzy płakaliście, jesteście światłością świata!”.

Potentaci wojenni

Zadanie bycia „oliwą, którą obmywa ludzkie rany” Leon XIV kieruje właśnie do ubogich, mówiąc im, by nigdy nie tracili swojej tożsamości, pozostając „solą, która nadaje smak tej ziemi” i czerpiąc siłę z tego, czego doświadczyli „w godzinie płaczu”.

Jest też „ogromna praca” polegająca na wspieraniu ofiar przemocy. Papież zwraca się do kobiet, zarówno świeckich, jak i zakonnic, które kontynuują tę pracę towarzyszenia, pomimo niebezpieczeństwa, na jakie narażają się w kraju, gdzie „potentaci wojenni udają, że nie wiedzą, iż wystarczy chwila, aby zniszczyć, ale często nie wystarczy całego życia, by odbudować”. 

Udają, że nie widzą, iż potrzeba miliardów dolarów, by zabijać i niszczyć, ale nie znajduje się niezbędnych środków na leczenie, edukację i podnoszenie na duchu. Ci, którzy okradają waszą ziemię z jej zasobów, zazwyczaj znaczną część zysków inwestują w broń, w spiralę destabilizacji i niekończącej się śmierci.

Wezwanie do jedności

Całe Bamenda, dotknięte cierpieniem, zwraca się do Papieża z prośbą, by położyć kres temu konfliktowi i powrócić do trwałego pokoju. Leon wskazuje w tej sytuacji na konieczność zmiany kursu, ponieważ nadszedł czas na „zwrot o 180 stopni”; jest to okazja dla „każdego uczciwego sumienia”, by „potępić i odrzucić” dotychczasowe działania, wybierając drogę zrównoważonego rozwoju i „ludzkiego braterstwa”.

Jest to wezwanie do jedności narodu, który powinien spojrzeć sobie w oczy, ze świadomością, że jest „ogromny” w obliczu świata niszczonego przez “garstkę trzymających władzę”, a wspieranego w istnieniu przez “niezliczone rzesze solidarnych braci i sióstr”. 

Pokoju nie trzeba wymyślać: trzeba go przyjąć, akceptując bliźniego jako naszego brata i naszą siostrę. Nikt nie wybiera swoich braci i sióstr: musimy się tylko wzajemnie przyjmować! Jesteśmy jedną rodziną i mieszkamy w tym samym domu, na tej cudownej planecie, o którą przez tysiąclecia troszczyły się starożytne kultury.

Cicha rewolucja

Leo XIV żegna się z Bamendą, powierzając jej mieszkańcom zadanie pojednania się i wspólnego służenia pokojowi, „każdy zgodnie ze swoim powołaniem”.

Wspólnoty Bamendy, które widzą w nim ambasadora pojednania i orędownika sprawiedliwości, a które przez ten cały czas dały świadectwo „cichej rewolucji”, są wezwane do dalszego podążania tą samą drogą, która mimo wszystko do tej pory zapobiegła przerodzeniu się tego  kryzysu w wojnę.

Lot gołębi

Na placu przed katedrą św. Józefa papież Leon, na zakończenie spotkania modlitewnego pokoju, stwierdził: „Pan wybrał nas wszystkich, abyśmy byli narzędziami pokoju na tej ziemi! Módlmy się wspólnie do Pana, aby pokój naprawdę zapanował pośród nas i – gdy wypuścimy te białe gołębie, które są znakiem pokoju – niech Boży pokój spocznie na nas wszystkich, na tej ziemi i niech Pan zachowa nas zjednoczonych w swoim pokoju”.

Źródło: Vatican News