Sesja, która trwała sześć tygodni – o jeden więcej niż przewiduje zwykły harmonogram – obejmowała również tydzień corocznych rekolekcji, które odbyły się w Nemi. W swoim przemówieniu Przełożony Generalny podziękował przede wszystkim członkom Rady Generalnej, a także współpracownikom i współpracowniczkom, za intensywną i wspólną pracę w tym okresie.
Tydzień naznaczony „chęcią nawrócenia”
Pierwsza myśl Przełożonego Generalnego dotyczyła właśnie rekolekcji, które określił jako „bardzo znaczący tydzień”, przeżyty w duchu artykułu 91 Konstytucji: „chęci nawrócenia”.
W towarzystwie ks. Pascuala uczestnicy zgłębiali temat „Odnalezienie siebie”, przyjmując zaproszenie do wsłuchania się w swój czas. Słuchanie to – podkreślił – wymaga serca zdolnego do wyjścia poza siebie, bez strachu i wahania: „Dilexit nos. Serce ponad przeszkodą”.
W kontekście historycznym naznaczonym głębokimi napięciami i zmianami droga duszpasterska salezjanów często wydaje się „pod prąd”. Dlatego, stwierdził Przełożony Generalny, decydujące znaczenie ma wyzwanie nadziei, rozumianej nie jako naiwny optymizm, ale jako cnota teologalna, która kształtuje serce i nadaje sens oraz radość misji.
W centrum tej perspektywy znajduje się nierozerwalny związek między życiem zakonnym a Słowem Bożym. Bez Logosu przez duże „L” – Słowa Jezusa – pozostaje tylko ludzki logos, kruchy i niewystarczający. Dla salezjanów Księdza Bosko bliskość ze Słowem jest niezbędnym pokarmem i gwarancją równowagi, tak delikatnej, jak i pilnej.
Wewnętrzna wolność, ewangeliczne spojrzenie i aktywna nadzieja
Dzieląc się kilkoma wskazówkami przekazanymi członkom Rady Generalnej, Przełożony Generalny przypomniał o czterech podstawowych postawach:
– prosić Pana o łaskę wewnętrznej wolności, zatrzymując się w ciszy w Jego obecności;
– patrzeć na historię oczami Jezusa, pozwalając, by Jego Najświętsze Serce poruszyło nasze serca;
– przeżywać nawrócenie jako drogę naznaczoną nadzieją zakorzenioną w historii, którą należy konkretnie przełożyć na życie w Systemie Prewencyjnym, jako siłę krytyczną zdolną do tworzenia cywilizacji miłości;
– sprawić, by Słowo Boże było źródłem, pokarmem, światłem i siłą życia osobistego i misji, które następnie należy „łamać” dla młodzieży.
Tylko dzięki bliskości ze Słowem, które stało się ciałem, powtórzył, może autentycznie dojrzeć powołanie salezjańskie.
W „zmianie epoki”: być poinformowanym i wiarygodnym
W końcowej części swojego przesłania Przełożony Generalny poszerzył spojrzenie na kontekst światowy, określając go jako prawdziwą „zmianę epoki”, naznaczoną konfliktami i napięciami, które głęboko poruszają sumienie chrześcijańskie.
W obliczu tej rzeczywistości, stwierdził, Siedziba Centralna nie może ograniczać się do komentowania wydarzeń. Zachęcił zatem współbraci do przyjęcia dwóch kluczowych postaw:
- Być dobrze poinformowanym, studiując i dogłębnie rozumiejąc to, co dzieje się na świecie, aby móc pomóc Inspektoriom w uzyskaniu globalnej perspektywy i urzeczywistnianiu charyzmatu w coraz bardziej złożonych kontekstach kulturowych.Konsekwentne życie w pokorze i ubóstwie, w połączeniu z poważną nauką i towarzyszeniem Inspektoriom, jako wybory, które nadają wiarygodności służbie centralnego zarządu.
- „To, jak żyjemy, jest tym, co przekazujemy” – przypomniał. „A to, jak żyjemy, przemawia głośniej niż to, co mówimy”. Stąd zaproszenie do zachowania i promowania w Siedzibie Centralnej stylu życia ubogiego i skromnego, bez kompromisów.
„Męczennicy inności” i salezjanie na pograniczu
Na zakończenie Przełożony Generalny przywołał świadectwo 19 męczenników z Algierii, w tym mnichów z Tibhirine, nazwanych „męczennikami inności” za to, że postanowili pozostać przy narodzie algierskim aż do końca.
Nawiązując do sugestywnego obrazu dialogu między mnichem a dziewczyną z wioski – „My jesteśmy ptakami, wy jesteście drzewem” – podkreślił wartość wiernej obecności, zdolnej do oferowania schronienia, ochrony, przyszłości i nadziei.
Przypomniał, że obecnie Zgromadzenie Salezjańskie jest obecne w dziesięciu miejscach szczególnie dotkniętych konfliktami i zagrożeniami, gdzie salezjanie są prawdziwymi „męczennikami edukacji i ewangelizacji”. Całe Zgromadzenie jest z nimi blisko, zarówno w wymiarze ludzkim, jak i duchowym.
Ich świadectwo – podsumował – wzywa wszystkich do życia powołaniem salezjańskim z autentycznością i bez kompromisów, jako „drzewa”, które strzegą nadziei młodzieży.
Tym wezwaniem do nawrócenia, nadziei i spójności życia Przełożony Generalny powierzył Wspólnocie Siedziby Centralnej i całemu Zgromadzeniu zadanie kontynuowania drogi z odnowioną wiernością Ewangelii i charyzmatowi Księdza Bosko.
{gallery}Buona Notte RM 16.04.26{/gallery}