Po Mszach świętych, w których wzięło udział wielkie grono wiernych, odprawionych podczas ostatnich etapów jego wizyty w Kamerunie – piątkowej Mszy św. na stadionie „Japona Stadium” w Douali, w której uczestniczyło 120 tysięcy wiernych, oraz podczas sobotniej Mszy św. pożegnalnej na lotnisku wojskowym w Janunde, w której uczestniczyło około 200 tysięcy osób, a podczas której zachęcił lud Kamerunu do trwania mocno w Chrystusie, aby być „solą i światłem tej ziemi” – Ojciec Święty skierował swoje kroki do Angoli, trzeciego kraju obejmującego obecną podróż apostolską.

Wiele spotkań czeka Papieża w tej trzeciej fazie jego afrykańskiej podróży, która przebiega pod hasłem „Papież Leon XIV – pielgrzym nadziei, pojednania i pokoju, błogosławi Angolę”, 

Początek tego etapu miał miejsce w sobotę po południu, kiedy to Ojciec Święty spotkał się z prezydentem Republiki João Manuelem Gonçalvesem Lourenço, a następnie, w Pałacu Prezydenckim, z około 400 przedstawicielami władz politycznych i religijnych, przedsiębiorcami oraz przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i kultury.

Przy tej okazji Papież wspomniał przede wszystkim ofiary niedawnych powodzi w Bengueli (około trzydziestu ofiar śmiertelnych) i ponad 34 000 przesiedleńców. Następnie zwrócił uwagę na „blizny” wyzysku kraju spowodowane przez silne „grupy interesów”: „Trzeba przerwać ten łańcuch interesów, który sprowadza rzeczywistość i samo życie do towaru wymiennego…  Ileż cierpienia, ileż śmierci, ileż katastrof społecznych i środowiskowych niesie ze sobą ta logika eksploatacji!”. 

Ze swojej strony, wzywając do budowania odnowionego kraju, który „może się znacznie rozwinąć”, jeśli jego przywódcy będą potrafili uwierzyć w „różnorodność jego bogactwa”, papież Leon zachęcał lokalnych przywódców: „Nie lękajcie się sprzeciwu, nie gaście wizji młodych ani marzeń starszych, umiejcie zarządzać konfliktami, przekształcając je w drogi odnowy. Przedkładajcie dobro wspólne nad dobro partykularne, nigdy nie utożsamiając własnej strony z całością. Historia przyzna wam wówczas rację, nawet jeśli w danym momencie ktoś będzie wam wrogi”.

W niedzielę 19 kwietnia miały miejsce dwa kluczowe wydarzenia: Msza św. w III Niedzielę Wielkanocną w Kilambie oraz, po południu, modlitwa różańcowa na placu przed sanktuarium maryjnym „Mama Muxima”.

Podczas pierwszego z dwóch wydarzeń, w czasie celebracji eucharystycznej w obecności około 100 tysięcy wiernych, komentując przewidziany w liturgii fragment o uczniach z Emaus, biskup Rzymu porównał drogę tego narodu do drogi tych dwóch uczniów z Ewangelii, zauważając, że w obliczu napotkanych trudności można stracić nadzieję i pozostać „sparaliżowanym przez zniechęcenie”. Rozwiązanie dla ludu Angoli, podobnie jak dla dwóch uczniów z Emaus, nie wynika z realizacji własnej strategii, bo jest to dar, który pochodzi z góry. „Pan przyłącza się do tych dwóch rozczarowanych i pozbawionych nadziei uczniów i – stając się ich towarzyszem w drodze – pomaga im poskładać fragmenty tej historii, spojrzeć poza ból…  Oto wytyczona również dla nas, dla was, drodzy bracia i siostry Angolczycy, droga do rozpoczynania od nowa: z jednej strony pewność, że Pan nam towarzyszy i okazuje nam współczucie, z drugiej zaś zaangażowanie, którego On od nas oczekuje”.

W tym kontekście Ojciec Święty nie omieszkał odnieść się do lokalnej rzeczywistości, zalecając, by nie mieszać z wiarą „elementów magicznych i zabobonnych, które nie pomagają w rozwoju duchowym”, oraz modlił się za Angolczyków, w kraju dotkniętym długą wojną domową, jak również o Kościół, który “potrafi towarzyszyć w drodze i usłyszeć wołanie swoich dzieci”.

Po południu, w atmosferze entuzjazmu i pobożności 30 tysięcy osób, w sanktuarium Mamã Muxima – starożytnym miejscu kultu, którego początki sięgają XVII wieku, położonym w miejscu, gdzie portugalscy kolonizatorzy sortowali towary i zniewolonych ludzi, aby deportować ich do Brazylii – Papież przewodniczył modlitwie różańcowej, a poszczególne tajemnice prowadzili: młody człowiek, dziecko, rodzina, zakonnica i seminarzysta.

Po zakończeniu modlitwy papież Leon XIV zabrał głos i w języku portugalskim, wzywając do miłowania każdego człowieka z matczynym sercem, w sposób konkretny i hojny, a także do poświęcania się szczególnie na rzecz najuboższych”.

“To miłość musi zwyciężać, a nie wojna! Tego uczy nas serce Maryi, serce Matki wszystkich” – tak brzmiało główne przesłanie jego przemówienia, w którym skierował również szczególny i gorący apel do młodzieży, by „budowała lepszy świat”, w którym nie będzie już „niesprawiedliwości”.

Na koniec wskazał na przykład Maryi: „Matka Boża prosi nas, abyśmy pozwolili się porwać uczuciom Jej serca, abyśmy byli – jak Ona – orędownikami sprawiedliwości i zwiastunami pokoju”.