Pierwszego dnia obrad, podczas ceremonii otwarcia, różne autorytety kościelne, w tym przedstawiciele Papieskiej Komisji ds. Ochrony Małoletnich, podkreślili pilną potrzebę włądzy rozumianej jako służba i współodpowiedzialność. Skupiono się na krytycznej analizie „geografii wspólnot”, dynamiki władzy, przemilczania pewnych przypadków, a także na strukturach systemowych, które mogą sprzyjać sytuacjom przemocy lub nadużyć.
W drugim dniu pogłębiono temat sprawowania władzy, wykorzystując w tym celu pewne symboliczne elementy. Podkreślono, że zmiana kulturowa wymaga spójnego współdziałania umysłu, rąk i serca osób sprawujących władzę, wykraczającego poza autorytarne modele, aby zapewnić odpowiednie procesy, którą są przejrzyste, będąc wyrazem odpowiedzialności.
Kluczowym punktem seminarium była konstatacja, że zapobieganie to nie tylko zbiór norm technicznych, ale proces wspólnego budowania. W tym kontekście przyjrzano się pewnym „sygnałom ostrzegawczym”, służącym wczesnemu wykrywaniu zagrożeń, proponując także konkretne modele polityki ochrony, obejmującej określone działania interwencyjne, oficjalne kanały zgłaszania przypadków oraz strategie w odniesieniu do sytuacji kryzysowych.
Pod koniec spotkania skupiono się na „etyce responsywnej/odpowiedzialnej” – podejściu, które nie tylko odwołuje się do sumienia, ale obejmuje również współczucie i odpowiedzialność za wyrządzoną krzywdę. Podkreślono potrzebę kierowania się przy tym stylem „duszpasterskiego GPS”, czyli takim, który z cierpliwością wskazuje kierunek i dostosowuje tempo do konkretnych ludzi, stawiając na decentralizację władzy oraz uwzględniając głosy, które były dotąd wyciszone.
Przedstawiciel Papieskiej Komisja ds. Ochrony Małoletnich przedstawił następnie zasady dotyczące kompleksowej pomocy ofiarom oraz współpracy z władzami cywilnymi; wytyczne, które CLAR zobowiązała się wdrażać i rozpowszechniać w całym regionie. To wsparcie instytucjonalne ma na celu wzmocnienie sieci kontynentalnych, zapewniając, że towarzyszenie ofiarom będzie miało charakter profesjonalny, duszpasterski, a przede wszystkim ludzki.
Seminarium zakończyło się 19 kwietnia przesłaniem i odnowieniem zobowiązania do wierności ewangelicznej. Uczestnicy powrócili do swoich krajów z konkretnymi planami działania oraz przekonaniem, że choć droga nawrócenia jest wymagająca, to współpraca w sieci i formacja ciągła są podstawowymi narzędziami do budowania zdrowego, bezpiecznego i godnego zaufania Kościoła.
