Spotkanie stanowiło wyjątkową okazję do dialogu, wzajemnego słuchania i braterskiej wymiany doświadczeń. W duchu dzielenia się „radościami i nadziejami, smutkami i obawami” uczestnicy zastanawiali się nad różnymi realiami związanymi z animacją powołaniową i formacją początkową w świecie salezjańskim. Od razu ujawniło się bogactwo i złożoność kontekstów, w których powołanie do życia konsekrowanego jest przedmiotem zatroskania i w którym się ono rozwija. 

W Stanach Zjednoczonych obserwuje się znaczny wzrost liczby „powołań wśród młodych dorosłych”, zwłaszcza wśród studentów. Włochy nadal się anagażują na tym polu, czyniąc to w oparciu o różne inicjatywy podejmowane w ramach duszpasterstwa młodzieżowego i oferując ustrukturyzowane wsparcie młodym ludziom, którzy odczuwają powołanie salezjańskie.

W dwóch regionach Afryki, gdzie wiele inspektorii i wizytatorii przeżywa boom powołaniowy, istnieje pilna potrzeba przygotowania kompetentnych formatorów i przewodników duchowych, zdolnych do zaproponowania autentycznego wsparcia i skutecznego przekazywania charyzmatu salezjańskiego.

W Azji Południowej, gdzie nadal stosuje się tradycyjne metody animacji powołaniowej i aspirantatu, odnotowano również wzmocnione zaangażowanie na obszarze wdrażania bogatego dziedzictwa posoborowego Zgromadzenia. Owocem tego wysiłku jest chociażby wydanie dwóch pozycji poświęconych odpowiednio ukierunkowaniu powołaniowemu młodzieży i towarzyszeniu osobom zainteresowanym powołaniem salezjańskim.

W ostatnich latach Wietnam wprowadził „wewnętrzne” lub tradycyjne aspirantaty, kontynuując jednocześnie model „aspirantatów zewnętrznych”, w ramach których towarzyszy się studentom mieszkającym w pobliżu wspólnot salezjańskich. W Mjanmie, pomimo wyzwań związanych z trwającym konfliktem, aspirantat i prenowicjat nadal działają; te zostały niedawno przeniesione z Anisakan do Thibaw. Pozostaje jednak pytanie, w jaki sposób jeszcze bardziej wzmocnić procesy rozeznania w tym niestabilnym kontekście.

Tymczasem Filipiny, które zachowują tradycyjną strukturę aspirantatu, postawiły w ostatnich latach na solidność towarzyszenia i ugruntowane procesy rozeznania powołaniowego.

Oprócz okazji do wymiany informacji i doświadczeń to spotkanie na Colle Don Bosco było czasem wzmocnienia  ducha wspólnoty i nadziei. Stanowiło ono cenną okazję do uważnego wysłuchania siebie nawzajem, wzajemnego uczenia się i spojrzenia z wdzięcznością na to, co Pan czyni w różnych częściach świata.

Uczestnicy, zakorzenieni w wierze i wsparci nadzieją, opuścili Colle Don Bosco zachęceni do kontynuowania swojej misji z jeszcze większą odwagą, kreatywnością i wiernością powołaniu salezjańskiemu.