Życie dla misji

Ksiądz Vendrame, urodzony w San Martino di Colle Umberto (Treviso) w 1893 roku, przybył do Shillong w Indiach w 1924 roku. Od pierwszych kroków w swojej posłudze wyróżniał się całkowitym oddaniem lokalnej ludności, która czuła się przez niego kochana sercem Chrystusa. Dla Vendrame’a ta misja nie polegała na narzucaniu zasad, ale na przekazywaniu miłości, która zmieniła jego własne życie. W jego apostolstwie misyjnym dostrzegamy cechy wielkiego heroizmu, nie tylko ze względu na sposób, w jaki go realizował, ale także ze względu na owoce wiary i przywiązania do Ewangelii wśród spotkanych przez niego ludów. Dla niego Bóg był ważniejszy niż cokolwiek innego. Doskonale pasują do niego słowa papieża Franciszka zawarte w Dilexit nos: „Misja, rozumiana w perspektywie promieniowania miłością Serca Chrystusa, wymaga misjonarzy rozmiłowanych, którzy wciąż pozwalają się zdobyć przez Chrystusa, i którzy nie mogą nie przekazywać tej miłości, która odmieniła ich życie. Toteż boli ich tracenie czasu na omawianie drugorzędnych kwestii lub na narzucanie prawd i reguł, ponieważ ich główną troską jest dzielenie się tym, czego doświadczają, a przede wszystkim, aby przez ich nieudolne wysiłki, inni mogli dostrzec dobroć i piękno Umiłowanego” (209).  

Sanktuarium w Mawlai: zrealizowane marzenie

Najbardziej namacalnym śladem jego działalności jest Sanktuarium Najświętszego Serca Pana Jezusa w Shillong-Mawlai. Aby je zbudować, zwrócił się o pomoc do włoskich dobroczyńców, a sam, będąc człowiekiem niezwykle skromnym, pragnął, by wszystko tam było piękne, by kościół jaśniał jako znak prawdy katolickiej i widoczny ośrodek jedności. Wzruszającym szczegółem jest wybór nazwy: to samo dziecko mu podpowiedziało, by  poświęcić tę świątynię Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Inauguracja kościoła, która miała miejsce 13 kwietnia 1935 roku, była dla ks. Costantino spełnieniem proroczego snu: wiele lat wcześniej pewna kobieta miała mu powiedzieć o wielkim kościele na szczycie wzgórza, otoczonym ogromnym tłumem. Na ścianach ołtarza do dziś widnieje motto, które ukierunkowywało całe jego życie wewnętrzne: „Fili, praebe mihi cor tuum” (Synu, oddaj mi swoje serce).

Zwieńczeniem tych dni była również „uroczyste zawierzenie wszystkich uczestników celebracji Najświętszemu Sercu Pana Jezusa”. W ciągu nieco ponad dziesięciu lat życia misyjnego udało mu się zbudować ten ważny ośrodek wiary i modlitwy, dzięki któremu Najświętsze Serce Pana Jezusa mogło zagościć w sercach wielu ludzi. Było to zamieszkanie w duszach tego „Króla Miłości”, dla którego ks. Costantino wyruszył w 1924 roku na misje.

Dziedzictwo duchowe

Ksiądz Vendrame postrzegał swoje życie jako “ofiarę o wonnym zapachu” dla Kościoła i dla świata, pisząc, że „w ten sposób ofiarujemy nasze życie, a ono rozprzestrzenia swój zapach w mistycznym Ciele Chrystusa… i oczyszcza powietrze”. Przed wyjazdem do Indii przypieczętował to swoje oddanie, potwierdzając to słownie na odwrocie obrazka poświęconego Najświętszemu Sercu Pana Jezusa: „Wszystko wam powierzyłem, wszystkiego od was oczekiwałem i nie zawiodłem się”.

Zmarł 30 stycznia 1957 r., w przeddzień święta Księdza Bosko, po tym, jak poświęcił całą swoją energię dla swoich braci i sióstr. Dziś jego szczątki spoczywają właśnie w sanktuarium w Mawlai, obok salezjańskiego teologatu, pozostając „żywym kamieniem” i źródłem inspiracji dla licznych powołań, które nadal rozkwitają na ziemi indyjskiej.

Ks. Pierluigi Cameroni

Postulator generalny ds. kanonizacyjnych Rodziny Salezjańskiej

{gallery}RMG – Vendrame Apostolo Sacro Cuore 2026{/gallery}