Obraz

Obraz został namalowany techniką olejną na płótnie lnianym o wymiarach: 195 x 270 cm. Postaci błogosławionych, przedstawionych na obrazie, są uchwycone w Ich ostatnich latach życia. Takie założenie miało na celu ukazanie ich wyglądu w momencie męczeństwa.

W dolnej partii obrazu zawarto elementy herbu Zgromadzenia Salezjańskiego: gałąź palmową – oznaczającą męczeństwo i liść wawrzynu – symbolizujący mądrość. Mają one stać się nagrodą dla tych, którzy wiernie kroczyć będą drogą salezjańskiego powołania.

Kotwica, gwiazda i serce oznaczają trzy cnoty teologiczne: nadzieję, wiarę i miłość, umieszczone także w herbie salezjańskim. Nadzieja ma być dla salezjanina motywem do ofiarnej i radosnej pracy na rzecz ludzi młodych. Miłość apostolska ma stanowić syntezę ducha salezjańskiego i stać się kluczem do zrozumienia doświadczenia duszpastersko-wychowawczego księdza Bosko. Wreszcie wiara, która jest nieodzowna w pracy wychowawczej, ma zaprowadzić ludzi młodych do pełni człowieczeństwa i świętości ewangelicznej. Gwiazda, która w obrazie umieszczona jest ponad błogosławionymi, jest również najstarszym symbolem Matki Boskiej. Dla Zgromadzenia Salezjańskiego –  symbolem Wspomożycielki Wiernych, która w obrazach przedstawiana jest z wieńcem z gwiazd dwunastu.

Obok gwiazdy widzimy zarys Zakładu Salezjańskiego w Oświęcimiu, a konkretnie jego wieżę zwieńczoną figurą Chrystusa Zbawiciela z krzyżem. To przypomnienie, że każdy z dziewięciu Błogosławionych, był związany z Domem Macierzystym salezjanów w Polsce, czy to poprzez bycie wychowankiem, aspirantem, asystentem czy poprzez bycie nauczycielem lub przełożonym tego domu.

U dołu, z prawej strony został umieszczony las, który ma przywoływać postać założyciela Zgromadzenia Salezjańskiego Jana Bosko („bosco” w jęz. włoskim oznacza las), a za nim góry, które symbolizują szczyty doskonałości, do których mają dążyć salezjanie. Całość obrazu przecina krzyż trzymany przez ks. Jana Świerca.

Na szarfie widnieje napis: Da mihi animas caetera tolle (Daj mi dusze, resztę zabierz). Hasło to towarzyszyło ks. Bosko u zarania pracy z potrzebującą młodzieżą.

U dołu obrazu, po lewej stronie, umieszczono krematorium w Auschwitz, znak końca kaźni i początek wiecznej nagrody przedstawionych wyżej męczenników.

Ksiądz Ignacy Antonowicz zginął mając 51 lat. Na obrazie został przedstawiony z Krzyżem Walecznych, który otrzymał jako kapelan wojskowy.

Ksiądz Franciszek Miśka, zamordowany w wieku 43 lat, został przedstawiony z ampułką chrzcielną, ponieważ ochrzcił syna żołnierza wermachtu.

Ksiądz Ludwik Mroczek trzyma w ręku katechizm, ponieważ prawie przez całe swoje życie kapłańskie gorliwie uczył katechezy. Zmarł w wieku 36 lat.

Ksiądz Kazimierz Wojciechowski był człowiekiem bardzo energicznym, wysportowanym i utalentowanym muzycznie. Między innymi prowadził orkiestrę, dlatego na książce, którą trzyma widać rysunki przedstawiające rodzaje jego zaangażowania. Zamordowany w wieku 37 lat.

Ksiądz Franciszek Harazim zamordowany w wieku 56 lat, na obrazie został przedstawiony z otwartym egzemplarzem misterium pasyjnego, którego był autorem, a które to widowisko było przez dziesiątki lat grane w salezjańskich domach.

Ksiądz Włodzimierz Szembek był postrzegany przez miejscową ludność jako człowiek cnotliwy i bardzo pobożny, czego symbolem są złożone ręce. Ponieważ pochodził z rodziny hrabiowskiej, dlatego na stule widnieje herb rodziny Szembeków. Zginął w 59 roku życia.

Ksiądz Ignacy Dobiasz wśród wielu aktywności kapłańskich, szczególnie zapisał się jako wybitny spowiednik, jednał ludzi z Bogiem, stąd uniesiona ręka i palec wskazujący na niebo, kierunek naszych dążeń. Zamordowany w wieku 61 lat.

Ksiądz Karol Golda. Jako poliglota, doskonale władał również językiem niemieckim, stąd spowiadał żołnierzy niemieckich, co wtedy było zakazane. Aresztowany, pomimo okrutnych tortur, nie zdradził tajemnicy spowiedzi, za co został zamordowany. Na obrazie, na krawędzi jego stuły jest napis: “tajemnica spowiedzi”. Najmłodszy z całej dziewiątki, miał zaledwie 27 lat, kiedy zginął.

I 64 letni ksiądz Jan Świerc, jako ten, który pierwszy przelał krew męczeńską, przewodzi całej grupie. Na obrazie dzierży w dłoniach krzyż, element herbu salezjańskiego i palcem wskazuje na serce, z którego wypływają dwa promienie niejako barwiące obraz na dwa odcienie czerwony i błękitny, analogicznie do promieni wychodzących z serca Jezusa z wizji św. Faustyny Kowalskiej.

Wszyscy duchowni zostali przedstawieni w czerwonych stułach symbolizujących męczeństwo, na których umieszczono numery obozowe.

Za błogosławionymi widzimy zarysy postaci, symbolizujące tych salezjanów, którzy również ponieśli śmierć męczeńską w czasie II wojny światowej, ale ich procesy beatyfikacyjne, z różnych względów, nigdy się nie rozpoczęły.

Kwiaty

Podczas uroczystości beatyfikacyjnej został również przyniesiony kosz kwiatów. Jego autorem jest wychowanek salezjański z Krakowa Nowej Huty Michał Zdanowski, który tak opisuje swoją kompozycję: „Czerpiąc z bogactwa treści i symboliki, w kompozycji zastosowany został czerwony kolor kwiatów i liści (gerbera i kordylina), podkreślając męczeńską śmierć kapłanów. Z kolei symbol męczeńskiej śmierci, ale i zwycięstwa, przedstawiają gałązki palmy robelini.

Dziewięć różnych kwiatów, w różnych kolorach, symbolizuje dziewięciu Czcigodnych Sług Bożych. Dziewięć różnych kwiatów, bo Każdy z Nich był inny”. Były nimi: biały czosnek, niebieska ostróżka, zielone anturium, żółty storczyk cymbidium, różowa protea, pomarańczowa strelicja, bordowa hortensja, cytrynowa astromeria, czerwona gerbera.

„Uroczystość beatyfikacji Kapłanów Męczenników domaga się także oprócz męczeństwa, podkreślenia kapłaństwa, tak ściśle związanego z Eucharystią. Tę symbolikę pełni zboże rozmieszczone w kompozycji. Można zatem stwierdzić, że zawarta w tym koszu kwiatów jest symbolika zarówno męczeństwa, jak i kapłaństwa. Strzelisty kwiatostan niebieskiej ostróżki symbolizuje niebo, z kolei we florystyce liturgicznej kolor różowy, to radość”.