Oto pe\u0142na tre\u015b\u0107 artyku\u0142u:<\/p>\n
«Ewangelia i dzie\u0142a mi\u0142osierdzia mog\u0105 dotrze\u0107 do ludzi w kontek\u015bcie azjatyckim, je\u015bli broni\u0105 godno\u015bci cz\u0142owieka i nie maj\u0105 na celu prozelityzmu. Dlatego \u015brodowisko misyjne Ko\u015bcio\u0142a katolickiego jest przekonane, \u017ce promocja cz\u0142owieka jest obowi\u0105zkiem ewangelizacji i musi odpowiada\u0107 na konkretne potrzeby narodów. Nie jest wi\u0119c przypadkiem, \u017ce czo\u0142owymi postaciami misji w tych kontekstach s\u0105 kobiety i m\u0119\u017cczy\u017ani, którzy s\u0142u\u017c\u0105 na ró\u017cnych polach zawodowych (nauczanie, edukacja, opieka zdrowotna, przyjmowanie osób marginalizowanych): \u015bwieccy, wolontariusze i osoby konsekrowane, którzy wyznaj\u0105 swoj\u0105 wiar\u0119 poprzez dzia\u0142anie. Metoda ta doskonale wpisuje si\u0119 w postaw\u0119 salezja\u0144sk\u0105, w tym pewn\u0105 niech\u0119\u0107 do werbalizowania przedsi\u0119wzi\u0119\u0107, do których realizowania sk\u0142ania ich charyzmat.<\/p>\n
“Nadzieja w Pakistanie oznacza m\u0142odo\u015b\u0107” – pisze Piero Ramello. To w\u0142a\u015bnie tamtejszy kontekst nadaje kszta\u0142t pos\u0142udze, któr\u0105 sze\u015b\u0107 lat temu podj\u0105\u0142 w szkole salezja\u0144skiej w Lahaur. „Po\u0142owa licznej populacji to osoby w wieku od 0 do 21 lat” – podkre\u015bla. Znajduje si\u0119 on w sytuacji osoby obserwuj\u0105cej z uprzywilejowanej perspektywy i potrafi dostrzec bogactwo ka\u017cdego pokolenia wkraczaj\u0105cego w \u015bwiat. W ten sposób dostrzega w m\u0142odych Pakista\u0144czykach niesamowite poczucie witalno\u015bci, nadziei co do przysz\u0142o\u015bci i optymizmu. Ta nadzieja ma ich oblicze, odzwierciedla ich sytuacj\u0119, ich oczekiwania. Jako nauczyciel przekazuje im wiedz\u0119 z matematyki i fizyki, a jako animator w oratorium po\u015bwi\u0119ca swój czas, aby s\u0142ucha\u0107, co maj\u0105 do powiedzenia, gra\u0107 z nimi i \u015bledzi\u0107 rozwój tych, którzy mog\u0105 ulepszy\u0107 \u015bwiat. Pomaga mu w tym muzyka, która jest jego pasj\u0105, a która sta\u0142a si\u0119 dodatkowym powodem do spotka\u0144 w salach szkolnych. Melodia nut towarzyszy ciekawo\u015bci odkrywania nieznanego. „Jednym z przejawów tej nadziei jest g\u0142\u0119bia duchowa” – podkre\u015bla Ramello.<\/p>\n
Równie\u017c z Kambod\u017cy Roberto Panetto dzieli si\u0119 pewnymi przemy\u015bleniami, które sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 na jego „przes\u0142anie p\u0142yn\u0105ce z serca po tym niezwyk\u0142ym darze od Pana, jakim jest 50 lat jego \u017cycia misyjnego”. Stwiedza on: „Nadzieja nie umiera ostatnia, jak mówi przys\u0142owie: nie dlatego, \u017ce umiera wcze\u015bniej, ni\u017c mówi o tym przys\u0142owie, ale dlatego, \u017ce nigdy nie umiera” i przytacza w tym kontek\u015bcie tre\u015bci, które mog\u0105 sta\u0107 si\u0119 dla czytelników przedmiotem do zastanowienia:<\/p>\n
„Nadzieja jest cnot\u0105, która towarzyszy nam w najwa\u017cniejszym momencie naszego \u017cycia: kiedy przechodzimy z \u017cycia ludzkiego w cudowne obj\u0119cie Boga. Czy jest co\u015b pi\u0119kniejszego ni\u017c dostrzeganie w tym naszym spotkaniu ziaren nadziei, które z pewno\u015bci\u0105 przynios\u0105 dobre owoce? Pozostawmy drzwi naszego serca zawsze otwarte. Dzie\u0144 dobry, u\u015bmiech, serdeczny u\u015bcisk dziecka, \u017cyczliwo\u015b\u0107, która sprawia, \u017ce cieszymy si\u0119 \u017cyciem i wlewa w nas wiar\u0119, \u017ce dobro zwyci\u0119\u017cy z\u0142o. Nadzieja i pokój zaczynaj\u0105 si\u0119 w naszych sercach i naszych rodzinach”. <\/p>\n
Pracuj\u0105c intensywnie i z oddaniem w “Don Bosco Technical School” w Sihanoukville Panetto zdoby\u0142 zaufanie w\u0142adz, a przede wszystkim rodziców i uczniów. Tam nadzieja ma oblicze m\u0142odych ludzi, którzy ucz\u0105 si\u0119 zawodu, a którzy b\u0119d\u0105 go mogli wykonywa\u0107 w swojej ojczy\u017anie, co ju\u017c wi\u0119cej ni\u017c jedno pokolenie mo\u017ce potwierdzi\u0107».<\/p>\n