W miejscowym ko\u015bciele zosta\u0142a odprawiona uroczysta Msza \u015bw., której przewodniczy\u0142 biskup Santa Rosa, bp Luis Darío Martín, a koncelebrowali prze\u0142o\u017cony inspektorii pw. b\u0142. Zefiryna Namuncury ks. Manuel Cayo, jego wikariusz ks. Osvaldo Braccia, a tak\u017ce liczna grupa salezjanów, którzy przybyli do stolicy Pampy, aby wspólnie z licznymi ksi\u0119\u017cmi diecezjalnymi uczestniczy\u0107 w tej jubileuszowej uroczysto\u015bci.<\/p>\n
W homilii ks. inspektor nawi\u0105za\u0142 do niedawnych obchodów 150-lecia przybycia salezjanów do Argentyny: „T\u0105 wypraw\u0105 misyjn\u0105 kierowa\u0142 ks. Jan Cagliero, którego setn\u0105 rocznic\u0119 \u015bmierci ostatnio obchodzili\u015bmy. Ten sam, który w 1895 r. otrzyma\u0142 od ówczesnego arcybiskupa Buenos Aires zaproszenie do podj\u0119cia pracy misyjnej na Pampie. Przybyli na te ziemie z po\u0142udnia dok\u0142adnie 130 lat temu, w 1896 roku. By\u0142 to pocz\u0105tek d\u0142ugiej drogi pe\u0142nej wyzwa\u0144, sukcesów, spotka\u0144 i sytuacji konfliktowych, które pozostawi\u0142y g\u0142\u0119bokie \u015blady w historii tego miejsca”.<\/p>\n
“Je\u015bli spróbujemy wyobrazi\u0107 sobie to miejsce i przenie\u015b\u0107 si\u0119 my\u015bl\u0105 w tamte czasy – stwierdzi\u0142 ks. Cayo – to nie mo\u017cemy nie wspomnie\u0107 o ksi\u0119\u017cach Pietro Orsim i Giovannim Franchinim i o General Acha i Santa Rosa, gdzie zosta\u0142y po\u0142o\u017cone podwaliny pod to, co dzi\u015b jest naszym domem”.
I przywo\u0142uj\u0105c ró\u017cnych salezjanów, którzy przebywali na tych ziemiach w tamtych czasach, doda\u0142: „3 kwietnia 1896 r. ks. Franchini przej\u0105\u0142 na dwa lata funkcj\u0119 proboszcza parafii w Santa Rosa de Toay (tak nazywa\u0142a si\u0119 ona do 1917 r.), a potem by\u0142 za\u0142o\u017cycielem dzie\u0142a salezja\u0144skiego w Santa Rosa, jednym z o\u015brodków misyjnych na ogromnym obszarze tego przyjaznego terytorium. Nie mo\u017cemy te\u017c zapomnie\u0107 o Victorica, gdzie co miesi\u0105c lub co pó\u0142tora miesi\u0105ca udawa\u0142 si\u0119, aby zapewni\u0107 duchow\u0105 opiek\u0119 miejscowej spo\u0142eczno\u015bci”.<\/p>\n
“Kieruj\u0105c si\u0119 tym samym duchem misyjnym, w 1915 roku do Santa Rosa przyby\u0142y córki Maryi Wspomo\u017cycielki, podejmuj\u0105c prac\u0119 wychowawcz\u0105 w stylu Ksi\u0119dza Bosko i Matki Mazzarello (…) W 1924 roku przyby\u0142 tu ks. Luigi Botta, którego zadaniem by\u0142o zbudowanie szko\u0142y zaprojektowanej kilka lat wcze\u015bniej. Po jakim\u015b czasie, 26 pa\u017adziernika 1925 r. ks. inspektor Valentín Bonetti po\u015bwi\u0119ci\u0142 kamie\u0144 w\u0119gielny pod bydunek przysz\u0142ej szko\u0142y im. Dominika Savio – kontynuowa\u0142.<\/p>\n
“Kilka miesi\u0119cy pó\u017aniej, 8 marca 1926 r., zgodnie z zapisami kronik sporz\u0105dzonych przez salezjanów w tamtych dniach, mia\u0142o miejsce wydarzenie, które zapisa\u0142o si\u0119 w anna\u0142ach<\/strong>: „Po Mszy \u015bw. udali\u015bmy si\u0119 do nowego o\u015brodka. Czeka\u0142y tam na nas dzieci wraz z rodzicami. Podwórze by\u0142o pe\u0142ne chwastów. Budynki nie by\u0142y jeszcze ca\u0142kowicie uko\u0144czone, brakowa\u0142o pomieszcze\u0144, mebli i \u0142ó\u017cek. Pierwsz\u0105 rzecz\u0105, jak\u0105 zrobili\u015bmy, by\u0142o napompowanie pi\u0142ki i rozegranie meczu z ch\u0142opcami<\/strong>”. Po Mszy \u015bw. odby\u0142a si\u0119 uroczysta akademia<\/strong>, podczas której mi\u0119dzy innymi dyrektor domu, Gabriela Etcheverry, powiedzia\u0142a: „Chcia\u0142am odnie\u015b\u0107 si\u0119 przy tej okazji do jednej z cech naszego za\u0142o\u017cyciela, która by\u0142a powielana przez tych, którzy mieli za zadanie prowadzi\u0107 ten dom: jego spojrzenia”.<\/p>\n Poruszy\u0142a obecnych, stwierdzaj\u0105c: „\u015awi\u0119ty Jan Bosko nie by\u0142 zwyk\u0142ym obserwatorem swojej epoki; by\u0142 wizjonerem, który potrafi\u0142 odczyta\u0107 rzeczywisto\u015b\u0107 m\u0142odych ludzi sercem. To uwa\u017cne jego spojrzenie pozwoli\u0142o mu odkry\u0107 potrzeby, na które musia\u0142 odpowiedzie\u0107. Wystarczy przeczyta\u0107 kroniki O\u015brodka „Domingo Savio”, aby zda\u0107 sobie spraw\u0119, \u017ce salezjanie i \u015bwieccy bardzo dobrze wywi\u0105zali si\u0119 z tego zadania”.<\/p>\n Po przytoczeniu ró\u017cnych przyk\u0142adów, które odzwierciedlaj\u0105 misj\u0119 tej instytucji, której ta by\u0142a wierna przez 100 lat, o\u015bwiadczy\u0142a: „Naszym zobowi\u0105zaniem na kolejne stulecie jest odnowienie tego spojrzenia: aby ws\u0142ucha\u0107 si\u0119 w to, o czym dzisiejsza m\u0142odzie\u017c nie mówi; aby dostarczy\u0107 jej odpowiednie narz\u0119dzia w coraz bardziej z\u0142o\u017conym \u015bwiecie i aby ka\u017cde dziecko, ka\u017cdy m\u0142ody cz\u0142owiek, który przekracza nasze progi, czu\u0142 przede wszystkim, \u017ce jest bardzo kochany<\/strong>”.<\/p>\n Tak oto dom salezja\u0144ski „Domingo Savio” rozpocz\u0105\u0142 obchody jubileuszu stulecia s\u0142u\u017cby dzieciom i m\u0142odzie\u017cy z Pampy.<\/p>\n
I nie mog\u0142o by\u0107 inaczej w przypadku tej placówki salezja\u0144skiej: “podwórze by\u0142o pierwszym miejscem spotka\u0144! Od tego dnia sta\u0142o si\u0119 to znakiem rozpoznawczym stylu \u017cycia, rado\u015bci i oddania, które charakteryzowa\u0142y t\u0119 placówk\u0119. Tego dnia otworzy\u0142y si\u0119 drzwi tego domu… i ju\u017c nigdy si\u0119 nie zamkn\u0119\u0142y!<\/strong>” – powiedzia\u0142 na koniec ks. Cayo.<\/p>\n