Zorganizowany przez Postulatur\u0119 Generaln\u0105 SCJ wieczór dzi\u0119kczynienia i refleksji, b\u0119d\u0105cy wyrazem uczczenia pami\u0119ci i braterskiej przyja\u017ani mi\u0119dzy tymi dwoma przysz\u0142ymi b\u0142ogos\u0142awionymi, pozwoli\u0142 cz\u0142onkom ca\u0142ej wspólnoty pog\u0142\u0119bi\u0107 wiedz\u0119 o wyj\u0105tkowej wi\u0119zi, jaka \u0142\u0105czy\u0142a tych dwóch m\u0119czenników II wojny \u015bwiatowej.<\/p>\n
Przyja\u017a\u0144 kap\u0142a\u0144ska<\/strong><\/p>\n W dniu 29 wrze\u015bnia 1944 r. w Salvaro, niedaleko Bolonii, hitlerowscy oprawcy odebrali \u017cycie dwóm m\u0142odym kap\u0142anom. Jednak, jak przypomnia\u0142a dr Zanet, g\u0142ówna prelegentka, ich m\u0119cze\u0144stwo nie by\u0142o rezultatem tragicznego zbiegu okoliczno\u015bci, lecz logiczn\u0105 konsekwencj\u0105 dwóch zbie\u017cnych dróg duchowych.<\/p>\n Chocia\u017c dzielili ze sob\u0105 zaledwie trzy miesi\u0105ce wspólnego \u017cycia (od lipca do wrze\u015bnia 1944 r.), ich kap\u0142a\u0144ska przyja\u017a\u0144 okaza\u0142a si\u0119 prawdziwym obrazem ich wspólnych cnót. Obaj pochodzili z ubogich rodzin, ale bogatych w wiar\u0119 i g\u0142\u0119boko naznaczonych maryjn\u0105 pobo\u017cno\u015bci\u0105, od dzieci\u0144stwa uczyli si\u0119 sztuki konkretnej s\u0142u\u017cby. „Na wojnie realizuje si\u0119 to, czego nauczy\u0142o si\u0119 w czasie pokoju” – podkre\u015bli\u0142a prelegentka. Ich ostateczne po\u015bwi\u0119cenie by\u0142o jedynie przed\u0142u\u017ceniem tych „dobrych cnót”, utrwalonych przez ca\u0142e ich \u017cycie.<\/p>\n Od „szko\u0142y ognia” do podj\u0119cia ryzyka<\/strong><\/p>\n Powrót do przesz\u0142o\u015bci, do czasów m\u0142odo\u015bci obu przysz\u0142ych b\u0142ogos\u0142awionych, w szczególny sposób przyci\u0105gn\u0105\u0142 uwag\u0119 zgromadzonych. Z jednej strony ojciec Capelli, który by\u0142 nazywany w dzieci\u0144stwie „Kika”, zawsze gotowy do pomocy bli\u017anim, a z drugiej strony ksi\u0105dz Comini, wychowany w „szkole ognia” biskupa Melliniego, bezpo\u015bredniego wychowanka Ksi\u0119dza Bosko. Obaj mieli fenomenaln\u0105 zdolno\u015b\u0107 przyci\u0105gania m\u0142odzie\u017cy: ch\u0142opcy gromadzili si\u0119 wokó\u0142 ksi\u0119dza Cominiego „jak piskl\u0119ta wokó\u0142 kury”, podczas gdy uczniowie ojca Capellego dos\u0142ownie trzymali si\u0119 za r\u0105bek jego szaty podczas wyj\u015b\u0107.<\/p>\n To oddanie przerodzi\u0142o si\u0119 w czysty heroizm w mrocznych godzinach okupacji. Dr Zanet przypomnia\u0142a niemal niemo\u017cliwy z ludzkiego punktu widzenia wyczyn ksi\u0119dza Cominiego, który przesun\u0105\u0142 ogromn\u0105 szaf\u0119 przed drzwi, aby ukry\u0107 przed wzrokiem niemieckich \u017co\u0142nierzy oko\u0142o siedemdziesi\u0119ciu m\u0119\u017cczyzn. Zamiast sami si\u0119 ukrywa\u0107, obaj ksi\u0119\u017ca postanowili stawi\u0107 czo\u0142a niebezpiecze\u0144stwu z jednego powodu: aby zanie\u015b\u0107 Jezusa Eucharystycznego i pocieszy\u0107 umieraj\u0105cych.<\/p>\n “Dar wi\u0119zi” przeciwko wspó\u0142czesnej oboj\u0119tno\u015bci<\/strong><\/p>\n Wychodz\u0105c od \u017cycia obu m\u0119czenników i podkre\u015blaj\u0105c ich ewangeliczn\u0105 ofiarno\u015b\u0107, pani Zanet podda\u0142a silnej krytyce wspó\u0142czesny indywidualizm, b\u0119d\u0105cego cz\u0119sto wynikiem zwyk\u0142ej oboj\u0119tno\u015bci wobec potrzeb bli\u017anich.<\/p>\n Jedno z mocnych jej stwierdze\u0144 szczególnie zapad\u0142o w pami\u0119\u0107: „dar wi\u0119zi”. Ksi\u0105dz Comini i ojciec Capelli odnale\u017ali swoj\u0105 wolno\u015b\u0107 i u\u015bwi\u0119cenie w codziennej wi\u0119zi, jaka ich \u0142\u0105czy\u0142a, pos\u0142usze\u0144stwie zakonnym i wyrzeczeniach. Da\u0142o to zna\u0107 o sobie chocia\u017cby wtedy, gdy ojciec Capelli musia\u0142 zrezygnowa\u0107 ze swojego wielkiego marzenia o misjach.<\/p>\n W dalszej cz\u0119\u015bci spotkania poinformowano tak\u017ce, \u017ce za kilka tygodni ukarze si\u0119 obszernej ksi\u0105\u017ck\u0105, która b\u0119dzie po\u015bwi\u0119cona \u017cyciu i relacjom duchowym tych dwóch wielkich postaci. W publikacji tej b\u0119dzie mo\u017cna równie\u017c zapozna\u0107 si\u0119 z „ukochan\u0105 ksi\u0105\u017ceczk\u0105”, osobistym dzienniczkiem, w którym ks. Comini, ju\u017c od 17 roku \u017cycia, wyra\u017ca\u0142 pragnienie stania si\u0119 „ofiar\u0105 ca\u0142opaln\u0105”.<\/p>\n “Jeste\u015bmy kap\u0142anami i musimy tam si\u0119 uda\u0107” <\/strong><\/p>\n Wyst\u0105pienie dr Zanet zako\u0144czy\u0142o si\u0119 poruszaj\u0105cym opisem poranka 29 wrze\u015bnia 1944 roku. Przed ko\u015bció\u0142kiem \u015bw. Micha\u0142a, pomimo b\u0142aga\u0144 kobiet z wioski, które wszelkimi sposobami próbowa\u0142y zatrzyma\u0107 ich na plebanii, aby ich chroni\u0107, obaj ksi\u0119\u017ca pozostali nieugi\u0119ci w swojej decyzji. Ich ostatnie s\u0142owa wci\u0105\u017c rozbrzmiewaj\u0105 w sercach: “Jeste\u015bmy kap\u0142anami i musimy tam si\u0119 uda\u0107”. I\u015b\u0107 tam, aby nie\u015b\u0107 Pana naszym braciom, którzy tego potrzebuj\u0105. <\/p>\n Dalszy ci\u0105g spotkania <\/strong><\/p>\n Po gor\u0105cych podzi\u0119kowaniach wszyscy zgromadzeni pogr\u0105\u017cyli si\u0119 w krótkiej chwili skupienia, po czym przyst\u0105piono do odmówienia nieszporów. Uroczysta kolacja, która pó\u017aniej nast\u0105pi\u0142a, po\u0142\u0105czona z wymian\u0105 pami\u0105tek, stanowi\u0142a radosne zwie\u0144czenie tego spotkania, podczas którego uczestnicy mogli si\u0119 po raz kolejny przekona\u0107, \u017ce \u015bwi\u0119to\u015b\u0107 nie jest abstrakcj\u0105, lecz harmonijnym po\u0142\u0105czeniem codziennych wyborów kierowanych mi\u0142o\u015bci\u0105.<\/p>\n