Ksi\u0105dz Francesco, który 15 lipca sko\u0144czy\u0142by 37 lat, jecha\u0142 wraz z grup\u0105 m\u0142odzie\u017cy z oratorium do parku rozrywki „Gardaland”. Towarzyszy\u0142 mu szesnastoletni Alberto, animator „Grestu” i zawodnik klubu lekkoatletycznego „Novatletica Schio”. Zwi\u0105zani wspóln\u0105 s\u0142u\u017cb\u0105 i przyja\u017ani\u0105, pozostali razem a\u017c do ostatniej chwili swojego ziemskiego \u017cycia.<\/p>\n
Zraniona wspólnota, która \u0142\u0105czy si\u0119 w modlitwie <\/strong><\/p>\n Tym wspólnym uroczysto\u015bciom pogrzebowym ksi\u0119dza Francesco i Alberto przewodniczy\u0142 Prze\u0142o\u017cony Generalny Salezjanów, ksi\u0105dz Fabio Attard, XI nast\u0119pca ksi\u0119dza Bosko, który postanowi\u0142 osobi\u015bcie to uczyni\u0107, \u0142\u0105cz\u0105c si\u0119 w bólu z ca\u0142\u0105 miejscow\u0105 wspólnot\u0105. W swoim przemówieniu wprowadzaj\u0105cym dyrektor dzie\u0142a salezja\u0144skiego w Schio, ks. Ivan Ghidina, wyrazi\u0142 wspólne odczucia wielu: „Jedna rzecz nas wszystkich \u0142\u0105czy: mi\u0142o\u015b\u0107, jak\u0105 darzymy naszych braci, oraz mi\u0142o\u015b\u0107, jak\u0105 oni nam ofiarowali” – powiedzia\u0142, witaj\u0105c przyby\u0142e rodziny, m\u0142odzie\u017c, przedstawicieli w\u0142adz cywilnych oraz wspó\u0142braci, którzy przybyli nawet z daleka.<\/p>\n Zabieraj\u0105c g\u0142os, ks. Fabio Attard skierowa\u0142 wzrok s\u0142uchaczy poza granice samego Schio. „O godz. 00.05 czasu w\u0142oskiego – powiedzia\u0142 – straszliwe trz\u0119sienie ziemi rzuci\u0142o na kolana ca\u0142y kraj, Wenezuel\u0119. A kilka godzin pó\u017aniej wydarzy\u0142 si\u0119 ten straszny wypadek w tunelu w Malo, który odebra\u0142 \u017cycie Alberto i ks. Francesco”. Dwie odleg\u0142e tragedie, ale obie po\u0142\u0105czone tajemnic\u0105 ludzkiego cierpienia.<\/p>\n Prze\u0142o\u017cony Generalny nawi\u0105za\u0142 do uczu\u0107, jakie towarzyszy\u0142y nam w tych ostatnich dniach: „Ból i gniew, \u015bwiat\u0142o i nadzieja – tego wszystkiego do\u015bwiadczyli\u015bmy w tych dniach pe\u0142nych \u0142ez, wspó\u0142czucia i milczenia, stawiaj\u0105cych pytania o sens \u017cycia i wiary”. Wymieni\u0142 z imienia matki i ojców tragicznie zmar\u0142ych, a tak\u017ce ich siostry i brata, stwierdzaj\u0105c, \u017ce ten najwi\u0119kszy ból jest odczuwany przede wszystkim w ich domach.<\/p>\n Wyra\u017caj\u0105c bratersk\u0105 solidarno\u015b\u0107 z inspektori\u0105 Wenezueli, podkre\u015bli\u0142, \u017ce ca\u0142a Rodzina Salezja\u0144ska, ze wspó\u0142bra\u0107mi, \u015bwieckimi i m\u0142odzie\u017c\u0105, trwa w solidarnej \u0142\u0105czno\u015bci ze Schio. Nast\u0119pnie skierowa\u0142 proste, ale mocne wezwanie: „Po\u0142\u0105czmy nasze serca, aby podzi\u0119kowa\u0107 Panu \u017bycia za wielki dar \u017cycia, jakim obdarzy\u0142 Alberto i ksi\u0119dza Francesco, za ich u\u015bmiech, rado\u015b\u0107 i dobro\u0107”.<\/p>\n Nie tylko wi\u0119c \u017ca\u0142oba, ale i wdzi\u0119czno\u015b\u0107. Nie tylko \u0142zy, ale wiara w \u017cycie wieczne: „Módlmy si\u0119 do Ojca Przedwiecznego, aby\u015bmy pewnego dnia mogli ich ponownie spotka\u0107 tam, gdzie \u017caden ból nie b\u0119dzie w stanie nas dosi\u0119gn\u0105\u0107 i nikt ju\u017c nie b\u0119dzie móg\u0142 nas rozdzieli\u0107”. <\/p>\n Homilia: \u0142zy, pocieszenie i zmartwychwstanie<\/strong><\/p>\n Szczególnie wybrzmia\u0142a w czasie tych uroczysto\u015bci pogrzebowych Ewangelia o zmartwychwstaniu \u0141azarza (J 11). Homilia, któr\u0105 zgodnie z \u017cyczeniem ksi\u0119dza Francesco, wyg\u0142osi\u0142 ks. Enrico Gaetan, nie pomija\u0142a pyta\u0144, które pojawiaj\u0105 si\u0119 w obliczu bólu: „Panie, gdyby\u015b tu by\u0142…”. Pyta\u0144, które pojawiaj\u0105 si\u0119 w sercu zranionego miasta.<\/p>\n Przypominaj\u0105c, \u017ce nawet Jezus „wybuchn\u0105\u0142 p\u0142aczem” przed grobem przyjaciela, podkre\u015bli\u0142, \u017ce Bóg nie jest daleki od naszego bólu, lecz go dzieli z nami.<\/p>\n „Potrzebujemy pocieszenia od Boga; pocieszenia, które nie wymazuje \u0142ez, ale rozja\u015bnia je nadziej\u0105”. A potem powtórzy\u0142 s\u0142owa Ewangelii: „\u0141azarzu, wyjd\u017a na zewn\u0105trz!”. To wezwanie zosta\u0142o skierowane przede wszystkim do m\u0142odzie\u017cy, by nie pozostawa\u0142a wi\u0119\u017aniem grobu smutku, ale przemieni\u0142a ból w mi\u0142o\u015b\u0107. „Bo – jak zaznaczy\u0142 – kiedy czujemy si\u0119 kochani, zmartwychwstajemy, a kiedy kochamy kogo\u015b, sprawiamy, \u017ce ta osoba zmartwychwstaje”.<\/p>\n Wspomnia\u0142 dalej o ksi\u0119dzu Francesco jako o „pasterzu pachn\u0105cym owcami”, kap\u0142anie, który \u0142ama\u0142 Chleb i po\u015bwi\u0119ci\u0142 swoje \u017cycie dla m\u0142odzie\u017cy. A odnosz\u0105c si\u0119 do Alberto, nazwa\u0142 go drogocenn\u0105 per\u0142\u0105, jak zrodzi\u0142a si\u0119 na polu oratorium. Ich wspólna \u015bmier\u0107 skrywa bolesn\u0105 tajemnic\u0119, ale jest te\u017c wyra\u017anym \u015bwiadectwem \u017cycia dzielonego do ko\u0144ca, dzielonego w duchu daru.<\/p>\n Wdzi\u0119czno\u015b\u0107, która staje si\u0119 komuni\u0105 <\/strong><\/p>\n Po komunii \u015bw. prze\u0142o\u017cony salezja\u0144skiego okr\u0119gu P\u0142och Pó\u0142nocno-Wschodnich, ks. Silvio Zanchetta, w imieniu rodziny zmar\u0142ego oraz ca\u0142ej Rodziny Salezja\u0144skiej, z\u0142o\u017cy\u0142 serdeczne podzi\u0119kowania instytucjom cywilnym, gminie Schio, prowincji, regionowi, s\u0142u\u017cbom porz\u0105dkowym, S\u0142u\u017cbie Ochrony Ludno\u015bci, Czerwonemu Krzy\u017cowi, wolontariuszom oraz wszystkim, którzy wspania\u0142omy\u015blnie wspó\u0142pracowali, aby umo\u017cliwi\u0107 spokojny i sprawny przebieg tych wielkich uroczysto\u015bci.<\/p>\n Te s\u0142owa podzi\u0119kowanie by\u0142y te\u017c publicznym wyrazem uznania dla miasta, które potrafi\u0142o w tym szczególnym czasie sta\u0107 si\u0119 jedn\u0105 solidarn\u0105 rodzin\u0105. W chwili próby Schio pokaza\u0142o swoje prawdziwe oblicze: zjednoczone, solidarne, troskliwe, strzeg\u0105ce zasianego dobra.<\/p>\n Wypowiedzi obu ojców <\/strong><\/p>\n Ostatnie po\u017cegnanie ksi\u0119dza Francesco i Alberto wyrazili równie\u017c ich ojcowie, co by\u0142o jednym z najbardziej wzruszaj\u0105cych i pe\u0142nych emocji momentów ca\u0142ej uroczysto\u015bci.<\/p>\n Ojciec Alberto, Andrea Fioretto, odczyta\u0142 list od nauczycielki swojego syna, która wspomina\u0142a go jako ch\u0142opca „b\u0142yskotliwego, oryginalnego, entuzjastycznego i ciekawego \u015bwiata”, potrafi\u0105cego pozostawi\u0107 „wyra\u017any \u015blad” w sercach wszystkich, których spotyka\u0142.<\/p>\n Nast\u0119pnie, pokazuj\u0105c niemal nowe buty sportowe, stwierdzi\u0142: „\u017by\u0142 krótko, ale intensywnie. Przeszed\u0142 d\u0142ug\u0105 drog\u0119”. A najbli\u017csi przyjaciele napisali: „Nasza czwórka stanie si\u0119 teraz trójk\u0105, ale zawsze pozostaniesz w naszych sercach”.<\/p>\n Za\u015b ojciec ksi\u0119dza Francesco, Claudio Andreoli, opisa\u0142 swojego syna jako „zakochanego w Bogu z sercem Ksi\u0119dza Bosko”, zdolnego do porywaj\u0105cej rado\u015bci i rozbrajaj\u0105cego u\u015bcisku. Potem przywo\u0142a\u0142 s\u0142owa jego testamentu duchowego: „Tutaj znalaz\u0142em dom. Tutaj chc\u0119 by\u0107 ca\u0142kowicie Twój dla nich”, zach\u0119caj\u0105c wszystkich, by „odrzucili g\u0142az bólu” i nadal biegli w sportowych butach ku innym: „Niech to b\u0119dzie nasz strój Bo\u017cy”. <\/p>\n