Odkrycie to jest wynikiem wspólnych badań, w które zaangażowanych było kilka ważnych instytucji, w tym salezjańska uczelnia „Assam Don Bosco University” (ADBU), której wkład okazał się znaczący w realizacji tego projektu. Wśród innych uczestniczących instytucji znalazły się „Help Earth”, „Cotton University”, „Mizoram University”, „Zoological Survey of India” oraz „National Research & Innovation Agency” (BRIN) z Indonezji.
Doszło do niego podczas intensywnych badań terenowych przeprowadzonych w okręgu Zachodnich Wzgórz Garo, a olotyp (okaz wykorzystany do pierwotnego opisu i nazwania nowego gatunku – przyp. red.) pochodzi z Oragitok w “Rongram Block”, regionu bogatego ekologicznie i zalesionego. Obecnie gatunek ten znany jest wyłącznie w tej lokalizacji, co wskazuje na jego ograniczony zasięg, a więc i na pilną potrzebę zadbania o jego ochronę.
Naukowcy z ADBU odegrali kluczową rolę w integracyjnej analizie taksonomicznej, w szczególności gdy chodzi o molekularne i filogenetyczne elementy badania. Łącząc klasyczne badania morfologiczne z analizą filogenetyczną opartą na DNA mitochondrialnym, zespół naukowców z salezjańskiego uniwersytetu potwierdził, że populacja ta stanowi odrębną linię ewolucyjną. Wyniki wykazały, że calamaria garoensis jest blisko spokrewniona z calamaria mizoramensis, ale genetycznie odrębna, a ta rozbieżność dochodzi do około 6,3%.
Węże z gatunku calamaria, żyjące w trzcinowiskach, są małe, skryte, kopią w ziemi i poruszają się pod warstwą ściółki liściowej, co sprawia, że bardzo trudno je dostrzec. Ich subtelne różnice morfologiczne prowadziły często do błędnych identyfikacji, w wyniku czego wiele gatunków było wcześniej zaliczanych do szeroko pojętych taksonów (grup organizmów sklasyfikowanych na podstawie wspólnych cech, przyp. red.). Niniejsze badanie wskazuje nie tylko na nowy gatunek, ale także rozwiązuje długotrwałe niejasności taksonomiczne dotyczące tego regionu.
Pod względem morfologicznym calamaria garoensis wyróżnia się unikalną kombinacją cech, w tym gładkimi łuskami grzbietowymi ułożonymi w 13 rzędach, krótkim, niezakończonym w szpic ogonem o tępym końcu oraz wyraźnym, szerokim czarnym paskiem wzdłuż środkowej części ogona. Ciało jest w podłużne prążki, a pierścień karkowy jest słabo zaznaczony, co odróżnia go od pokrewnych gatunków.
Należy podkreślić, że badanie to rzuca nowe światło, podważając wcześniejsze założenia, zgodnie z którymi węże trzcinowe występujące w całym północno-wschodnim regionie Indii należały do jednego, szeroko rozpowszechnionego gatunku – calamaria pavimentata. Wyniki sugerują natomiast, że to, co niegdyś uważano za pojedynczy gatunek, jest w rzeczywistości zespołem kilku odrębnych linii ewolucyjnych. To odkrycie wymaga ponownego przeanalizowania dokumentów historycznych oraz przeprowadzenia dalszych badań systematycznych.
Wkład „Assam Don Bosco University” w tę pionierską pracę podkreśla jego rosnące znaczenie na obszarze badań nad różnorodnością biologiczną oraz zaangażowanie w badania naukowe, które służą zarówno postępowi akademickiemu, jak i ochronie środowiska.
Mukhim Bivan
Źródło: Don Bosco South Asia
