W uroczystości, która odbyła się w odnowionym Teatrze “Magenta”, wzięło udział wielu salezjanów z okręgu Środkowych Włoch (ICC), wizytatorii Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego (UPS), wspólnot z “Testaccio” i “Buffalotta”, a także ze wspólnot podlegających bezpośrednio Przełożonemu Generalnemu – z Watykanu, San Callisto, Castel Gandolfo i Siedziby Generalnej.
Był też obecny poprzedni Przełożony Generalny, kard. Ángel Fernández Artime, którego udział sprawił, że wieczór stał się jeszcze bardziej rodzinny. A wraz z nim również kard. Cristóbal López Romero, salezjanin, podkreślając uniwersalny wymiar charyzmatu salezjańskiego.
Spotkanie w duchu rodzinnym
Wieczorna część spotkania rozpoczęła się od podniosłej pieśni ku czci Księdza Bosko, wprowadzając zgromadzonych w atmosferę radości i wdzięczności. Nie była to zwykła chwila muzyczna, lecz prawdziwe odzwierciedlenie tożsamości: bowiem każdy wyraz wdzięczności pod adresem Przełożonego Generalnego wypływa z samego serca charyzmatu i żywej obecności Założyciela.
Słowo powitania
Następnie ks. Francesco Marcoccio, dyrektor wspólnoty Siedziby Generalnej, powitał przybyłych, oficjalnie rozpoczynając ten czas hołdu i życzeń.
W swoim wystąpieniu podkreślił również historyczne i symboliczne znaczenie Teatru “Magenta”. Nie jest to po prostu odrestaurowana przestrzeń, ale miejsce głęboko związane z historią salezjanów. Przez te mury przewinęli się wielcy salezjanie Księdza Bosko i miały tu miejsce znaczące wydarzenia w życiu Zgromadzenia. Przez dziesięciolecia, od lat 50. do 80., teatr był również kulturowym punktem odniesienia dla dzielnicy: kino, teatr i inicjatywy edukacyjne były narzędziami przekazywania wartości chrześcijańskich i ludzkich.
„To miejsce ważne i piękne – zaznaczył – i jesteśmy wdzięczni przełożonym, którzy postanowili przywrócić ich działalność. W przeciwnym razie to dziedzictwo zostałoby utracone”.
Ks. Marcoccio, zwracając się następnie do Przełożonego Generalnego, przywołał pewien sugestywny obraz: obraz wody. Nawiązując do homilii ks. Attarda dotyczącej Jana Chrzciciela, stwierdził, że spotkanie Jana i Jezusa miało miejsce w wodzie, która jest znakiem życia i objawienia. Następnie przywołał dwa epizody związane z ks. Bosko: ten z 30 kwietnia 1882 r., kiedy to widział młodego Luigiego Colle czerpiącego wodę ze studni symbolizującej Najświętsze Serce („ Im więcej wody czerpiesz, tym więcej mi jej pozostaje”), oraz sen z 1 maja 1886 r., w którym mama Małgorzata zachęca Jana Bosko do wypicia “kosztownej”, wynagradzającej grzechy innych. Było to wyraźne nawiązanie do misji Przełożonego Generalnego, powołanego do tego, by z miłością i odpowiedzialnością nieść ciężar związany z kierowaniem Zgromadzeniem.
“Bóg dał ci wielkie serce”
Potem do głosu doszli członkowie wspólnoty “Zeffirino Namuncurá”, młodzi salezjanie będący w trakcie formacji początkowej, którzy wystąpili w przedstawieniu teatralnym „La Gerla” (Kosz wiklinowy). Poprzez fikcyjny dialog osadzony w ostatnich dniach życia Księdza Bosko przywołano sen o wielkiej winnicy i koszu wiklinowym, który należy nieść na ramionach. Ksiądz Bosko, zmęczony, ale pełen ufności, rozumie, że dzieło to nie jest jego, lecz Ojca, i że misja będzie kontynuowana przez jego następców.
Następnie ci młodzi salezjanie zaprosili wszystkich do wspólnego zaśpiewania pieśni „Dio ti ha dato un cuore grande” (Bóg dał ci wielkie serce), upamiętniając Założyciela i uwidaczniając poprzez śpiew kontynuację charyzmatu. Symboliczne przekazanie kosza Przełożonemu Generalnemu, wywołało duże wzruszenie wśród obecnych.
Inne aspekty świętowania
Szczególnie znaczącym momentem było wręczenie upominków salezjanom, którzy w tym roku obchodzą ważne rocznice święceń i ślubów; te osobiście wręczył Przełożony Generalny. Wywołani po imieniu, jubilaci odebrali prezenty przy oklaskach zgromadzonych, a następnie zatrzymali się na scenie, by zrobić pamiątkowe zdjęcie. Prosty gest, ale pełen wdzięczności za te wszystkie lata wierności i służby.
„Zostań tu z nami”
Potem rozległa się pieśń w wykonaniu współbraci z okręgu Włoch Środkowych pt. “Resta qui con noi” (Zostań tu z nami). Był to muzyczny wyraz serdecznego uczucia i wspólnoty, który wprowadził zgromadzonych w autentycznie rodzinną atmosferę, wyrażając szacunek i wdzięczność wobec Następcy Księdza Bosko.
Film wideo dedykowany Przełożonemu Generalnemu
Następnie wyświetlono film wideo, przygotowany przez Sektor Komunikacji Społecznej, poświęcony Przełożonemu Generalnemu, jako wyraz wdzięczności za jego służbę na rzecz Zgromadzenia i Rodziny Salezjańskiej na całym świecie.
Słowo wikariusza Przełożonego Generalnego
Centralnym punktem wieczoru było przemówienie skierowane pod adresem Przełożonego Generalnego przez jego wikariusza, ks. Stefano Martoglio. Ten w serdecznym i swobodnym tonie podkreślił siłę kontynuowanej tradycji: „To święto Przełożonego Generalnego wpisuje się w wieloletnią tradycję. Kontynuowane jest to, co było na początku, a co trwa bez przerwy. Ma to miejsce od 1847 roku”.
Zaznaczył przy tym, że wdzięczność to nie tylko dobry zwyczaj, ale i celebracja. „Jesteśmy tu w imieniu tysięcy osób” – stwierdził, podkreślając, że wielu salezjanów na całym świecie zna tę tradycję, choć nigdy nie mieli okazji jej bezpośrednio przeżyć. Tak więc ta wdzięczność jest okazywana w imieniu tej całej rzeszy. Na końcu swojego wystąpienia powierzył Przełożonego Generalnego Matce Niebieskiej, odmawiając, wraz ze zgromadzonymi, modlitwę „Zdrowaś Maryjo”.
Siła świętości
Ze swojej strony także przedstawiciele Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego mieli kreatywne i dynamiczne wystąpienie. Ci, odwołując się do metafory sportowej, przybliżyli życie Zgromadzenia jako funkcjonowanie międzynarodowej drużyny, bogatej w różnorodne kultury i powołania. Przesłanie było jasne: świętość jest naszym prawdziwym celem. Świętość przeżywana w nauce, codziennej pracy, braterstwie i gorliwości apostolskiej. Na koniec ich wystąpienia rozległa się entuzjastycznie pieśń „Stoffa di Santità” (Materiał świętości).
Od świętowania do modlitwy
Uroczystość była kontynuowana w Bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa uroczystymi nieszporami, którym przewodniczył Przełożony Generalny, przeżywanymi w atmosferze skupienia. Po nich wygłosił on tradycyjne salezjańskie „słówko na dobranoc”, dzieląc się swoją refleksją dotyczącą właśnie Święta Wdzięczności. Część wieczorna tego spotkania zakończyła się braterską agapą, będącą konkretnym wyrazem tej rodzinnej atmosfery, która charakteryzuje ducha Księdza Bosko.
Tak więc to Święto Wdzięczności było przeżyte również jako czas odnowy całej wspólnoty salezjańskiej. Było ono potwierdzeniem kluczowej roli Następcy Księdza Bosko w Zgromadzeniu jako ojca i ośrodka jedności całej Rodziny Salezjańskiej. Wyrażona pod jego adresem wdzięczność nie była zwykłą nostalgią za przeszłością, ale zobowiązaniem w perspektywie teraźniejszości i przyszłości: aby ten “kosz” ze snu ks. Bosko nadal przechodził z rąk do rąk, wspierany łaską Boga i wiernością Jego dzieci.
{gallery}Festa Grazie RM 2026{/gallery}