Adwent i „Bóg, który ciągle przychodzi”
W swoim kazaniu, wygłoszonym w Bazylice Serca Jezusowego, papież rozważał pragnienie Boga wobec ludzkości, przywołując błaganie psalmisty: „Nawiedź tę winnicę”. Czerpiąc z Księgi Izajasza, przedstawił Boga zarówno jako Stwórcę, który kształtuje ludzkość jak glinę, jak i jako Tego, który „wychodzi naprzeciw” tym, którzy pragną sprawiedliwości. W sposób sugestywny ten przedstawił Pana jako „Boga, który nieustannie przychodzi”. Ludzkość żyje w napięciu między tym, co już jest, a tym, czego jeszcze nie ma: w Chrystusie Bóg już wszedł w historię, ale pełnia Jego przyjścia jest nadal oczekiwana. Kościół więc czuwa w historii.
Czuwanie to nie jest bierne. Nawiązując do ewangelicznego wezwania „Czuwajcie” (Mk 13,33), Jan Paweł II ostrzegł przed „zatwardziałością serca”, która sprawia, że ludzie żyją tak, jakby Boga nie było. Pojawia się więc zasadnicze pytanie: czy pozwalamy Bogu, który przychodzi, dotrzeć do nas?
„Sacro Cuore”: wspaniałe dzieło Księdza Bosko
Od wymiaru liturgicznego papież przeszedł do wymiaru historycznego. Kościół Najświętszego Serca Jezusowego, którego chciał Leon XIII, a który Ksiądz Bosko zbudował, za cenę ogromnego poświęcenia, w ostatnich latach swojego życia, jest czymś więcej niż tylko kościołem parafialnym. Jest to główny kościół dla całego Towarzystwa Salezjańskiego i ostatnie wielkie dzieło Księdza Bosko.
Jan Paweł II przedstawił symboliczną interpretację jego architektury. Po zjednoczeniu Włoch kościół został rozbudowany, odzwierciedlając niejako braterstwo rozciągające się w przestrzeni i czasie. Później, w 1929 r., byli wychowankowie salezjańscy wzniesili budynek z posągiem Odkupiciela, który odzwierciedla transcendencję i ojcostwo Boga.
W kontekście tajemnicę Serca Chrystusa, „Sacro Cuore” jest powołane do bycia „domem braci i sióstr”, ponieważ jest przede wszystkim „domem Ojca”. Jego wymiar teologiczny określa jego misję duszpasterską.
Misja na rozstaju dróg
Położona w pobliżu dworca Termini w Rzymie parafia znajduje się na skrzyżowaniu kultur, nadziei i wyzwań społecznych. Już w 1987 r. okolica ta charakteryzowała się ciągłym ruchem, migracjami i złożonością.
Papież opisał misję jako „wzniosłą i trudną”. Parafia została powołana, aby służyć Sercu Chrystusa, poszukując konkretnych serc obecnych na jej terenie. Liturgia, katecheza, duszpasterstwo młodzieży i dzieła miłosierdzia to nie oddzielne inicjatywy, ale wyraz działania jednej wspólnoty misyjnej, żyjącej zgodnie z diecezjalną wizją „wspólnoty komunii i misji”.
Zachęcił grupy parafialne, aby nie były bierne, ale odważne i kreatywne w odbudowie tkanki społecznej, czyniąc to z głęboko ludzkich i chrześcijańskich pobudek.
Wierność charyzmatowi Księdza Bosko
W sposób szczególny papież zwrócił uwagę na bliskość dworca Termini, stanowiącego niejako „magnes” przyciągający różne problemy społeczne, ale także będący przestrzenią możliwego czynienia dobra. Papież przyznał, że żadna parafia nie jest w stanie samodzielnie sprostać tym wyzwaniom i pochwalił współpracę z instytucjami diecezjalnymi i cywilnymi.
Wśród wyróżnionych inicjatyw znalazły się: ośrodek przyjmujący młodych cudzoziemców „Don Bosco”, pomoc osobom marginalizowanym, dzielnicowe komitety pomocy, duszpasterstwo społeczności migrantów oraz stała i wytrwała posługa spowiedzi.
W tych konkretnych przedsięwzięciach Jan Paweł II dostrzegł żywą kontynuację charyzmatu Księdza Bosko. Otwartość na migrantów, młodzież przemieszczającą się i ubogich to nie tylko wyraz dostosowania się do pojawiających się okoliczności, ale wierność tożsamości salezjańskiej. Najświętsze Serce wciela w ten sposób wizję parafii jako „wspólnoty wspólnot”.
Horyzont maryjny i odpowiedzialność eklezjalna
Ta wizyta miała miejsce w Roku Maryjnym (1987-1988), ogłoszonym w ramach przygotowań do Wielkiego Jubileuszu 2000 roku. Papież powierzył parafię Maryi, wzywając ją jako „Alma Redemptoris Mater”, zachęcając wiernych do podążania Jej drogą wiary, aby pozostać blisko Chrystusa, który nieustannie wychodzi naprzeciw ludzkości.
Po prawie czterdziestu latach wizyta z 1987 roku jest nie tylko nostalgicznym wspomnieniem, ale programem duszpasterskim. Jan Paweł II zinterpretował rzymskie dzieło Księdza Bosko jako znak teologiczny: Serce Chrystusa bijące w centrum niespokojnego miasta.
To wezwanie adwentowe nadal tutaj rozbrzmiewa: „Czuwajcie”, nie pozwólcie, aby wasze serca stały się nieczułe, pozwólcie, aby dotarł do was Bóg, który nieustannie przychodzi. Najświętsze Serce Jezusowe pozostaje żywym znakiem, ukierunkowanym na braterstwo, wznoszącym się ku transcendencji i zakorzenionym w Sercu, które poszukuje każdego ludzkiego serca.
