Wśród nich wyróżnia się organizacja “Bosco Gramin Vikas Kendra” (BGVK) w Indiach, której cicha, ale transformacyjna praca przywraca wodę w dotkniętych suszą regionach Ahmednagar i Beed w stanie Maharashtra. W tych obszarach o niskich opadach deszczu dostęp do wody zawsze był problemem. Każde lato niesie ze sobą niepokojące pytanie: kto tutaj pozostanie, co przetrwa i jak długo wystarczy? Dla ubogich rolników, takich jak Murlidhar, niegdyś wszystko zależało od monsunu. Jedna zła pora deszczowa oznaczała migrację; dwie oznaczały długi. Woda nie była nigdy pewnością, ale ryzykiem.
Dzisiaj ta sytuacja ulega zmianie. „Teraz ziemia jest posłuszna, teraz woda powróciła” – mówi, ściskając w dłoniach garść żyznej ziemi. Jego świadectwo odzwierciedla przemianę, którą umożliwiło ponad trzydzieści lat nieustannych działań organizacji BGVK na rzecz społeczności lokalnej.
To, co pod koniec lat 80. zaczęło się jako działania związane z zakładaniem zlewni w niektórych rejonach Ahmednagar, teraz obejmuje 12 okręgów w stanie Maharashtra, docierając do 56 wsi i mając bezpośredni wpływ na ponad 48 000 osób z 8406 rodzin. Poprzez te działania dotyczące zakładania zlewni, które pokrywają powierzchnię 20 218 hektarów, BGVK stworzyło model oparty na zrównoważonym rozwoju, partycypacji i odpowiedzialności ze strony społeczności lokalnej.
Ta inicjatywa budowy wałów i zapór retencyjnych, zbiorników do potrzeb rolniczych, zbiorników na odcieki i ścieki oraz ciągłych rowów retencyjnych umożliwiła wodzie deszczowej uzupełnienie wyczerpanych warstw wodonośnych i przywrócenie równowagi ekologicznej. Woda nie jest już postrzegana jako oderwana potrzeba, ale jako podstawa życia, środek utrzymania i odporności.
Nie chodzi tu tylko o odbudowę środowiska naturalnego. Wraz z podniesieniem się poziomu wód gruntowych i stabilizacją rolnictwa znacznie zmniejszyła się migracja sezonowa. Rodziny, które kiedyś opuszczały swoje wioski w poszukiwaniu środków do życia, teraz pozostają na swojej ziemi bardziej pewne i z większą nadzieją. Wzrost wydajności rolnictwa pozwolił również rodzicom zainwestować w edukację swoich dzieci, otwierając drzwi, które kiedyś wydawały się zamknięte na zawsze. Także tymczasowe schronienia są stopniowo zastępowane przez stałe domy, co jest widocznym znakiem stabilności i przywróconej godności.
Również z ekologicznego punktu widzenia zmiana jest wyraźna. Sezonowe cieki wodne płyną teraz przez dłuższy czas, a grunty, na których niegdyś uprawiano tylko jeden rodzaj roślinności, pozwalają obecnie na stosowanie wielokrotnych cykli uprawowych. Rolnicy dywersyfikują produkcję, kierując się w stronę ogrodnictwa, produkcji mlecznej i innych form, wzmacniając w ten sposób zarówno stan dochodów, jak i stopnień odporności na zmiany klimatu.
W kontekście Światowego Dnia Wody krajobrazy Ahmednagar i Beed stanowią zatem znaczące świadectwo. Opowiadają historię o cierpliwie odbudowywanej odporności. O wodzie, która nie przynosi jedynie chwilowej ulgi, ale pozostaje na stałe. Ponieważ kiedy woda się pojawia, to oznacza coś znacznie więcej niż tylko wypełnienie studni. Ta przywraca środki do życia, godność i daje rodzinom odwagę w perspektywie przyszłości i nadzieję, że ta nie wyschnie wraz ze zmianą pór roku.
