Pierwszym i najbardziej konkretnym wyzwaniem misyjnym jest samo położenia geograficzne: podróż z Macapá do Oiapoque, obejmująca około 130 km nieutwardzonej drogi, w tym okresie amazońskiej zimy charakteryzującej się ciągłymi deszczami, zajmuje 10–11 godzin. Ta trudna trasa jest pierwszym świadectwem wytrwałości niezbędnej do utrzymania obecności Kościoła na dalekiej północy kraju.
Jednak to właśnie diecezja Macapá stanowi ogromne wyzwanie logistyczne, ponieważ obejmuje całe rozległe terytorium stanu Amapá. Na tym ogromnym obszarze działalność Kościoła katolickiego rozciąga się na dziesiątki gmin, obejmując odizolowane społeczności, wioski rdzennych mieszkańców, Quilombos i Uilimbos, oraz setki rodzin zamieszkujących tereny nadrzeczne. Tutaj intensywność i skuteczność pracy mierzy się nie tylko w kilometrach, ale w różnorodności ludów, do których musi dotrzeć przesłanie Ewangelii.
Program wizyty biskupa salezjańskiego był wiernym odzwierciedleniem pilnych potrzeb duszpasterskich. Nie ograniczył się on do odwiedzania społeczności miejskich, ale udał się na peryferie, zapoznając się z bliska z dramatami związanymi z problemami mieszkaniowymi spowodowanymi migracją; wiele osób przyciągnęła tutaj iluzja rozwoju, co było związane chociażby z ropą naftową.
Biskup poświęcił pewien czas na poznanie Parafialnej Rady Duszpasterskiej, odprawił Mszę św. i udzielił sakramentu bierzmowania, skupiajac się przede wszystkim na przyszłości, a zwłaszcza na rozwoju nowego obszaru misyjnego.
„To pociągnięcie duszpasterskie jest konieczne. W ciągu zaledwie dwóch lat w Oiapoque powstało siedem nowych dzielnic (nieformalnych osad), a szybki wzrost demograficzny wymaga od Kościoła reorganizacji we wszystkich wymiarach. Utworzenie tutaj placówek misyjnych jest niezbędną odpowiedzią teologiczną i duszpasterską. Odzwierciedla ona eklezjologię ‘Kościoła wychodzącego’, wezwanie, aby instytucja kościelna wychodziła naprzeciw nowym miejskim ‘pustyniom’, sprawiając, że inwestowanie w formację liderów i nabywanie gruntów nie pozostawią nikogo w tyle” – stwierdził biskup.
Przyjęcie migrantów
W swoich homiliach i podczas spotkań salezjański biskup zachęcał osoby odpowiedzialne do rozwijania nowej wrażliwości i nowej dynamiki, podkreślając konieczność przyjmowania migrantów oraz inwestowania w kształcenie nowych lokalnych liderów. Jest to droga do zapewnienia trwałości misji, co ma kluczowe znaczenie, zwłaszcza na najbardziej odległych obszarach, takich jak wioski rdzennej ludności i społeczności Quilombolas.
W kontekście wielkiego ruchu migracyjnego w kierunku Oiapoque, powodowanego nadzieją na liczne możliwości zatrudnienia związane z wydobyciem ropy naftowej, biskup Macapá powiedział: „Tak, wierzę, że będzie to wielka szansa na inwestycje i rozwój dla gminy i dla stanu. Jednak rozwój ludzki zależy od jakości zarządzania zasobami przez władze. Dlatego konieczny jest plan zapobiegania korupcji. Ogólnie rzecz biorąc, tam, gdzie napływa dużo pieniędzy bez kontroli, pojawia się również powszechna korupcja i wzrost ubóstwa. Dlatego pilnie należy postawić na kształcenie urzędników państwowych o etycznym podejściu oraz na przedsiębiorstwa odpowiedzialne społecznie”.
Towarzyszenie w wioskach i ziarno powołania
Ewangelizacja i katecheza ludów tubylczych stanowią centralny i delikatny filar działalności Kościoła w stanie Amapá. W diecezji Macapá misja obejmuje znaczące grupy, takie jak między innymi Waiãpi, Palikus, Tiriyó, Galibi Marworno i Karipuna.
Działalność Kościoła w tych kontekstach wykracza poza zwykłe przekazywanie doktryny; jest aktem towarzyszenia ludzkiego i kulturowego. W sytuacji kryzysu gospodarczego, takiego jak ten wywołany przez szkodnika atakującego uprawy manioku i powodującego uzależnienie od wsparcia rządowego, obecność Kościoła katolickiego stanowi punkt odniesienia duchowego i obrony godności, pomagając wzmocnić poczucie przynależności do wspólnoty, które traci się wraz z uzależnieniem od czynników zewnętrznych. Ponadto Kościół działa z nadzieją na zasianie, odkrycie i pielęgnowanie nowych lokalnych powołań. Kształcenie rdzennych liderów i katechetów stanowi zapewnienie, że przesłanie Ewangelii będzie głoszone przez głosy niosące mądrość, z zachowaniem tożsamości własnych grup etnicznych.
Jeśli chodzi o ewangelizację, biskup de Assis podkreślił: „Posługa ewangelizacyjna we wszystkich kontekstach ludzkich musi zawsze mieć charakter wielowymiarowy. Tutaj, w Oiapoque, wśród rdzennych społeczności, musimy z pewnością bardziej postawić na formowanie liderów katolickich. Konieczne jest też inwestowanie w posługę świeckich, biorąc pod uwagę również możliwość święceń diakonów pochodzenia rdzennego. Należy również przeprowadzać wraz z młodzieżą rozeznanie powołaniowe, przybliżając im powołanie do życia konsekrowanego, zakonnego i kapłańskiego”.
Źródło: Konferencja Episkopatu Brazylii
