O jego śmierci poinformował ks. Joseph Pampackal, przełożony salezjańskiej inspektorii Indii-Dimapuru pw. św. Franciszka Salezego (IND). „Z głębokim smutkiem informujemy o śmierci ks. Joba Kallarackala, który zmarł o godz. 2.50 w dniu 11 kwietnia 2026 r.” – napisał przełożony w oficjalnym komunikacie.
Dowiedziawszy się o tym, wszyscy współbracia inspektorii złączyli się w żałobie, wspominając, życie salezjańskie ks. Kallarackala, które było pełne odwagi, oddania duszpasterskiego i wizji edukacji, która zmieniła życie plemion z całego przygranicznego stanu.
Ks. Kallarackal zostanie zapamiętany jako jeden z pierwszych misjonarzy, którzy utorowali drogę Kościołowi katolickiemu w stanie Arunachal Pradesh w czasach, gdy chrześcijaństwo podlegało w tym regionie wielu ograniczeniom.
Włożył wiele wysiłku w zakładanie szkół, schronisk i kaplic w różnych wioskach, zapewniając dzieciom z plemion dostęp do edukacji i możliwości rozwoju. Jego misja dotyczyła nie tylko ewangelizacji, ale także edukacji lokalnych społeczności poprzez naukę czytania i pisania, opiekę zdrowotną i poprawę warunków społecznych.
Bp George Pallipparambil, salezjanin, biskup Miao, wspominając swojego towarzysza z misji, stwierdził: „Ks. Job Kallarackal był prawdziwym pionierem. Przybył do Arunachal, gdy Kościół wciąż szukał oparcia. Jego odwaga i prostota zdobyły zaufanie ludzi, a jego wizja edukacji położyła podwaliny pod dynamiczną placówkę katolicką, którą oglądamy dzisiaj”.
Oprócz swojej pionierskiej pracy misyjnej ks. Kallarackal był również bardzo poszukiwanym kaznodzieją rekolekcyjnym. Jego homilie i nauki duchowe odzwierciedlały głębię, prostotę i wielką umiejętność łączenia Pisma Świętego z codziennym życiem. Prowadził rekolekcje dla księży, zakonników i wiernych świeckich w całym północno-wschodnim Indiach oraz za granicą, pozostawiając trwały ślad duchowy w sercach wielu uczestników, którzy znaleźli w nim zarówno przewodnika, jak i towarzysza na swojej drodze wiary.
Ks. C.C. Jose Champarathy z Itanagar, inny salezjanin, który dzielił z nim drogę misyjną, wspomina, że ks. Kallarackal był kimś więcej niż tylko misjonarzem. „Był ojcem dla niezliczonych młodych ludzi. Przyczynił się do wzbudzenia wielu lokalnych powołań, a wielu księży i sióstr przypisuje dziś swoje powołanie właśnie jego zachęcie i przykładowi”.
Dzisiaj dziedzictwo związane z ks. Kallarackalem będzie nadal żyło w instytucjach, do których powstania doprowadził, w rekolekcjach, które głosił, a także we wspólnotach, którym służył. Jego pionierski duch z pewnością będzie nadal inspirował salezjanów i świeckich, którzy kontynuują tę misję w Arunachal Pradesh.
Katolicyzm dotarł do tego stanu Indii dzięki młodym ludziom, którzy przyjęli wiarę podczas nauki w szkołach salezjańskich w Assamie i innych stanach północno-wschodnich.
W tamtych czasach chrześcijaństwo i działalność misyjna były zakazane w Arunachal Pradesh, ale mimo to pierwsi katolicy i katecheci starali się, wbrew tym ograniczeniom i prześladowniom, zachować niezachwianą wiarę i szerzyć ją w wioskach.
Ziarno wiary zapuściło korzenie za sprawą takich właśnie misjonarzy, jak ks. Kallarackal, sprawiając, że duch misyjny wyszedł poza poza granice samego stanu i dotarł aż do odległych wiosek zachodniego Arunachal Pradesh.
Pod koniec XX wieku chrześcijaństwo zaczęło się szybko rozprzestrzeniać w tym stanie, a odsetek wyznawców wzrósł z mniej niż 1% ludności w 1971 roku do ponad 30% według spisu powszechnego z 2011 roku. Obecne szacunki wykazują, że odsetek ten wynosi teraz nawet ponad 40%.
Chrześcijanie rozprzestrzenili się głównie wśród rdzennych plemion dzięki wytrwałej pracy misyjnej, edukacji i wprowadzonym zmianom społecznym.
Kościół rzymskokatolicki jest zatem największą wspólnotą wyznaniową, liczącą około 180 000 członków, za nim plasują się liczne wspólnoty baptystów.
