Temat pracy był szczególnie bliski sercu Księdza Bosko, który w swoich czasach był pionierem w tworzeniu systemu edukacyjnego, który nie tylko oferował naukę, ale także kształcenie zawodowe i ochronę praw młodzieży. W XIX wieku, w okresie naznaczonym głębokimi przemianami gospodarczymi i społecznymi spowodowanymi rewolucją przemysłową, warunki życia i pracy młodych robotników były niezwykle trudne. Ksiądz Bosko zdał sobie sprawę, że wielu młodych pracowników było wykorzystywanych i pozbawionych praw.
Aby zapewnić im lepszą ochronę, sporządził jedną z pierwszych umów w historii dotyczącą praktyki zawodowej. Ta pierwsza umowa pochodzi z listopada 1851 roku i została podpisana przez szklarza Carlo Aimino oraz młodego praktykanta Giuseppe Bordone. Na mocy tej umowy szklarz zobowiązał się do uczenia młodzieńca swojego rzemiosła przez okres trzech lat, zapewniając mu odpowiednie przygotowanie do pracy, cotygodniowy odpoczynek, wakacje letnie, stopniowo rosnące wynagrodzenie oraz szacunek dla jego osoby.
Kilka miesięcy później, w 1852 roku, Ksiądz Bosko przygotował kolejną umowę, która określała prawa i obowiązki zarówno młodego praktykanta, jak i pracodawcy. Ta umowa była podobna do poprzedniej, ale sporządzona na czterech stronach na papierze urzędowym. Tym razem chodziło o praktykanta stolarza, Giuseppe Odasso, zatrudnionego na dwa lata przez Giuseppe Bertolino.
W nieustannie zmieniającym się świecie model salezjański pozostaje do dziś dobitnym potwierdzeniem tego, że szkoła i praca mogą stanowić narzędzia rozwoju osobistego i zawodowego.
