W książce „Dar i tajemnica” Jan Paweł II napisał: „Nie mogę pominąć jednego środowiska i jednej postaci, która w tym okresie dała mi bardzo wiele. Jest to mianowicie środowisko mojej parafii pod wezwaniem św. Stanisława Kostki na Dębnikach w Krakowie. Parafia ta była prowadzona przez księży salezjanów, których pewnego dnia hitlerowcy zabrali do obozu koncentracyjnego. Pozostał tylko stary proboszcz i inspektor prowincji, natomiast wszyscy inni zostali wywiezieni”.
Również z okazji 50-lecia parafii, jako papież skierował bardzo osobisty list, w którym pisze: „Jest to druga po wadowickiej Parafia, w której odkrywałem i pogłębiałem tajemnicę Kościoła, tej szczególnej społeczności Ludu Bożego, która pochodzi z miłości ojca […] Tam też, wśród społeczności Dębnickiej Parafii dojrzewało do końca i zrealizowało się moje powołanie kapłańskie”.
Zachowały się również dwa inne świadectwa podkreślające wagę i znaczenie tego miejsca: „Jest rzeczą dobrze znaną, że decydujące lata mojego życia upłynęły mi w pewnej parafii salezjańskiej, parafii Świętego Stanisława kostki w Krakowie. (…) Widziałem także, jak na moich oczach zabrano do obozu ośmiu, dziesięciu salezjanów. Większość z nich poniosła śmierć (…) w obozie, podczas wojny. A więc wszystko to ma jakiś związek i przybywając tutaj, do miejsc, gdzie się narodził ruch salezjański, przeżywam na nowo doświadczenie przeżyte podczas mojego spotkania z salezjanami, z księdzem Bosko, poprzez tych kapłanów, którzy wszyscy poszli do obozu. Chciano, aby jeden z nich rzucił na ziemię i podeptał różaniec; nie posłuchał, a więc torturowano go aż do śmierci.
A zatem jeśli człowiek, nawet jeśli jest papieżem, nie może się uwolnić od relacji osobistych, od tego, co osobiście przeżył… Ja muszę powiedzieć, że znaczną część, i to część decydującą mojego życia, przeżyłem razem z salezjanami w prowadzonej przez nich parafii. I tam również znalazłem środowisko, osoby, które dopomogły mi do nawrócenia – nie w sensie powrotu do wiary, ale odnalezienia powołania” (Jan Paweł II, Prywatne słowo do kardynałów, biskupów Piemontu i salezjanów w czasie pobytu w Turynie-Valdocco, 3 września 1988).
Drugim świadectwem jest homilia wygłoszona w dębnickim kościele: „Nigdy nie zapomnę tego dnia, kiedy wy parafianie, zwłaszcza my młodzi parafianie, skupieni przy naszych duszpasterzach, dowiedzieliśmy się, że wszyscy lub prawie wszyscy kapłani parafii dębnickiej i Inspektoratu Salezjańskiego zostali aresztowani, a wkrótce potem wywiezieni do obozu koncentracyjnego. Tak właśnie jak ojciec Maksymilian Maria Kolbe. I większość z nich już stamtąd nie wróciła. Imiona ich przechowujemy w pamięci i czci. Niektórzy odeszli z tego świata w opinii świętości”.
Ofiara życia, którą ponieśli wówczas salezjanie stała się zaczynem oczytanego powołania jedenastu nowych powołań, które narodziły się z tego środowiska. Wśród nich również powołanie Karola Wojtyły. Tak o tym mówił: „Czasy te wspominam także w sposób bardzo osobisty. Jestem przekonany, że to powołanie kapłańskie, do którego doszedłem właśnie w tym czasie i tu w tej parafii, przyczyniły się modlitwy i ofiary moich braci, moich sióstr i ówczesnych duszpasterzy […] Płacili nie tylko dobrym słowem, nie tylko szlachetnym przykładem swojego życia, ale także ofiarą krwią męczeńską” (30 stycznia 1972 r., homilia z okazji 25-lecia kapłaństwa).
Trudno jednoznacznie stwierdzić, czy Karol Wojtyła podjął decyzję o powołaniu, kiedy był świadkiem tragicznych wydarzeń dotyczących aresztowanych i wywiezionych do obozu salezjanów. Jednak zachowane świadectwa, zwłaszcza słowa o nawróceniu w sensie powołaniowym, każą domniemywać, że ta znacząca dla niego decyzja została podjęta pod wpływem tego wydarzenia.
Na pewno miał bardzo bliski kontakt z posługującymi w Krakowie salezjanami. Mieszkał w domu oddalonym o 600 m od kościoła i każdego dnia przed pracą uczestniczył w tym kościele we Mszy Świętej i prywatnej modlitwie, a sługa Boży ks. Ignacy Dobiasz w lutym 1940 roku prowadził pogrzeb jego ojca.
wp-content/uploads/images/PLS - GP II a Debniki - Beatificazione Jan Swierc e compagni 2026
