Czas przedpołudniowy rozpoczął się wystąpieniem s. Chiary Cazzuola, Przełożonej Generalnej Córek Maryi Wspomożycielki, która zwróciła uwagę na kobiecy wymiar charyzmatu salezjańskiego, przywołując relacje, jakie łączyły Księdza Bosko z Matką Mazzarello oraz przybliżając niektóre cechy charakterystyczne dla tej ostatniej. S. Chiara Cazzuola podkreśliła, że w świetle misji wychowawczej charyzmat salezjański jest pełny tylko wtedy, gdy obejmuje wkład zarówno kobiet, jak i mężczyzn w dynamice wzajemności: jest to dawanie i otrzymywanie, które wzbogaca i wzmacnia energię oraz działania na rzecz dobra. Bycie nosicielami i świadkami charyzmatu to droga, która wymaga wspólnego działania, tworzenia sieci, w pełnej synergii. W tym kontekście Przełożona Generalna wyraziła przekonanie, że Kongres jest cenną okazją do ożywienia powołania i misji salezjańskiej w perspektywie wzajemności.
Po wystąpieniu s. Chiary odbyła się krótka dyskusja panelowa z udziałem przedstawicieli grup Rodziny Salezjańskiej z całego świata, w której uczestniczyli: Bryan Magro, Olivia Furlan, Guido Pedroni i Margherita Fiorito, koordynowana przez światowego koordynatora Antonio Boccię. Szczególnie wzruszającym momentem było niespodziewane wręczenie pamiątkowych tabliczek uczestnikom przez wnuków Antonio Boccii.
Potem, jeszcze w czasie przedpołudniowym, głos zabrał Antonio Boccia, który przybliżył zgromadzonym obecną sytuację Stowarzyszenia z perspektywy Rady Światowej. Wspomniał przy tym, ze ta droga reformy rozpoczęła się w 2018 roku z jasnym celem: podniesienie świadomości co do powołania Salezjanów Współpracowników i zadbanie o większą widoczność Stowarzyszenia. Antonio Boccia przybliżył historię grupy braci i sióstr, którzy starali się poprowadzić Stowarzyszenie w trudnym okresie, szukając oparcia w pięciu fundamentalnych filarach:
– kroczyć razem z młodzieżą;
– być wiarygodnymi i radosnymi świadkami powołania, realizując projekty nadziei, wiary i życia z młodymi ludźmi i dla nich;
– przyjąć jako sposoby działania cztery kluczowe czynniki wspólnoty w różnorodności; przyjąć wspólną misję jako propozycję powołaniową; zaangażować się w integralną formację chrystocentryczną przeżywaną we wspólnocie z całą Rodziną Salezjańską; wzrastać w solidarnej autonomii;
– przyjąć jako niepodważalne wartości przewodnie: wierność charyzmatyczną (umiejętność uaktualnienia ducha Księdza Bosko), silne poczucia przynależności, ducha rodziny i wspólną odpowiedzialność;
– podjąć procesy nawrócenia, które obejmą takie dynamiki wzrostu, jak: troska o głęboką duchowość, wychodząc do młodzieży; wewnętrzne przyjęcie PŻA, wychodząc ze “strefy komfortu” i udając się na na peryferie egzystencjalne oraz budując solidne wspólnoty będące punktem odniesienia.
Jego wypowiedź dostarczyła pewnych przesłanek do refleksji nad występującymi trudnościami, co dotyczyło zwłaszcza umiejętności Stowarzyszenia do odpowiedniego reagowania w okresie pandemii. Z jednej strony mogło się wydawać, że wszystkie zaplanowane projekty i spotkania uległy znacznemu spowolnieniu, ale z drugiej jednak strony był to czas, w którym Stowarzyszenie wykazało się odpornością i witalnością. W tamtych czasach Stowarzyszenie działało w nieco inny sposób, skupiając się na projekcie „Maiorano”, którego celem było finansowanie mikroprojektów w regionach najbardziej dotkniętych pandemią.
W pewnym momencie w czasie tego przeglądu poszczególnych lat funkcjonowania Rady Światowej zostały pokazane i przybliżone twarze tych wszystkich osób, które pracowały razem przez te osiem lat trwania kadencji, dając świadectwo pracy zespołowej i rodzinnej, w której kierowali się przede wszystkim ukochaniem młodzieży i pracy z nią.
Na zakończenie swojego wystąpienia Antonio Boccia, po dogłębnej analizie mocnych i słabych stron Stowarzyszenia, wskazał na marzenia związane z przyszłością, które przekazuje już w spadku przyszłemu koordynatorowi światowemu. Ostrzegł przy tym, że marzenia, gdzie marzy się samemu, w pojedynkę, pozostają iluzjami, zaś te, gdzie się marzy razem, stają się rzeczywistością.
I w kontekście tego wspólnego marzenia po południu odbyły się warsztaty grupowe z podziałem na regiony. Uczestnicy, bazując na przedpołudniowych wskazaniach, zostali zaproszeni do wskazania wyzwań związanych z poprzednią kadencją, a także tych, które obecnie stoją przed Stowarzyszniem, a którym trzeba stawić czoła, aby Stowarzyszenie rzeczywiście mogło być zaczynem w Rodzinie Salezjańskiej, wśród młodzieży i rodzin.
Ostatnim wzruszającym momentem dnia było odprawienie „Via Lucis” z intencją i nadzieją, że stanie się ona drogą wiary, pozwalającą wnieść uśmiech zmartwychwstałego Jezusa w codzienność każdego z nas, tam gdzie Pan nas wzywa.
