Dziewięciu polskich salezjanów męczenników
Ks. Jan Świerc i jego ośmiu towarzyszy – Ignacy Antonowicz, Ignacy Dobiasz, Karol Golda, Franciszek Harazim, Ludwik Mroczek, Włodzimierz Szembek, Kazimierz Wojciechowski i Franciszek Miśka – zostali zamordowani w latach 1941–1942 w niemieckich obozach koncentracyjnych Auschwitz i Dachau z „nienawiści do wiary” podczas II wojny światowej. Wszyscy oni angażowali się w salezjańską działalność wychowawczą i duszpasterską, zanim zostali aresztowani przez hitlerowców po zajęciu Polski 1 września 1939 roku. Warto przypomnieć, że najmłodszy z tej grupy, ks. Karol Golda, właśnie w tej Bazylice Najświętszego Serca Pana Jezusa złożył śluby wieczyste w dniu 15 stycznia 1937 roku, a 18 grudnia 1938 roku przyjął święcenia kapłańskie.
Świadectwo Dobrego Pasterza
W czasie homilii ks. Attard odwołał się do ewangelicznego obrazu Dobrego Pasterza, przedstawionego w Ewangelii św. Jana, odpowiednio interpretując w świetle wiary świadectwo dziewięciu błogosławionych. „Dobry Pasterz pozostaje i oddaje życie. Nasi błogosławieni także postanowili pozostać” – stwierdził, odczytując w ich ofierze całkowite oddanie swojego życia, które poświęcili powierzonej im owczarni.
Następnie Przełożony Generalny podkreślił, że wierność salezjańskich męczenników nie była gestem spontanicznym, lecz zwieńczeniem życia już wcześniej przeżywanego w codziennym oddaniu. W tym kontekście zaznaczył, że niektórzy z nich kontynuowali pełnienie posługi kapłańskiej nawet w najbardziej dramatycznych okolicznościach, odprawiając Eucharystię w ukryciu, spowiadając towarzyszy i towarzysząc im aż do chwili śmierci.
Ks. Attard położył szczególny nacisk na kwestię przebaczenia, przedstawiając je jako najwyższą formę ewangelicznego zwycięstwa nad złem. Przełożony Generalny przywołał w tym kontekście między innymi świadectwo ks. Włodzimierza Szembka, który zachęcał do modlitwy za oprawców, oraz ks. Jana Świerca, który w agonii wzywał jedynie miłosierdzia Jezusa
„Przebaczenie nie jest moralną słabością. Jest najwyższą formą, w jakiej Ewangelia zwycięża logikę świata” – powiedział.
Męczeństwo jako zalążek powołań
XI następca Księdza Bosko stwierdził dalej, że „poświęcenie nowych błogosławionych zrodziło nowe życie daleko poza granicami Polski i Zgromadzenia”, ponieważ nawet powołanie kapłańskie św. Jana Pawła II dojrzało dzięki modlitwom i ofiarom tych braci salezjanów, których krew męczeńska stała się płodnym nasieniem dla nowych powołań w Kościele i żywym świadectwem twórczej mocy chrześcijańskiego męczeństwa.
Świętowanie chwały Chrystusa
Warto na koniec przytoczyć słowa, które kardynał Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, wypowiedział w czasie homilii wygłoszonej podczas beatyfikacji: „Nie świętujemy dziś smutku tamtych wydarzeń, ale raczej chwałę Jezusa Chrystusa, która promieniuje ze świadectwa tych kapłanów, synów św. Jana Bosko, którzy jak Chrystus i z Chrystusem oddali swoje życie”.
Na dole strony można pobrać homilię Przełożonego Generalnego w języku włoskim.
{gallery}RMG – Messa ringraziamento Sacro Cuore martiri polacchi 2026{/gallery}