Gendanie był świadkiem, jak zaatakowano jego wioskę. Pobiegł do swojego domu, ale nikogo tam nie zastał. Jego rodzina uciekła kajakiem w kierunku Tanzanii. On postąpił tak samo. Niedługo potem dotarł do obozu dla uchodźców w Kakumie w Kenii, gdzie odnalazł swoją żonę i dzieci.
Jego historia nie jest wyjątkiem: to tylko jedno z milionów istnień ludzkich straconych z powodu wojny i przemocy. Podobnie jest w przypadku Josepha, 11-letniego chłopca, który musiał uciekać ze swojego domu w Dżubie, w Sudanie Południowym, podczas gdy tuż obok niego świstały kule, a uzbrojeni mężczyźni wchodzili do domów, by je plądrować.
Według najnowszych danych międzynarodowych organizacji na całym świecie, ponad 117,8 mln osób żyje w warunkach wysiedlenia z powodu przemocy. Spośród nich 41,6 mln to uchodźcy (wysiedleni poza granice swojego kraju), 9 mln to osoby ubiegające się o azyl, a 68,7 mln to osoby wysiedlone wewnątrz własnego kraju. Chociaż liczba ta stanowi niewielki spadek w porównaniu z poprzednimi latami, nadal odzwierciedla kryzys humanitarny na ogromną skalę.
Konflikty w Sudanie, Kongo, Sudanie Południowym, na Ukrainie, w Mjanmie, Afganistanie czy w regionie Sahelu nadal zmuszają całe rodziny do opuszczenia domów, szkół, miejsc pracy i wszystkiego, co stanowiło część ich codziennego życia.
„Za każdą liczbą kryje się osoba, która musiała uciekać, by ocalić życie. Naszym zobowiązaniem jest być przy nich, przyjmując ich, chroniąc i oferując szansę na nowy początek. Kiedy ktoś stracił niemal wszystko, nawet szkoła i ktoś, kto słucha i wyciąga pomocną dłoń, mogą stać się pierwszym schronieniem” – stwierdza ks. Luis Manuel Moral, dyrektor „MISIONES SALESIANAS”.
Salezjanie na całym świecie wspomagają ponad 500 000 osób przesiedlonych i uchodźców w różnych częściach świata, takich jak Sudan Południowy, Kenia, Uganda… Robią to, zapewniając im pomoc doraźną, wyżywienie, zakwaterowanie, wsparcie psychologiczne i bezpieczne schronienie, ale także oferując edukację i szkolenia zawodowe dla dzieci, dziewcząt, nastolatków i młodzieży.
W Kakumie, jednym z największych obozów dla uchodźców w Afryce, oraz w Palabek, na północy Ugandy, salezjanie mieszkają na terenie obozów, dosłownie tuż obok społeczności uchodźców. Angażują się tam, aby dzieci mogły nadal uczęszczać do szkoły, otrzymywać co najmniej jeden posiłek dziennie, a młodzież mogła nauczyć się zawodu w prowadzonych przez nich ośrodkach szkolenia zawodowego.
Sytuację tę przybliża film dokumentalny „Palabek. Refugio de esperanza”, ukazując historie Alice i Gladys, dwóch młodych matek, które uciekły przed wojną, by ocalić życie swoje i swoich dzieci, oraz historię Lucy, młodej uchodźczyni w Palabek, która mówi: „Bardzo cierpieliśmy z powodu śmierci mojego ojca oraz z powodu przebywania w nowym i nieznanym miejscu, ale pewnej niedzieli spotkałam misjonarzy i wraz z rodziną odzyskaliśmy radość, nadzieję i marzenia w lepszą przyszłość”.
Z okazji Światowego Dnia Uchodźców, obchodzonego 20 czerwca, MISIONES SALESIANAS pragnie przypomnieć, że nikt nie decyduje się na bycie uchodźcą i że każda osoba ma prawo do życia w pokoju, bezpieczeństwie i godności. Podczas gdy miliony ludzi wciąż poszukują schronienia, ochrony i przyszłości, Salezjańska Prokura Misyjna z Madrytu Salezjanów w Madrycie, wyrażając stanowisko całej Rodziny Salezjańskiej, potwierdza chęć bycia przy nich, aby wspierać ich i towarzyszyć im w drodze ku lepszej przyszłości.
