Konferencja obejmowała bogaty program wykładów i warsztatów prowadzonych przez różne szkoły, które dotyczyły takich tematów, jak wsparcie w żałobie, sztuczna inteligencja w edukacji, formacja personelu jako pedagogika miłości, współpraca międzynarodowa, edukacja w zakresie przywództwa wśród młodzieży oraz towarzyszenie młodzieży zagrożonej wykluczeniem. Wymiana doświadczeń wskazała na potrzebę pełnego oddania i odpowiednich kompetencji w ramach krajowej sieci salezjańskiej.
W centrum spotkania znalazło się wezwanie do pomocy młodzieży w odkrywaniu i wyzwalaniu obecnej w nich „iskry” – darów otrzymanych od Boga, co stanowiło nawiązanie do pierwszego spotkania Księdza Bosko z Bartłomiejem Garellim oraz kluczowych założeń systemu prewencyjnego.
Ks. Raphael Bejarano, radca generalny ds. duszpasterstwa młodzieży, podał pewne wskazówki dotyczące tego, w jaki sposób wprowadzić podejście salezjańskie zarówno w planowanie instytucjonalne, jak i w osobistą misję wychowawczą. W tym kontekście ks. John Dickson podzielił się refleksjami na temat historii edukacji salezjańskiej w Wielkiej Brytanii, natomiast David Wells zgłębił jej wymiar relacyjny, porównując edukację do zjawiska rozpalanie „iskier” obecnych w ludziach młodych i tworzenia „konstelacji” relacji. Siostra Mary Greenan FMA powiedziała na koniec o mistycznym wymiarze edukacji salezjańskiej, przywołując obraz „ognia i róży” jako symboli pasji i piękna w misji wychowawcy.
Potem miała miejsce celebracja eucharystyczna, której przewodniczył ks. Dickson, a na koniec każda szkoła otrzymała pamiątkowy sztandar, przygotowany przez „Thornleigh College” ze słowami Księdza Bosko: „W każdym młodym człowieku kryje się iskra dobroci, a podstawowym obowiązkiem wychowawcy jest odkrycie tej wrażliwej struny serca, wydobywajac w nim to, co najlepsze”.
Konferencja podkreśliła wspólną misję wychowawców salezjańskich, na którą składają się: odpowiednie rozeznanie, pielęgnowanie i wyzwalanie tej właśnie iskry dobroci obecnej w każdym młodym człowieku.
