Na dzień 31 grudnia 2025 r. region – obejmujący Austrię, Azerbejdżan, Białoruś, Belgię, Bośnię i Hercegowinę, Bułgarię, Czechy, Francję, Niemcy, Wielką Brytanię, Grecję, Gruzję, Węgry, Irlandię, Maltę, Holandię, Polskę, Rosję, Serbię, Słowację, Słowenię, Szwecję, Szwajcarię, Turcję i Ukrainę – liczy 1 800 współbraci, co stanowi około 13,3% całego Zgromadzenia na całym świecie (13 558 członków). Spośród nich 1 350 to księża, 6 diakonów stałych, 265 braci koadiutorów i 173 studentów w formacji początkowej, a także 6 nowicjuszy, co daje łącznie 1 794 salezjanów profesów.
Duża liczba współbraci z profesją wieczystą (1 615) odzwierciedla historyczną solidność i dojrzałość instytucjonalną Regionu, podczas gdy niewielka liczba nowicjuszy wskazuje na wyzwania związane z powołaniami w kontekście europejskim.
W swoim przemówieniu na dobranoc skierowanym do współbraci z Centralnej Siedziby Salezjanów ks. Roman Jachimowicz podkreślił fundamentalne przekonanie: „Europa salezjańska żyje”. Poprzez swoje liczne kraje, języki i kultury Region ten nadal wykazuje się kreatywnością, inicjatywą i wiernością charyzmatowi Księdza Bosko, dostosowując się jednocześnie do szybko zmieniającej się rzeczywistości.
Złożony i wymagający kontekst
Dzisiejsza Europa stoi przed poważnymi wyzwaniami. Sekularyzacja osłabiła przekazywanie wiary w rodzinach. Wiele krajów przeżywa poważny kryzys demograficzny, podczas gdy młodzież często zmaga się z samotnością, niestabilnością i brakiem orientacji.
Niepewność gospodarcza, w połączeniu z konsekwencjami wojny na Ukrainie i trwającymi napięciami na Bliskim Wschodzie, potęguje poczucie kruchości. Coraz powszechniejsze stają się trudności psychologiczne – depresja, lęk i utrata sensu.
Ks. Jachimowicz zwrócił również uwagę na głębokie zmiany kulturowe. Niektóre współczesne nurty ideologiczne próbują na nowo zdefiniować rozumienie osoby ludzkiej. Utrata spójnej wizji człowieka prowadzi do dezorientacji. „Kiedy człowiek nie wie już, kim jest, skąd pochodzi i dokąd zmierza, łatwo pojawia się zamieszanie”. Za rosnącym niepokojem psychicznym kryje się głębokie poszukiwanie sensu.
Oznaki odnowy duchowej
Pomimo tych trudności pojawiają się ważne oznaki nadziei. We Francji około 23 000 dorosłych przygotowuje się obecnie do chrztu, co świadczy o odnowionej otwartości na wiarę. Również w Anglii odnotowano znaczny wzrost liczby katechumenów. W Niemczech małe, ale zdeterminowane grupy młodych katolików świadomie wybierają modlitwę, życie wspólnotowe i publiczne świadectwo w świeckich środowiskach.
Chociaż grupy te nie są liczne, wskazują one na autentyczne pragnienie duchowe. „Europa nie pragnie nowej filozofii” – stwierdził ks. Jachimowicz – „ale wiary; nie optymizmu, ale nadziei; nie tolerancji, ale miłości”.
Obecność salezjanów wśród najbardziej potrzebujących
W całym Regionie salezjanie nadal konkretnie odpowiadają na potrzeby młodzieży.
W berlińskiej dzielnicy Marzahn działają wśród młodzieży w trudnej sytuacji, osób bezdomnych oraz młodzieży zaangażowanej w gangi i uzależnionych, oferując edukację i resocjalizację.
W Moskwie od lat salezjanie towarzyszą dzieciom bez rodzin i młodzieży ulicznej, często przy ograniczonym wsparciu instytucjonalnym.
W Stambule dwie salezjańskie szkoły odzwierciedlają różnorodność misji: jedna jest dobrze ugruntowaną instytucją katolicką, druga przyjmuje dzieci z rodzin migrantów, które w przeciwnym razie mogłyby nie mieć dostępu do edukacji.
W Bułgarii, na Węgrzech i na Słowacji salezjanie służą społecznościom romskim, które borykają się z poważnym ubóstwem edukacyjnym i społecznym. Działania te, często prowadzone w dyskrecji, stanowią to, co ks. Jachimowicz opisał jako „prawdziwe cuda” codziennej wierności charyzmie Księdza Bosko.
Z ufnością patrzeć w przyszłość
Dzisiejsza Europa może wydawać się zmęczona i podzielona. Interesy polityczne i gospodarcze czasami wystawiają jedność na ciężką próbę. Jednak Region pozostaje przekonany, że kontynent na nowo odkryje swoje duchowe i kulturowe dziedzictwo.
Zrodzona z syntezy Ewangelii, filozofii greckiej i prawa rzymskiego, Europa ofiarowała światu nie tylko osiągnięcia naukowe i kulturowe, ale także niezliczonych świętych i świadków wiary. Historia pokazuje, że trudne chwile Kościoła często stawały się okazjami do odnowy.
Dla 1800 salezjanów z Europy Środkowej i Północnej zasadniczym pytaniem nie jest to, jak przetrwać, ale jak w pełni i twórczo przeżywać charyzmat w dzisiejszym kontekście: wzmacniając wspólnoty, odnawiając zaangażowanie w posługę powołaniową i pozostając blisko młodzieży, zwłaszcza tej najbiedniejszej.
Jak przypominał Ksiądz Bosko swoim synom: „Zaufajcie Maryi Wspomożycielce, a zobaczycie, czym są cuda”. Z tą ufnością salezjanie z Regionu kontynuują swoją misję: wychowywać, ewangelizować i towarzyszyć młodzieży na kontynencie, który nawet w obliczu niepewności nadal poszukuje sensu, nadziei i miłości.
