Nowi błogosławieni – ks. Jan Świerc i ośmiu jego towarzyszy – zostali zamordowani w latach 1941–1942 po tym, jak w obozach koncentracyjnych Auschwitz i Dachau byli poddawani torturom, biciom i głodowi. Wraz z niemiecką inwazją na Polskę, która rozpoczęła się 1 września 1939 r., prześladowania Kościoła katolickiego stały się szczególnie okrutne, dotykając księży, zakonników i wspólnot kościelnych.
W homilii kardynał Semeraro określił ten okres jako „dramatyczną kartę w historii kraju”, podkreślając jednak, że dzisiejsza uroczystość nie miała na celu skupiania się na smutku tych wydarzeń, ale oddanie chwały Chrystusowi, o którym świadczyło dziewięciu księży, „synów św. Jana Bosko”, którzy „jak Chrystus i z Chrystusem oddali życie”.
Dziedzictwo związane ze św. Janem Pawłem II
Beatyfikacja wzbogaca i tak już liczne grono polskich świętych i błogosławionych, wśród których znajdują się św. Jan Paweł II, arcybiskup Krakowa, a następnie Pasterz Kościoła Powszechnego, oraz św. Faustyna Kowalska, która z Polski rozprzestrzeniła na całym świecie orędzie o Bożym Miłosierdziu.
Kardynał wspomniał również o Czcigodnym Słudze Bożym Janie Tyranowskim, duchowym przewodniku młodego Karola Wojtyły w parafii św. Stanisława Kostki w Dębnikach, powierzonej salezjanom. W tej samej wspólnocie duszpasterskiej działało kilku z nowych błogosławionych. Św. Jan Paweł II wspomniał o nich również w książce „Dar i tajemnica”.
Wierni charyzmatowi Księdza Bosko
W swoim przemówieniu prefekt Dykasterii podkreślił charyzmat salezjański nowych błogosławionych: byli oni wychowawcami i przewodnikami duchowymi młodzieży, troskliwymi wobec ubogich i cierpiących. Podobnie jak Ksiądz Bosko, w każdym młodym człowieku widzieli „ukochaną owieczkę, cenną w oczach Pana”.
W obliczu nienawiści wobec religii, przemocy i niesprawiedliwości, które naznaczyły XX wiek, nie uciekli. Pozostali wierni swojemu powołaniu aż do całkowitego oddania się, przelewając krew jako znak pokoju.
Przesłanie dla młodzieży
Beatyfikacja, wyjaśnił kardynał Semeraro, stanowi potrójne zaproszenie. Pierwsze skierowane jest do młodzieży, „przyszłości społeczeństwa i żywej teraźniejszości Kościoła”. W świecie, w którym wolność, szczęście i sukces są często oddzielone od prawdy, odpowiedzialności i poświęcenia, proponowane ideały wydają się łatwe i natychmiastowe, obiecują wiele, ale grożą pozostawieniem serca pustego.
Chrystus natomiast sprawia, że życie staje się „piękne i wielkie”, spełniając najgłębsze pragnienia człowieka. Stąd wezwanie do otwarcia serca na Pana, zwłaszcza w chwilach niepewności, zagubienia i samotności. „Pan nie wzywa do rezygnacji z marzeń, ale do ich oczyszczenia i oświecenia”, aby życie było pełne i autentyczne, zdolne do bycia darem.
Wezwanie do salezjanów i wszystkich wiernych
Drugie wezwanie skierowane było do salezjanów Księdza Bosko, powołanych do przejęcia duchowego dziedzictwa nowych błogosławionych i do hojnej odpowiedzi na głos Dobrego Pasterza. Cytując św. Jana Pawła II, kardynał zachęcał: „Nie bójcie się. Nie dajcie się przestraszyć zawrotom świętego życia kapłańskiego”.
Na koniec apel do wszystkich wiernych. W epoce naznaczonej „cyfrową samotnością”, gdzie wirtualność stwarza złudzenie autentycznych relacji, świętość polega na słuchaniu woli Bożej i wytrwałości pomimo zmęczenia i zniechęcenia. Trzeba na nowo rozpoznać głos Dobrego Pasterza, aby dokonywać odważnych wyborów, jako prawdziwi uczniowie Chrystusa i Jego Krzyża.
Znak pokoju w świecie zranionym przez wojnę
Na zakończenie kardynał Semeraro zwrócił uwagę na teraźniejszość, „ponownie naznaczoną smutkiem i okrucieństwem wojny”. W tym kontekście dziewięciu salezjanów-męczenników, ogłoszonych dzisiaj błogosławionymi, świadczy o darze pokoju.
Nawet w mroku historii, stwierdził, zawsze są tacy, którzy potrafią nieść „światło nadziei, miłości i braterstwa”.
