W uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela, która od czasów Oratorium na Valdocco łącz się z imieninami Księdza Bosko, lokalna wspólnota salezjańska zgromadziła się wokół Następcy Księdza Bosko w atmosferze w rodzinnej i braterskiej atmosferze. Była to celebracja prosta w formie, ale podniosła, uroczysta i z dużym udziałem osób, nadając całemu temu dniowi charakter wdzięczności i wspólnoty.
Oprócz ks. Attarda wspomniano i uczczono również niektórych współbraci z Siedziby Generalnej oraz ze wspólnot bezpośrednio podlegających Przełożonemu Generalnemu z okazji ich znaczących rocznic ślubów czy święceń kapłańskich. Było to potwierdzeniem tego, iż osobista wdzięczność wpisuje się zawsze w szerszą wdzięczność w kontekście wierności powołaniu przez wszystkie te lata.
“Ręka Pańska była z nim”
Homilia, którą wygłosił Przełożony Generalny w czasie tej Eucharystii, dostarczyła odpowiedniego duchowego klucza do zrozumienia nie tylko osoby i postawy Jana Chrzciciela, a także drogi Księdza Bosko, która jest dziś również drogą Zgromadzenia.
Czerpiąc inspirację z wersetów Ewangelii według św. Łukasza – „Ręka Pańska była z nim… Chłopiec zaś rósł i wzmacniał się duchem, a żył na pustkowiu aż do dnia ukazania się przed Izraelem”(Łk 1,66.80) – ks. Attard podkreślił, że każde autentyczne powołanie rodzi się z inicjatywy Boga.
„Ręka Pańska – zaznaczył – wyprzedza, towarzyszy i posyła”.
Misja nie wynika z ludzkiego zamysłu ani z osobistego talentu, lecz z powołania, które pochodzi od Tego, który jest Inny. Tak było w przypadku Jana Chrzciciela, tak samo w przypadku Księdza Bosko: ich najgłębsza tożsamość wypływała z Bożego wyboru, który ich poprzedzał i podtrzymywał nawet w chwilach próby.
Wzrastać w czasie: łaska jedności
Następnie Przełożony Generalny nawiązał do procesu integralnego rozwoju opisanego przez ewangelistę Łukasza: rozwoju ciała i ducha, natury i łaski. „Świętość – przypomniał – nie jest wyjściem poza czas, lecz dojrzewaniem w czasie”.
Odwołując się wyraźnie do Księdza Bosko i do artykułu 21 Konstytucji Salezjańskich, ponownie odniósł się do kwestii „łaski jedności”, tej harmonijnej syntezy głębi ludzkiej i głębi duchowej, która sprawia, że misja przynosi owoce. Bez solidnego podłoża ludzkiego – zasadzającego się na pokorze, słuchaniu, ciszy i cierpliwości – żaden charyzmat nie może się zakorzenić i trwać.
Pustynia: warunek owocności
W sposób szczególny zapadła w pamięć ta część homilii, w której ks. Attard odniósł się do pustyni, rozumianej nie jako miejsce geograficzne, ale jako kategoria teologiczna: przestrzeń oczyszczenia, powrotu do tego, co istotne, wsłuchania się w to, co najważniejsze.
To ważna lekcja dla nas dzisiaj! – stwierdził z naciskiem. Ileż to propozycji i projektów duszpasterskich kończy się niepowodzeniem, ponieważ zabrakło czasu pustyni? Iluż współbraci traci głębię, ponieważ cisza została zastąpiona aktywizmem, a życie wewnętrzne – wydajnością.
Pustynia Jana Chrzciciela i próby Księdza Bosko stają się w ten sposób wezwaniem dla współczesnych salezjanów do odkrycia na nowo autentycznej jakości życia wewnętrznego, uczenia się trwania w postawie oczekiwania bez rozpaczy, w ukryciu, nie zapominając, że właśnie tam dojrzewa misja.
Na koniec stwierdził:
Od jakości ciszy poprzedzającej słowo zależy siła przekazu głoszonego słowa.
Tylko słowo ukształtowane poprzez słuchanie może wybrzmieć skutecznie.
Przesłanie dla całego Zgromadzenia
Celebracja eucharystyczna nadała ton całej uroczystości. Był to nie tylko serdeczny hołd oddany Następcy Księdza Bosko, ale także odnowione zawierzenie misji salezjańskiej „ręce Pana”, która prowadzi Zgromadzenie.
W tej atmosferze modlitwy i braterstwa, jaka się wytworzyła, to przesłanie było jasne: mistycznym kluczem dla życia salezjańskiego jest przygotowywanie misji w ciszy zjednoczenia z Bogiem, ponieważ tylko to, co dojrzewa w ukryciu, może stać się owocne dla ludzi młodych.
To świętowanie było kontynuowane po południu, obejmując inne punkty programu, w tym akademię w sali teatralnej i modlitwę nieszporów, ale to właśnie w przedpołudniowej Eucharystii uczestnicy odnaleźli swój kierunek, czyniąc to pod znakiem wdzięczności, wspólnoty i odnowionej wierności misji.
{gallery}Festa RM – Messa – 2026{/gallery}