W adhortacji apostolskiej “Gaudete et Exsultate” papież Franciszek mówi o powołaniu do świętości, które Pan kieruje do każdego z nas, a które wyraża się poprzez różne egzystencjalne formy świadectwa: „Wśród różnorodnych form, chcę podkreślić, że także „geniusz kobiecy” przejawia się w kobiecych stylach świętości, niezbędnych do odzwierciedlenia świętości Boga na tym świecie” (12).
Siostra Eliane Anschau Petri, koordynatorka kursu duchowości ze Zgromadzenia FMA, w swojej wnikliwej analizie świadectw z procesu kanonicznego św. Marii Dominiki Mazzarello, przedstawionej w książce La santità di Maria Domenica Mazzarello. Ermeneutica teologica delle testimonianze nei processi di beatificazione e canonizzazione (Roma, LAS, 2018), omawia „formę świętości” Matki Mazzarello, podkreślając różne jej odcienie, ułatwiając nie tylko osobiste zrozumienie tej świętej z Mornese, ale także pomagając uchwycić znaczenie jej duchowego dziedzictwa, czemu towarzyszy zaproszenie do podążania jej śladami:
Poprzez kanonizację świętych Kościół pragnie zaproponować wiernym wzorce świętości. W tym znaczeniu Kościół przedstawia kanonizowanych świętych również jako nauczycieli życia duchowego. Jednak nie wszyscy święci są nauczycielami duchowymi w ten sam sposób. Maria Dominika jawi się jako nauczycielka życia duchowego poprzez swoje własne życie i prostotę swojego postępowania.
Jedną z charakterystycznych cech jej świętości, zgłębionych przez siostrę Anschau Petri w rozdziale szóstym niniejszej książki, jest właśnie silny kobiecy i maryjny charakter:
Maria Dominika, podobnie jak wiele innych świętych kobiet, wzbogaca świętość Kościoła swoją szczególną kobiecą świętością. Jednym z odcieni jej świętości jest jej kobieca natura, gdzie kobieta oznacza ontologicznie matkę. Jej świętość, jak widzieliśmy wcześniej, ma matczyny charakter, cechuje się łagodnością i stanowczością, zrozumieniem, zdolnością do przebaczenia, czułością i miłością, a także „troską” o życie.
Wypowiedzi świadków dobrze oddają ten aspekt świętości Marii Dominiki: była „cała dla wszystkich”; kochała wszystkie siostry z prawdziwie matczyną miłością. Specyficznym charyzmatem kobiety jest macierzyństwo. Żyjąc tym charyzmatem w pełni, jako osoba konsekrowana w swojej misji wychowawczej, Maria Dominika Mazzarello była matką, siostrą wśród sióstr, mądrą i roztropną wychowawczynią, prowadząc siostry i dziewczęta do Boga. Swoim życiem była źródłem życia.
Kobieca świętość ma swój pierwowzór w osobie Matki Bożej, Niepokalanej, „pełnej łaski”, „Świętej” par excellence”, wzoru dla każdego chrześcijanina, a w szczególności dla kobiety. Świętość Marii Dominiki Mazzarello jest ściśle związana z dziecięcą miłością do Matki Bożej. Całe jej życie było drogą coraz głębszego upodabniania się do Maryi, matki i wychowawczyni świętych.
Już od najmłodszych lat Maria Dominika Mazzarello potrafiła odnaleźć w Maryi źródło inspiracji, wsparcie, nauczycielkę i wzór na drodze heroicznego świadectwa wiary, nadziei i miłości. Jest ona „córką” Maryi Niepokalanej, „córką” Maryi Wspomożycielki, „matką” Instytutu, siostrą wśród sióstr, a to bycie „córką”, „matką”, „siostrą” czerpie siłę, sens i energię z jej drogi maryjnej, to znaczy z drogi podążania za Maryją, matką Jezusa, matką Kościoła i każdego wierzącego.
Matka Boża była wychowawczynią, nauczycielką i przewodniczką Marii Dominiki Mazzarello. Prowadząc ją za rękę i idąc obok niej, Maryja poprowadziła świętą z Mornese do realizacji jej kobiecego powołania w Kościele i w świecie.
Maria Dominika stała się mądrą i posłuszną uczennicą w Jej szkole, aby stać się „matką” wszystkich powierzonych jej opiece oraz wiarygodnym świadkiem świętości dla wszystkich, odważnie i radykalnie dając świadectwo naśladowania Jezusa.
W godzinie śmierci Maryja jest obecnością pocieszającą i dodającą otuchy. Maria Dominika kończy swoje ziemskie życie, wyśpiewając pochwałę Tej, która była jej matką i przewodniczką na drodze świętości: „Chcę kochać Maryję, chcę Jej ofiarować swoje serce. Kto kocha Maryję, ten będzie szczęśliwy”. Kończy swoje życie, powierzając się po raz kolejny Maryi, świadoma, że kto należy całkowicie do Maryi, ten należy całkowicie do Jezusa.
Bulla kanonizacyjna Matki Mazzarello kończy się wezwaniem skierowanym do wszystkich, a w szczególności do Córek Maryi Wspomożycielki, zachęcając do podążania drogą „możliwej” świętości, osiągalnej w codziennych czynnościach, na wzór Świętej Założycielki: „niech od niej nauczą się jedynej prawdziwej nauki, która – jak sama napisała – polega na tym, by stać się świętymi”.
Źródło: cgfma.net.org