Właśnie 7 czerwca ta akcja, wspierana przez południowotyrolską organizację „Hoffnung auf einen Besseren Morgen” (Nadzieja na lepsze jutro), osiągnie 100 dni. Te program wsparcia, koordynowany przez salezjanina ks. Mathew George’a Kariapurama, obejmuje pomoc osobom żebrzącym, porzucony, w podeszłym wieku, chorym oraz cierpiącym na choroby psychiczne; wszystkie one mają często trudności z zapewnieniem sobie nawet jednego posiłku dziennie.
Wśród beneficjentów jest także 62-letni Rafiq Ali, który żyje na ulicy w okolicy dworca kolejowego Sealdah. Trzymając w ręku talerz z ryżem i ziemniakami, nazywa tę pomoc kołem ratunkowym. „To jedyny posiłek, jaki otrzymuję w ciągu dnia. Bez niego cierpiałbym głód. Oni traktują nas jak ludzi, a nie jak żebraków” – mówi.
Dla ks. Kariapurama inicjatywa ta stanowi konkretny wyraz wiary i charyzmatu salezjańskiego. Jako były profesor teologii, wicedyrektor college’u i sekretarz inspektorii Kalkuty (INC), uważa on, że prawdziwa duchowość powinna znajdować odzwierciedlenie w służbie potrzebującym. „Po prostu dzielimy się tym, co mamy, z tymi, którzy nie mają nic. Każdy talerz jedzenia przypomina nam, że nikt nie może zostać zapomniany” – stwierdza.
Pod jego kierownictwem pomysł włoskiej filantropki Petry Theiner przekształcił się w sprawny system codziennej dystrybucji posiłków. Przygotowywane każdego ranka posiłki są przewożone rikszą-furgonetką do wyznaczonych miejsc, gdzie beneficjenci zbierają się w południe.
Związek pani Theiner z Kalkutą trwa już ponad dwie dekady. Pochodząca z Górnej Adygi spędziła ponad 25 lat w Indiach, wspierając różne inicjatywy w zakresie pomocy społecznej i wsparcia społecznego w Kalkucie, Howrah oraz w najbiedniejszych społecznościach Dhobasole. Jej zaangażowanie a rzecz osób marginalizowanych budzi ogromny szacunek wśród lokalnych społeczności.
“Jedzenie to pierwszy krok w kierunku godności. Jeśli ktoś jest głodny, nic innego nie ma znaczenia. Ten program ma na celu przywrócenie godności człowiekowi” – powiedziała ze swojej strony Theiner. Dzięki jej wieloletniej współpracy w ramach programu „Don Bosco Outreach” ta wizja nadal każdego dnia zmienia życie wielu osób.
Siłą napędową tej inicjatywy jest oddany zespół wolontariuszy kierowany przez Sajię i Nadima. Ich dzień zaczyna się przed świtem, kiedy to w skromnej kuchni przygotowują duże ilości ryżu, warzyw i curry. Świeże składniki są starannie myte, krojone i gotowane, często uzupełniane darami z lokalnych targów.
„Gotujemy tak, jakby to było dla naszych rodzin” – mówi Nadim, który uczestniczy w programie od momentu jego zapoczątkowania w dniu 26 lutego 2026 roku. „Osoby żyjące na ulicy zasługują na jedzenie ze świeżych produktów oraz ciepły, starannie przygotowany posiłek”.
Menu zostało opracowane tak, aby zapewnić zarówno różnorodność, jak i wartości odżywcze. Te posiłki to na przemian ryż z curry i jajka, soja z curry, ziemniaki z curry… lub tradycyjne dania, takie jak khichdi czy biryani. W niektóre dni rozdawane są banany jako dodatek do posiłku. „Radość, jaką widzimy, gdy ktoś otrzymuje swój talerz, wynagradza wszystkie wysiłki” – dodaje Sajia.
Program ten spotkał się również z uznaniem władz miejskich. Anindya Chatterjee, przedstawiciel Rady Miejskiej Kalkuty, oświadczył, że takie inicjatywy odgrywają kluczową rolę w walce z ubóstwem na peryferiach miasta: „Nie chodzi tylko o nakarmienie głodnych, ale o przywrócenie im godności. Tego typu działalność odciąża systemy miejskie i niesie nadzieję najbardziej marginalizowanym”.
W kontekście tego programu salezjańskiego trzeba wspomnieć o akcjach pomocy w czasie lockdownu spowodowanego pandemią Covid-19, kiedy to ta sama organizacja salezjańska przez 262 dni z rzędu zapewniała codzienne posiłki ponad 1500 osobom. Dla wielu beneficjentów ten okres pozostaje niezapomniany. „Gdyby nie pomogli nam wtedy, dziś by nas nie było” – wspomina Shanti Devi, jedna z osób zamieszkujących teren stacji Sealdah.
Ks. CM Paul SDB
{gallery}INC – 100 giorni con senzatetto 2026{/gallery}
